Πού πήγε το αντιμνημόνιο;{CR}

Δεν χρειαζόταν κάποιος να έχει μεγάλη κινηματική εμπειρία για να αναγνώσει το εξής: οι φετινές διαδηλώσεις στη ΔΕΘ ήταν οι ισχνότερες. Το θετικό για κάποιους σενάριο είναι πως το όλον κίνημα έχει δώσει περίοδο χάριτος στη νέα κυβέρνηση. Το έτερο σενάριο θέλει και τα ευρέα κινήματα να έχουν ακόμη το μούδιασμα της συριζαϊκής διακυβέρνησης ή και την αδυναμία να επινοήσουν ενοποιητικό αφήγημα, αντίστοιχο ενός αντιμνημονίου.

Γιατί μπορεί η Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ – με πρώτο και καλύτερο το ΚΚΕ – να επαναλάμβανε σε όλους τους τόνους πως η δημοσιονομική επιτήρηση της χώρας καλά κρατεί, παρά την τυπική ολοκλήρωση του τρίτου προγράμματος, αυτό όμως επιβεβαίωνε πως η διαιρετική τομή που αφομοιώσαμε από το 2010 και έπειτα έχει εξασθενήσει και δεν προσφέρει το έδαφος για μια νέου τύπου μαζική συσπείρωση.

Πού είναι όμως σήμερα το αντιμνημόνιο, που πάντως χωρούσε πολλές ιδεολογικές αποχρώσεις; Οι κακές γλώσσες λένε πως το κατάπιε ο συριζαϊκός ρεαλισμός. Ετσι εξηγείται και μια όψη των μικρών εκλογικών ποσοστών δύο κατεξοχήν αντιμνημονιακών σχηματισμών. ΛΑΕ και Πλεύση Ελευθερίας. Η επιβίωση αλλά και η είσοδος όμως του Γιάνη Βαρουφάκη στη Βουλή ανατρέπουν τον προηγούμενο συλλογισμό, όσο κι αν οι εχθροί του λένε πως δεν είναι ακριβώς αντιμνημονιακός – λόγω της 20ής Φεβρουαρίου του 2015, της τότε συμφωνίας αλλά και των τότε δηλώσεων, πως μόνο το 30% του Μνημονίου είναι τοξικό.

Βέβαια, το κίνημα του πρώην υπουργού Οικονομικών έχει και άλλα χαρακτηριστικά, διεμβολίζει πιο εύκολα κοινωνικά στρώματα, ενώ δεν περιχαρακώθηκε ακριβώς στο αντιμνημόνιο, αλλά, όπως παρατηρεί βετεράνος των κινημάτων, «έφτιαξε μια εναλλακτική πρόταση για τον κόσμο, ρεαλιστική, όπως ακριβώς την επιτάσσουν οι μέρες μας».

Ο κόσμος ταλαιπωρημένος από τη συνταγματική – πια – λιτότητα, τα όλων των χρωμάτων Μνημόνια, την αποδοχή μιας ευρωκανονικότητας, απογοητευμένος από προβλεπόμενες κινηματικές τελετουργίες, καθόλου τυχαία δεν κινήθηκε αρκετά από τον Σεπτέμβριο του 2015. Γιατί να το κάνει τώρα; Ενα επιχείρημα που θέλει τα κινήματα – με κυρίαρχο το εργατικό – να αναζωπυρώνονται λόγω της κυβέρνησης Μητσοτάκη, πιθανώς δεν λαμβάνει υπόψη του όλα τα παραπάνω και κάτι ακόμη πιο κομβικό: τον χαμηλό βαθμό συνδικαλιστικής συμμετοχής των εργαζομένων στα πρωτοβάθμια κύτταρα – σωματεία τους.

