Το ομόφυλο φιλί της Marvel και η ιστορία της τέχνης

Ο δήμαρχος του Ρίο ντε Ζανέιρο, Μαρτσέλο Κριβέλα, την περασμένη εβδομάδα σκέφτηκε να παρέμβει στο Φεστιβάλ Βιβλίου επιβάλλοντας να καλυφθεί με μαύρο πλαστικό το κόμικ «Avengers: The Children’s Crusade» καθώς και άλλα βιβλία με περιεχόμενο ΛΟΑΤΚΙ. Το κόμικ της Marvel που κυκλοφόρησε το 2010 και σκανδάλισε τον ευαγγελικό βραζιλιάνο δήμαρχο περιέχει μια σκηνή με δύο γκέι που αγκαλιάζονται και φιλιούνται στο στόμα.
Στη συνέχεια ο δήμαρχος το ξανασκέφτηκε και ζήτησε την απομάκρυνση των αντιτύπων του κόμικ από το Φεστιβάλ. Αυτό κινητοποίησε διαδηλωτές που διαμαρτυρήθηκαν, με αποτέλεσμα όλα τα βιβλία με περιεχόμενο ΛΟΑΤΚΙ να ξεπουλήσουν στο βραζιλιάνικο Φεστιβάλ Βιβλίου. Επίσης η μεγαλύτερη εφημερίδα της Βραζιλίας, η «Folha de S. Paulo», αναδημοσίευσε τη σκηνή του φιλιού στο πρωτοσέλιδό της για να υπογραμμίσει τη λογοκρισία του Κριβέλα. Και την περασμένη Κυριακή το ανώτατο δικαστήριο της Βραζιλίας αθώωσε το τεύχος «Avengers: The Children’s Crusade» από την προηγούμενη δικαστική απόφαση απόσυρσής του.
Ο Μαρτσέλο Κριβέλα που στοχοποίησε τα κόμικς και τα βιβλία δήλωσε ότι θέλησε να προστατεύσει τον θεσμό της οικογένειας. Ενώ ο σχεδιαστής του κόμικ Τζιμ Τσέουνγκ δήλωσε στον λογαριασμό του στο Instagram πως το γεγονός ότι το βιβλίο «αναδύεται στο προσκήνιο από τον δήμαρχο ίσως υπογραμμίζει το ότι έχει χάσει την επαφή του με τη σύγχρονη πραγματικότητα. Ελπίζω ότι ο όμορφος λαός της Βραζιλίας, το υπέροχα διαφορετικό και περήφανο έθνος, θα διαπεράσει αυτόν τον πολιτικό “θόρυβο” και θα επικεντρωθεί στο φως και στην ενότητα, αντί να βοηθήσει να σπείρει τους σπόρους της σύγκρουσης και του διχασμού».
Η πράξη του βραζιλιάνου δημάρχου δείχνει κάτι περισσότερο από προκατάληψη. Δείχνει εκ μέρους του άγνοια για την καταγωγή του ομόφυλου φιλιού στην τέχνη. Καθώς ήταν οι χριστιανοί καλλιτέχνες εκείνοι οι οποίοι πρωτοστάτησαν σε αυτόν τον εναγκαλισμό μεταξύ ανθρώπων ιδίου φύλου. Πολύ πριν ο Ντμίτρι Βρουμπέλ απεικονίσει τους κομμουνιστές ηγέτες Λεονίντ Μπρέζνιεφ και Εριχ Χόνεκερ να φιλιούνται όταν έπεφτε το Τείχος του Βερολίνου ή όταν ο Μπάνγκσι αποτύπωνε σε ένα γκραφίτι το φιλί των μπάτσων σε έναν τοίχο στο Μπράιτον, πρώτη η εκκλησιαστική τέχνη διερεύνησε τέτοιες σκηνές ανδρικών φιλιών. Αντί να προσπαθεί να λογοκρίνει τη Marvel, ίσως ο Κριβέλα θα έπρεπε να στρέψει το βλέμμα του στην Καπέλα Σιστίνα στο Βατικανό. Εκεί, στο κέντρο του καθολικού κόσμου, ο Μιχαήλ Αγγελος πριν από περίπου 500 χρόνια απεικόνισε άνδρες να φιλιούνται μεταξύ τους, ζωγραφίζοντας την «Τελευταία Κρίση», με τις ψυχές των ευλογημένων ανδρών να αγκαλιάζονται και να φιλιούνται στο στόμα.

ΤΖΟΤΟ ΚΑΙ ΔΑΝΤΗΣ. Η ιταλική Αναγέννηση είχε μια εκπληκτικά σύγχρονη κατανόηση της σεξουαλικής ταυτότητας. Ηδη από το 1304 ο Τζότο απεικόνιζε μια φλογερά παθιασμένη στιγμή μεταξύ του Ιούδα και του Χριστού στις τοιχογραφίες του στο Παρεκκλήσιο της Αρένας στην Πάδοβα. Καθώς ο Ιούδας έρχεται με τα χείλη του σφιγμένα για να δώσει ένα φιλί στο στόμα του Ιησού, ο Κύριος κοιτάζει ευθεία στα μάτια του με έντονο βλέμμα. Αυτό είναι ένα φιλί προδοσίας, το σινιάλο σύλληψης του Χριστού. Ομως είναι εντυπωσιακά οικείο. Ο Τζότo πρέπει να είχε δει άνδρες να φιλιούνται ή ο ίδιος να είχε φιλήσει άνδρες για να ζωγραφίσει μια τέτοια λεπτομέρεια. Αλλωστε και ο Δάντης, σύγχρονος του Τζότο, γράφει ρητά για άνδρες που αγαπούν τους άνδρες στην «Κόλαση» της «Θείας Κωμωδίας» του.
Οσο για τα λεσβιακά φιλιά, χρειάστηκαν περισσότερα χρόνια για να εισέλθουν στην καλλιτεχνική παραγωγή, αναμφισβήτητα επειδή πριν από χρόνια ήταν λίγες οι γυναίκες οι οποίες είχαν την ευκαιρία να γίνουν καλλιτέχνιδες. Αλλά ακόμη και μέσα σε αυτήν τη συνθήκη ήταν στα τέλη του 19ου αιώνα στο Παρίσι όταν ο Ανρί ντε Τουλούζ – Λοτρέκ έζησε ανάμεσα σε χορεύτριες και ιερόδουλες στη Μονμάρτρη και έδειξε με συμπαθητικό τρόπο τη δική τους πραγματικότητα. Στον πίνακά του με παστέλ χρώματα «Στο κρεβάτι: το φιλί» απεικονίζει δύο από τις φίλες του να αγκαλιάζονται τρυφερά και να φιλιούνται ερωτικά.
Υπό αυτή την έννοια, το γκέι φιλί στο κόμικ της Marvel είναι μέρος μιας μεγάλης καλλιτεχνικής παράδοσης που ανάγεται στον Τζότο και τον Μιχαήλ Αγγελο. Επομένως ο χριστιανισμός πρέπει να αποδεχτεί αυτή την ερωτική κληρονομιά και να μην την αρνηθεί.