Το κρυφό Χόλιγουντ {LF}μέσα από τις επιστολές του
Ανέκδοτες ιστορίες αγάπης, φιλίας, αποδοχής και απόρριψης στο βιβλίο «Letters {CR}from Hollywood», {CR}με πρωταγωνιστές ορισμένους από{CR}τους μεγαλύτερους σταρ του πλανήτη
Members of the media photograph personal letters, photographs and articles about Ernest Hemingway and Marlene Dietrich in the Ernest Hemingway Collection room at the John Fitzgerald Kennedy Library in Boston, Thursday morning, March 29, 2007. The JFK Library released letters and telegrams written by Ernest Hemingway to Marlene Dietrich Thursday. One of the only photographs of Hemingway and Dietrich together is seen at right. (AP Photo/Stephan Savoia)
Ο Πολ Νιούμαν αρνείται την πρόταση να συμπρωταγωνιστήσει με την Μπάρμπρα Στράιζαντ στην ταινία «Ενα αστείο κορίτσι», ισχυριζόμενος πως δεν μπορεί να τραγουδήσει ή να χορέψει. Ο 17χρονος Τομ Χανκς σ’ ένα σημείωμά του προσπαθεί να πείσει τον Τζορτζ Ρόι Χιλ, σκηνοθέτη της ταινίας «Το κεντρί» (που είναι και θείος συμμαθητών του), να τον συμπεριλάβει στο καστ. «Η εμφάνισή μου δεν είναι εντυπωσιακή. Δεν είμαι χτισμένος σαν έλληνας θεός κι ακόμα δεν μπορώ ν’ αφήσω μουστάκι, αλλά υποθέτω πως αν οι άνθρωποι πληρώνουν για να δουν συγκεκριμένες ταινίες (όπως «Ο εξορκιστής»), θα πληρώσουν να δουν κι εμένα». Παρόμοιες ανέκδοτες ιστορίες από τον κόσμο της βιομηχανίας του θεάματος στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού θα συναντήσει ο αναγνώστης του βιβλίου «Letters from Hollywood», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Abrams Books. Πρόκειται για μια συλλογή σπάνιων σημειωμάτων, τηλεγραφημάτων και επιστολών από κάποιους από τους σημαντικότερους πρωταγωνιστές, του Χόλιγουντ όπως οι Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, Οντρεϊ Χέπμπορν, Φρανκ Σινάτρα και Τζέιν Φόντα. Ο συγγραφέας Ρόκι Λανγκ με πείρα στην παραγωγή ταινιών και η ιστορικός του κινηματογράφου και ερευνήτρια Μπάρμπαρα Χολ ετοίμασαν ένα βιβλίο που αναπαράγει με έντονα χρώματα την αλληλογραφία κάποιων από τα μεγαλύτερα ονόματα όλων των εποχών της κινηματογραφικής βιομηχανίας, ξεκινώντας από τον βωβό κινηματογράφο, περνώντας στη χρυσή εποχή και φτάνοντας στη δεκαετία του 1970.
Οι δυο τους μέσα σε τρία χρόνια έρευνας συνέλεξαν από βιβλιοθήκες, αρχεία και προσωπικές συλλογές συνολικά 135 κομμάτια, τα οποία τοποθέτησαν σε χρονολογική σειρά, προβάλλοντας παράλληλα και πληροφορίες για το πλαίσιο στο οποίο γράφτηκαν. Οπως επισημαίνει και ο Πίτερ Μπογκντάνοβιτς στον πρόλογο του βιβλίου, «Αυτός είναι ένας απολαυστικά οικείος και διαφωτιστικός τρόπος να μάθεις για την ιστορία του Χόλιγουντ».
ΝΤΙΤΡΙΧ ΚΑΙ ΧΕΜΙΝΓΟΥΕΪ. Το βιβλίο ρίχνει φως στις προσωπικές ζωές των μεγάλων πρωταγωνιστών, όπως της Μάρλεν Ντίτριχ, ο έρωτας της οποίας για τον Ερνεστ Χέμινγουεϊ ξεχειλίζει σε μία επιστολή του 1955. Ξεκινάει το κείμενό της με τη φράση «Καλά, εσύ, αιώνια αγάπη μου» και καταλήγει με το «Σε παρακαλώ γράψε μου τα πάντα, πώς είσαι εσύ και η Μαίρη (σ.σ.: η τέταρτη σύζυγος του συγγραφέα), τι σκέφτεσαι και αν ακόμα με αγαπάς». Υπογράφει δε με το τρυφερό λογοπαίγνιο «Το Γερμανάκι σου».
Από την άλλη, ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ εγκαλεί τον σκηνοθέτη (και φίλο του) Τζον Χιούστον για την απρεπή συμπεριφορά του απέναντι στη σύζυγό του Λορίν Μπακόλ. «Αγαπητέ χαλάστρα. Επειδή πάντα ανοίγω την αλληλογραφία της συζύγου μου, διαβάζω τις ύπουλες και ανήθικες προτάσεις σου προς αυτήν», ανέφερε ο μεγάλος ηθοποιός στην επιστολή του το 1952. Αρκετό «ζουμί» έχει και το σημείωμα της Τζέιν Κέσνερ Αρντμορ, βιογράφου του Χόλιγουντ σχετικά με μία πρεμιέρα στο Λονδίνο το 1956 που σχολιάζει καυστικά και τα sex symbols της εποχής. «Βέβαια, δεν χάρηκα και πολύ που μου σύστησαν επίσης κι ένα μάτσο ανθρώπους που αντιπροσωπεύουν τη βιομηχανία του κινηματογράφου όπως η Μέριλιν – ξέρεις ποια – και η Ανίτα Εκμπεργκ. Τυχαία, η Μέριλιν και η Ανίτα αποδοκιμάστηκαν εξαιτίας των πολύ στενών φορεμάτων τους – δεν μπορούσαν καν να κατέβουν από τη σκηνή. Ηταν τόσο ντροπιαστικό».
Η έκδοση επίσης αναδεικνύει και τις επαγγελματικές σχέσεις των ανθρώπων της βιομηχανίας του θεάματος. Οπως η Μπέτι Ντέιβις που απειλούσε να φύγει από τη Warner αν δεν της έκανε ο Τζακ Γουόρνερ καλυτερο συμβόλαιο. Ή η Ταλούλα Μπάνκχεντ που ανήμερα τα Χριστούγεννα το 1936 γράφει στον παραγωγό Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ γιατί ακόμα δεν είχε πάρει τον ρόλο της Σκάρλετ Ο’ Χάρα στην ταινία «Οσα παίρνει ο άνεμος». «Θέλω να με πιστέψετε όταν λέω ότι αυτό το γράμμα δεν γράφτηκε με πνεύμα αλαζονείας, κακής συμπεριφοράς ή θυμού. Οπως το βλέπω, η σιωπή σας σημαίνει ένα πράγμα – ότι αν δεν έρθει κανένας καλύτερος, θα το κάνω εγώ. Λοιπόν, αυτό θα ήταν καλό αν ήμουν αρχάρια στη δουλειά. Θα ήταν θαυμάσιο να ελπίζω και να περιμένω, αλλά επειδή δεν συμβαίνει αυτό, δεν το βλέπω με αυτόν τον τρόπο και αισθάνομαι ότι είναι δίκαιο να σας πω ότι δεν θα κάνω άλλες πρόβες για τη Σκάρλετ Ο’ Χάρα, υπό επιτήρηση».











