Η «αγκάνα» του μπαμπά και η αγκαλιά του γιου

Πριν από έναν χρόνο τέτοια εποχή, έχοντας αποχωρήσει τέσσερις μήνες νωρίτερα από την τεχνική ηγεσία του Ολυμπιακού, έβρισκε την ευκαιρία έπειτα από πολύ καιρό για ολίγη αγρανάπαυση και μπόλικη περισυλλογή…

Ε, δαύτες δεν κράτησαν πολύ, διότι, ως γνωστόν, οι καλοί δεν χάνονται και ο Γιάννης Σφαιρόπουλος παραείναι καλός για να σκουριάσει στο ταμείο ανεργίας!

Στις 26 Ιουνίου του 2018 τα μάζεψε από το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, έχοντας ζήσει «μαγικές, ιστορικές και αξέχαστες στιγμές», όπως τόνισαν στην ανακοίνωσή τους οι αδελφοί Αγγελόπουλοι και στις 18 Νοεμβρίου εμφανιζόταν, μετά το κόκκινο, στο κίτρινο φόντο, δίπλα στον μυθικό επί μισό αιώνα πρόεδρο της εξάκις πρωταθλήτριας Ευρώπης Μακάμπι Τελ Αβίβ, Σιμόν Μισράχι…

Μπίνγκο!

«Η Μακάμπι είναι ιστορία. Μεγάλη ιστορία» μου έλεγε την Κυριακή το βράδυ στο ΟΑΚΑ μετά το Τουρνουά στη μνήμη του Παύλου Γιαννακόπουλου στο οποίο η «ομάδα του λαού» κατέλαβε τη δεύτερη θέση. «Αυτή ακριβώς είναι η Μακάμπι. Ομάδα του λαού: όλου του ισραηλίτικου λαού, όλου του έθνους» τονίζει. «Στο παρελθόν απ’ ό,τι ξέρω αυτό ίσχυε σε μεγαλύτερο βαθμό, διότι δεν συμμετείχαν άλλες ομάδες του Ισραήλ στα Κύπελλα Ευρώπης, αλλά η Μακάμπι παραμένει ο σπουδαιότερος και πιο αναγνωρίσιμος πρεσβευτής του»…

Ο «Coach Bullet», όπως τον βάφτισε ο Σταύρος Ελληνιάδης, άνοιξε παρτίδες με τους κατά πολύ μεταγενέστερους εργοδότες του, σε ανύποπτο χρόνο. «Το 1997 ήμουν assistant coach του Σβι Σερφ στον ΠΑΟΚ και βρεθήκαμε οι δυο ομάδες μαζί στο Μπόρμιο για προετοιμασία. Ε, από εκεί και πέρα με τόσα πολλά ματς στην Ευρωλίγκα, συν τα τουρνουά, γνωριστήκαμε καλύτερα, αλλά δεν αναπτύξαμε κάποια ιδιαίτερη σχέση. Φαίνεται πως ήταν γραφτό να συμβεί κάποτε…» το φιλοσοφεί.

Η συνεννόηση
Επειτα από δέκα μήνες δεν ομιλεί βεβαίως φαρσί την εβραϊκή γλώσσα, αλλά κάτι σκαμπάζει. «Πρώτα απ’ όλα περνάω πολύ καλά, αφενός επειδή οι άνθρωποι είναι πολύ φιλόξενοι και αγαπούν τους Ελληνες και αφετέρου λόγω του κλίματος που μοιάζει με το δικό μας. Από εκεί και πέρα, έμαθα και χρησιμοποιώ μερικές βασικές λέξεις και εκφράσεις, για παράδειγμα “Tοντά γάμπα” που σημαίνει ευχαριστώ πολύ».

Τολμώ να τον ιντριγκάρω, έως και να τον τρολάρω. «Ελα τώρα που δεν ξέρεις πώς λένε την άμυνα». Αμέσως σκάει ένα μεγάλο χαμόγελο και απαντά ακαριαία. «Αγκάνα»!

