Ο ένας μεγάλος Μήτσος!

Δεν είναι πολλές και συχνές οι δημόσιες εμφανίσεις του, αλλά όποτε ο Δημήτρης Διαμαντίδης αποφασίζει να σκάσει μύτη κάπου, βρίσκεται άθελά του στο επίκεντρο…
Αυτό συνέβη και προχθές στην πρώτη ημέρα του τουρνουά που διοργάνωσε ο Παναθηναϊκός στη μνήμη του Παύλου Γιαννακόπουλου. Ο απόμαχος πλέον αρχηγός των Πρασίνων εμφανίστηκε με μεγάλη διακριτικότητα στην εξέδρα, αλλά τον πήραν χαμπάρι οι κάμερες και μόλις εμφανίστηκε η φάτσα του στο Jumbotron,  το οποίο παρεμπιπτόντως λειτούργησε για πρώτη φορά, αποθεώθηκε από τους θεατές.
Παράλογο; Αυτό δεν  αναρωτιόταν και ο Λάκης Λαζόπουλος στα σκετς των «Δέκα Μικρών Μήτσων»;

Αναζητώντας άλλοθι
Και η συζήτηση για την παταγώδη αποτυχία των Αμερικανών στο Παγκόσμιο Κύπελλο καλά κρατεί… Λογικό είναι αυτό από τη στιγμή που οι λεγάμοι καταποντίστηκαν στην έβδομη θέση που αποτελεί τη χειρότερη στις 18 συμμετοχές τους στη διοργάνωση και τους βάζει από τώρα στη διαδικασία της α λα 2008 εξιλέωσης του χρόνου στο Τόκιο. Ο προπονητής Γκρεγκ Πόποβιτς είπε στο Πεκίνο ότι «δεν νιώθω καμιά ντροπή για ό,τι συνέβη, άλλωστε δεν είναι πουθενά γραμμένο στην πέτρα ότι όπου αγωνιζόμαστε θα παίρνουμε το χρυσό μετάλλιο», ενώ ο γενικός διευθυντής της αμερικανικής ομάδας, Τζέρι Κολάντζελο, παρουσίασε μια πιο κοντόφθαλμη προσέγγιση στην υπόθεση.
«Κάτι σημαντικό που δεν έχει αναφερθεί είναι οι τραυματισμοί των Κούζμα και Τέιτουμ. Ο ένας δεν ήρθε καν στην Κίνα και ο άλλος τραυματίστηκε και βγήκε νοκάουτ μόλις στο δεύτερο ματς. Πιστεύω ότι αν δεν μας τύχαιναν αυτοί οι τραυματισμοί θα κατακτούσαμε το χρυσό μετάλλιο, αλλά δυστυχώς δεν μπορέσαμε να τους ξεπεράσουμε».

Η ελληνική περιουσία του ΝΒΑ
Σταματημό δεν έχουν τα κομπλιμέντα που διαχέονται πανταχόθεν για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο…
Μπορεί η παρουσία του έλληνα σουπερστάρ στο Παγκόσμιο Κύπελλο να πέρασε απαρατήρητη, αλλά στην εκείθεν πλευρά του Ατλαντικού αυτό δεν παίζει κανένα ρόλο. «Η εξέλιξή του από ένα σχεδόν άγνωστο ελληνικό ταλέντο σε παίκτη που μπορεί να σημαδέψει μια γενιά και σε MVP της σεζόν, τον καθιστά μια από τις πλέον αξιοθαύμαστες ιστορίες προόδου στα χρονικά του ΝΒΑ», σημείωσε σε ένα σχόλιο του το «Sports Illustrated». Υπήρχε και συνέχεια σε αυτό το κολακευτικό δημοσίευμα με μπόλικη δόση ίντριγκας: «Το μυθικών διαστάσεων μάκρος του σώματός του, τα φυσικά προσόντα, οι διαρκώς βελτιούμενες ικανότητες στον χειρισμό της μπάλας, ο ζήλος και η νοοτροπία του να βάζει πάνω απ’ όλα την ομάδα, δεν τον μετέτρεψαν απλώς σε MVP, αλλά ίσως στο πιο ακριβό περιουσιακό στοιχείο του ΝΒΑ».

Η καρδιά του Τσέρι
Μπορεί το ποδόσφαιρο (το soccer και όχι το football, που πάντως παίζεται με τα χέρια), να μην είναι ενσωματωμένο στην κουλτούρα των Αμερικανών, αλλά, όπως έμαθα, ο Γουίλ Τσέρι και ο Μπράντον Πολ ευχαριστήθηκαν ιδιαίτερα την πρόσφατη συναρπαστική εμπειρία τους στο γήπεδο Γεώργιος Καραϊσκάκης, όπου παρακολούθησαν τον αγώνα του Ολυμπιακού με την Τότεναμ, παρέα με τον Μιντάουγκας Κουζμίνσκας.
Την παρακολούθησαν, έγραψα; Λάθος: την απόλαυσαν και μάλιστα έδειξαν να εντυπωσιάζονται, ειδικότερα δε ο Τσέρι που δημοσιοποιούσε την έκστασή του με διαδοχικές αναρτήσεις στο Twitter. «Ολο αυτό εδώ είναι μια τρέλα» έγραψε. Και συμπλήρωσε: «Υποθέτω ότι θα πάρω την ισοπαλία. Αυτό το ματς είναι κολασμένο. Κτύπαγε η καρδιά μου»!

Αυτό κι αν είναι χρυσό μετάλλιο!
Ζωή δεν είναι μόνο να βάζεις ένα τρίποντο, να δίνεις μια ασίστ και να ανεβαίνεις στον έβδομο ουρανό λουσμένος στα κομφετί: όλα αυτά ο Ρίκι Ρούμπιο τα έζησε σε υπερθετικό βαθμό την περασμένη Κυριακή στο Πεκίνο, αλλά επιστρέφοντας στην πατρίδα του βίωσε μια πολύ πιο συγκλονιστική εμπειρία.
Ο MVP του Παγκοσμίου Κυπέλλου, στο πλαίσιο της κοινωνικής δράσης του Ιδρύματος που έχει δημιουργήσει, εγκαινίασε μια ογκολογική μονάδα στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Βαρκελώνης και, όπως τόνισε, «είναι ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα, κάτι πολύ μεγαλύτερο και πιο σημαντικό από το χρυσό μετάλλιο»!
Πριν από τρία χρόνια ο γκαρντ των Φοίνιξ Σανς έχασε τη μητέρα του από καρκίνο και αυτή η δραματική ιστορία τον έχει σημαδέψει ανεξίτηλα. «Χτυπούσε ένα καμπανάκι κάθε φορά που με χρειαζόταν και έσπασε… Πέρασα πολλές ώρες με τη μητέρα μου στο δωμάτιο, όπου έκανε χημειοθεραπείες και αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ»