Ο ρομαντικός χορός της «ιέρειας»

Είναι από τις περιπτώσεις που παρακολουθείς μια συναυλία – συγκεκριμένα την προχθεσινή στο κατάμεστο Κλειστό Ολυμπιακό του Γαλατσίου -, αλλά μοιάζει να γράφεις για τρεις: και για εκείνη που έδωσε την περασμένη Πέμπτη στο Ηρώδειο και για τη χθεσινή στον ίδιο χώρο. Κι αυτό επειδή στην πραγματικότητα τα τρία sold out της Florence (Welch) είναι ένα μόνο σύμπτωμα από το hype που ζει και ξέρει να υποστηρίζει η ερμηνεύτρια του νεορομαντικού αισθήματος. Το αδιάκοπο πηγαινέλα μεταξύ σκηνής και αρένας στο Γαλάτσι λίγη σχέση έχει με το κελτικό νανούρισμα στον τελευταίο κύκλο του «Game of Thrones» (το «Jenny of Oldstones», που η Florence ερμήνευσε στη μέση της συναυλίας). Το ίδιο και τα αιθέρια φωνητικά με τον χορό που χάρισε ξυπόλητη στους θαυμαστές της σχεδόν σε κάθε τραγούδι, αρχής γενομένης από το «June». Κι όμως, είναι η μία και αδιαίρετη μορφή του art pop φαινομένου που ακούει στο όνομά της – τώρα πια και με τη συνεργασία του κορυφαίου χορογράφου Aκραμ Καν στις περγαμηνές της.

H Αγγλίδα με τις σκωτσέζικες ρίζες και το συγκρότημά της (Florence and the Machine) πιστώνονται από προχθές ένα credit επειδή χάρισαν σε πολλούς «τρίτους παρατηρητές» περίπου 100 λεπτά δίπλα σε ηλικιακές ομάδες με τις οποίες μας χωρίζουν πολλά, αλλά μπορούν να μας ενώσουν περισσότερα. Είδαμε κι εμείς στο Γαλάτσι θαυμαστές ντυμένους με λουλούδια και θαυμάστριες με αέρινα φορέματα: μια εικόνα των πιστών ακολούθων που επαναλαμβάνεται από κερκίδα σε κερκίδα. Και μια υπενθύμιση ότι μπροστά στην έμπνευση – από Μποτιτσέλι και κελτικά παραμύθια – την οποία χαρίζει απλόχερα το ίνδαλμα υποχωρούν οι διαφορές μεταξύ Ηρωδείου και λαϊκού προαστίου. Αν θέλετε, το πιστεύετε, αλλά δύο εκπρόσωποι των «κάτω από 30» μας έπεισαν ότι η συναυλία στο Κλειστό Ολυμπιακό ήταν καλύτερη από εκείνη του ρωμαϊκού Ωδείου, την οποία – κι όμως – είχαν επίσης παρακολουθήσει! Δεν έχει και πολύ νόημα να επικαλείσαι highlights σε μια βραδιά κατά την οποία η «ιέρεια» αφιέρωσε όλη της την ενέργεια στους θαυμαστές, επιτρέποντας να την αγγίζουν και να της χαϊδεύουν τα μαλλιά όταν άφηνε την «ιερή» σκηνή για να κατέβει στην αρένα. Αλλά έστω κι έτσι, η χορευτική περιδίνησή της, σαν τους δερβίσηδες, στο τέλος των κομματιών – ιδίως του «Cosmic Love», όπου ήρθε κι έδεσε – ήταν χαρακτηριστικό στιγμιότυπο της συναυλιακής ενέργειας. Και δείχνει με τον τρόπο του το πετυχημένο στυλιζάρισμα της ερμηνεύτριας στον χάρτη της σύγχρονης ποπ κουλτούρας. Η Florence προσφέρει μια διέξοδο στην ανάγκη για ονειρικό ρομαντισμό και νοσταλγία όσο δυναμώνει ο λόγος για «κρίσεις» και αδιέξοδα. Είναι ένα over the top είδωλο, που τραγουδάει μελωδίες της ανεξάρτητης ροκ, κρατώντας παράλληλα για τον εαυτό της τις απαραίτητες μαύρες αποχρώσεις για να τρέφονται οι φαντασιώσεις του κοινού της.

Τελετουργικό. Ειδικά για τη μουσική θα επικαλεστούμε το γνωστό περί ορέξεως και κολοκυθόπιτας, αλλά δεν μπορούμε να μην παρατηρήσουμε τη συνολική εικόνα μιας συναυλίας γεμάτης ενέργεια και γενναιοδωρία από την πλευρά της ερμηνεύτριας. Εξαντλώντας τα όρια του μελαγχολικού ρομαντισμού ζητούσε από τους αφοσιωμένους ακροατές της να δώσουν ο ένας μια αγκαλιά στον άλλο, «να αγαπηθούν», να ξεχαστούν μέσα στα τραγούδια. Και πριν από το «You ‘ve Got the Love», το οποίο έχουν αναγάγει σε ύμνο, επανέλαβε αυτό που είχε απαιτήσει και στο Ηρώδειο: να αφήσουν όλοι κάτω τα κινητά, να σταματήσουν να φωτογραφίζουν ή να ηχογραφούν και να δοθούν ψυχή τε και σώματι στο τελετουργικό που μόλις ξεκινούσε. Η Florence γνωρίζει ότι ζει τη στιγμή της (πώς αλλιώς ύστερα από τρία sold out μόνο στην Αθήνα;) και μπορεί να ξετυλίξει το δικό της αφήγημα απολύτως απελευθερωμένη: ξεχάστε τον επικοινωνιακό θόρυβο, επιστρέψτε στις ρίζες της μουσικής, βάλτε λίγη μαγεία στον ρεαλισμό. Η ίδια άλλωστε το επιχείρησε νωρίς βασισμένη στα προσωπικά της άγχη (χωρισμός γονιών στα 13, ελαφριά δυσλεξία, αυτοκτονία της διπολικής γιαγιάς της). Στο περσινό «Hunger», που ακούστηκε μόλις δεύτερο στο Γαλάτσι, ομολογούσε δημοσίως τη διατροφική διαταραχή της ως εφήβου. Τώρα με αυτό το τραγούδι σαγηνεύει τα πλήθη που «πεινούν» εξίσου για στίχους περί θανάτου και αναγέννησης, λησμονιάς και πόνου, επιθυμίας και απώλειας.