Ο Σφαιρόπουλος είχε ξενιτευτεί για πρώτη φορά τη σεζόν 2011-12 όταν τον πήρε στο πλάι του στον πάγκο της ΤΣΣΚΑ Μόσχας ο άλλοτε προϊστάμενός του στον Ολυμπιακό, Γιόνας Καζλάουσκας. «Είμαι ευπροσάρμοστος τύπος και νιώθω σαν στο σπίτι μου. Στο Ισραήλ βεβαίως βρήκα άλλες συνθήκες από τις ελληνικές και εννοώ την ομάδα που είναι πολύ αμερικανοποιημένη, αλλά και ένα… άγριο πρωτάθλημα στο οποίο όλοι μπορούν να νικήσουν όλους».

«Τιμή μου η άμυνα»
Παραμονές του Φάιναλ Φορ του 2015, ο Σφαιρόπουλος μου είχε πει μια κουβέντα που τον ακολουθεί και τον ταυτοποιεί κιόλας: «Τιμή μου και καμάρι μου να με λένε αμυντικογενή προπονητή». Τέσσερα χρόνια αργότερα δεν άλλαξε τη λεοντή του, αλλά λειτουργεί κιόλας όπως ο χαμαιλέων! «Το τι μπάσκετ παίζεις εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τους παίκτες που διαθέτεις. Εδώ λόγω εθισμού, ιστορικών καταβολών και συμμετοχής πολλών αμερικανών παικτών έχουν μεγάλη πέραση το γρήγορο και θεαματικό παιχνίδι, αλλά λόγω τιμής δεν συνάντησα την παραμικρή δυσκολία να φιλτράρω στην ομάδα το αμυντικό πνεύμα. Μπορώ μάλιστα να πω ότι όλοι οι παίκτες είναι πολύ δεκτικοί και πρόθυμοι να στραφούν και προς αυτή την κατεύθυνση».

Ων παλιά καραβάνα στην Ευρωλίγκα, πρώτα ως assistant coach και εν συνεχεία ως αφεντικό του Ολυμπιακού και της Μακάμπι, ο 52χρονος καλαμαριώτης προπονητής ξέρει να κουλαντρίζει τους παίκτες και τους οργανισμούς που τον εμπιστεύονται. «Ολα είναι θέμα εμπειρίας και ικανότητας στη διαχείριση των καταστάσεων. Ολα αυτά τα χρόνια, από τα μίνι της Καλαμαριάς μέχρι τους δυο τελικούς της Ευρωλίγκας με τον Ολυμπιακό και την καινούργια πρόκληση με τη Μακάμπι, σε αυτό ακριβώς έχω κατασταλάξει: όλα είναι θέμα διαχείρισης ανθρώπων, καταστάσεων, συνθηκών ενός αγώνα, συναισθημάτων και πάει λέγοντας. Εχεις ένα modus lavorandi και κάθε μέρα αποκτάς μεγαλύτερη τεχνογνωσία».

Οι συγκυρίες
Ο «Μελαχρινός» (κατ’ αντιδιαστολήν του «Ξανθού» Γιάννη Ιωαννίδη με τον οποίο είναι συνονόματος, συμπολίτης και υπήρξε κιόλας συνεργάτης του στην εθνική ομάδα) ετοιμάζεται για άλλη μια φιλόδοξη επιχείρηση στην Ευρωλίγκα, έχοντας απολαύσει μέχρι τώρα την παρουσία του σε τρεις τελικούς, έναν με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας και δυο «δικούς του» με τον Ολυμπιακό, το 2015 στη Μαδρίτη και το 2017 στην Κωνσταντινούπολη.