Βεβαίως τα παραπάνω δεν αναιρούν το εξής: πως το όλον κίνημα – με την πρωτοκαθεδρία του ΚΚΕ – το προσεχές διάστημα θα επιλέξει ένα μέτωπο να χτυπήσει και να αντεπιτεθεί και αυτό δεν είναι άλλο από το εργασιακό. Μάλιστα το αναπτυξιακό πολυνομοσχέδιο, για το οποίο μόλις τελείωσε η διαβούλευση και που περιέχει πλήθος εργασιακών τομών, είναι η πρώτη αφορμή για να ζεστάνουν οι μηχανές του κινήματος και η κυβέρνηση Μητσοτάκη να έλθει αντιμέτωπη με την πρώτη της δοκιμασία.

Η πρώτη σύγκρουση. Ολο το προηγούμενο διάστημα το ΠΑΜΕ – το ταξικό δόρυ του ΚΚΕ – προετοίμασε την απεργία για τις 24 Σεπτεμβρίου και μάλιστα στο έδαφος της βαθιάς αντιπαλότητας με τις ηγεσίες των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, μιας βεντέτας που έκλεισε φέτος 20 χρόνια, από την ίδρυση του ΠΑΜΕ δηλαδή. Το πολιτικό επιτελείο του ΚΚΕ δίνει τα ρέστα του για την επιτυχία της απεργίας και για έναν ακόμη λόγο. Αν, όπως προείπαμε, το αντιμνημόνιο πλέον δεν είναι η λοκομοτίβα ενός νέου μετώπου, ο Περισσός θέλει να υπενθυμίσει ποιος είναι η ηγεμονική δύναμη στον δρόμο και μάλιστα χωρίς στρατηγικές συμπορεύσεις με άλλες δυνάμεις, που τις θεωρεί εξάλλου σάρκα εκ της σαρκός του ΣΥΡΙΖΑ. Καθόλου τυχαία, δεν αγνόησε σε όλες τις ανακοινώσεις συνδικάτων που ελέγχει το ΠΑΜΕ αλλά και σε δηλώσεις στελεχών του ΚΚΕ να επαναλαμβάνει τις ευθύνες του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ στις εργασιακές ανατροπές και πώς έστρωσε το χαλί για τη νέα επίθεση εκ μέρους της τωρινής κυβέρνησης. Εδώ και αυτό είναι το νέο «αντιμνημόνιο» που έχει επιλέξει ο Περισσός να χτίσει το επόμενο διάστημα.

Βεβαίως και άλλες δυνάμεις της Αριστεράς σηκώνουν το θέμα, θα συμμετέχουν στην απεργία που έρχεται, όμως έχουν ασθενικούς δεσμούς με τα συνδικάτα και τις εργατικές οργανώσεις. Ακόμη και το διαρκές κίνημα κατά των πλειστηριασμών (κίνημα της Τετάρτης), στο πρόσφατο συμβάν όπου ματαιώθηκε πλειστηριασμός κατοικίας και μαγαζιού (και κατόπιν παρέμβασης του Αδωνη Γεωργιάδη), φάνηκε να έχει νέο διεκδικητή, τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ, που συγκρούστηκαν και με την Αστυνομία. Ενα πεδίο όπου πρωταγωνιστούσε το προηγούμενο διάστημα η ΛΑΕ αλλά και η Ζωή Κωνσταντοπούλου, αν και πρέπει να πούμε πως η οικογένεια που είχε το σπίτι, είχε νομικό παραστάτη τώρα την επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας. Πάντως, και μόνο που το ΠΑΜΕ κυριάρχησε στις νέες εικόνες δείχνει τη στρατηγική του Περισσού και τις διαθέσεις του ιστορικού κόμματος της Αριστεράς. Βεβαίως, σε αυτήν τη συζήτηση για το νέο κίνημα δεν χωρεί για τις δυνάμεις του ΚΚΕ καμία συμπόρευση με τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ οι υπόλοιπες δυνάμεις θα επιχειρήσουν ένα comeback από τα πρωτοβάθμια σωματεία ή έστω με τον ασθενή συντονισμό τους.