Και τις δυο φορές έπεσε ο δόλιος στην κέντα! Οι Πειραιώτες αντιμετώπισαν τους οικοδεσπότες (Ρεάλ, Φενέρμπαχτσε), μάλιστα οι μεν Μαδριλένοι είχαν να σηκώσουν την κούπα είκοσι χρόνια και προέρχονταν από δυο απανωτούς χαμένους τελικούς, οι δε Τούρκοι δεν είχαν αξιωθεί ποτέ τους! «Το θέμα είναι να απολαμβάνεις κάθε στιγμή. Οταν παίζεις σε έναν τελικό δεν ξέρεις εάν θα σου ξανασυμβεί στη ζωή σου» σχολιάζει και το μυαλό του γυρίζει σε μια από αυτές τις στιγμές που είναι όντως συγκινητική.

«Ε ναι» παραδέχεται. «Η αγκαλιά με τον μικρό γιο μου, τον Ανέστη, με το που έληξε ο ημιτελικός στην Πόλη με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας μένει χαραγμένη ανεξίτηλα».

ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ
Ο Ράις, η πίεση και η ομάδα ως οικογένεια
Οταν η Μακάμπι στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης για έκτη φορά στην ιστορία της το 2014 με προπονητή τον Ντέιβιντ Μπλατ και παίκτες, μεταξύ άλλων, τον Ταϊρίς Ράις και τον Σοφοκλή Σχορτσανίτη, ο Γιάννης Σφαιρόπουλος καθόταν στον πάγκο του Πανιωνίου και δεν φανταζόταν ότι ύστερα από έξι μήνες θα έπαιρνε το βάπτισμα του πυρός στη σόλο καριέρα του στην «Βeogradska Arena» (Ερυθρός Αστέρας – Ολυμπιακός).
«Τον θυμάμαι εκείνο τον φοβερό τελικό της Μακάμπι με τη Ρεάλ, που κρίθηκε κιόλας στην παράταση, με το κλέψιμο και το καλάθι του Ράις» ανατρέχει στα διατρέξαντα στο Μιλάνο.
Από τότε οι Ισραηλινοί δεν έχουν δει χαΐρι και προκοπή! «Και τι ρωτάς; Εάν θα τα καταφέρουμε τώρα; Αυτό δεν το ξέρει κανείς. Μου αρέσει η ομάδα που φτιάξαμε, αν και με τους τραυματισμούς του Κάσπι και του Εϊσι δεν καταφέραμε ακόμη να παίξουμε πλήρεις. Εχουμε όμως ένα σύνολο με ταλέντο, αθλητικότητα, διανομή ρόλων, χημεία και φυσικά αμυντικό πνεύμα. Οσο για την πίεση δεν με φοβίζει. Εάν την ένιωθα να με πλακώνει, θα καθόμουν στο σπίτι μου ή θα αναλάμβανα μια ακαδημία, αν και αυτές έχουν το άγχος της διαπαιδαγώγησης των παιδιών».

Κανένα άγχος
Ο Σφαιρόπουλος δεν νιώθει άγχος, ούτε αγωνιά. «Κάθε μέρα είναι μια καινούργια μέρα, που δεν ξέρεις τι θα σου επιφυλάσσει. Η Ευρωλίγκα μεγαλώνει, δυσκολεύει, γίνεται συνεχώς πιο απαιτητική σε όλα τα επίπεδα και εδώ παίζει ρόλο αυτό που είπα προηγουμένως για την αξία της σωστής διαχείρισης των πραγμάτων».
Εάν έπρεπε να γράψει μια λέξη στον πίνακα των αποδυτηρίων, που να εκφράζει το εκ των ων ουκ άνευ στοιχείο της ομάδας, δεν έχει καμιά αμφιβολία. «Οικογένεια, αυτό πρέπει να είμαστε» τονίζει.
Ο προπονητής της Μακάμπι έφυγε με τις καλύτερες εντυπώσεις από το Τουρνουά στο ΟΑΚΑ. «Ηταν σαν ένα φάιναλ φορ Ευρωλίγκας, αν και υπήρχαν απουσίες παικτών. Παίξαμε δυο ματς και βγάλαμε τα συμπεράσματα μας, θετικά, αλλά και αρνητικά που τα επεξεργαζόμαστε».