Δυστυχώς επτωχεύσαμεν

Ιστορική η φράση. Αλλά τώρα δεν πρέπει να σκεφτόμαστε μόνο τον Χαρίλαο Τρικούπη, αλλά όλους τους έλληνες φιλάθλους που ασφαλώς την εκστόμισαν χθες το μεσημέρι. Mολονότι ήρθε η νίκη απέναντι στους Τσέχους, επισημοποιήθηκε ο αποκλεισμός της ομάδας μας από τη συνέχεια του Μουντομπάσκετ.

Δεν θα ειπωθούν ξανά τα περί «έξοχου υλικού» ή «καλύτερου παίκτη στο ΝΒΑ». Ολα είναι γνωστά. Χιλιοειπωμένα. Τετριμμένα πιθανότατα, εδώ και μήνες υπάρχει αυτή η καραμέλα και τη γεύση που γεννά ψευδαισθήσεις έχουν οι πάντες.

Ωστόσο, όλη η προσπάθεια της Εθνικής συμπυκνώνεται σε μια φάση από τον χθεσινό κρίσιμο αγώνα: δεύτερο ημίχρονο, ο Γιάννης έχει επιστρέψει, ο φόβος των φάουλ υπάρχει γιατί ήδη μετρά τρία και ξαφνικά, ενθουσιώδης όπως είναι υποπίπτει στο τέταρτο. Μένει χρόνος αρκετός. Τι δείχνει ο Σκουρτόπουλος δεν φαίνεται στον φακό, αλλά η κάμερα πιάνει τον Αντετοκούνμπο: «Οχι, μη με βγάζεις. Θα συνεχίσω». Φυσικά, παρέμεινε στην πεντάδα, η επιθυμία του ισοδυναμούσε με διαταγή. Οχι πολύ μετά, άσχετα αν μεσολάβησε ελάχιστος χρόνος που έμεινε έξω, σε μια ακόμη από τις γνωστές επελάσεις του υπέροχου αυτού παίκτη, ένας τοίχος από ανθρώπινο σώμα βρέθηκε μπροστά του. Ο Γιάννης είχε πάρει φόρα και ήθελε πολλά να δώσει, ήταν αδύνατο να φιλτράρει το πάθος και να ρίξει και λίγο σύνεση στο ποτήρι της προσπάθειάς του. Επιθετικό φάουλ η ετυμηγορία. Σωστό ή λάθος, είναι για να ‘χουμε να λέμε για καιρό. Να φωνάζουμε για αδικίες. Στον αθλητισμό, συνήθως διαμαρτύρονται όσοι είναι σε θέση αδυναμίας. Ας είναι. Ο Αντετοκούνμπο αποβλήθηκε σχετικά νωρίς, δεν ήταν στα καθοριστικά τελευταία λεπτά στις επάλξεις και η αντεπίθεση δόθηκε από τον συγκινητικό σε όλα αδελφό του που ξεπέρασε κάθε προσδοκία και έπεισε πως μόνο με μέσο δεν παίζει σε αυτή την ομάδα. Μπράβο του για όλα. Αλλά επιτέλους, ας γίνει μια αυτοκριτική για κάποια ζητήματα που βγάζουν μάτι. Δεν μπορεί ένας που ζητά να μείνει στο παρκέ και παίζει στα κόκκινα, να συνεχίζει μόνο και μόνο επειδή το θέλει. Εκεί, το νορμάλ είναι να βγει άμεσα για λίγο, να υπάρξει επιχείρηση-ηρεμία και όταν με το καλό συνειδητοποιήσει πως περπατά σε τεντωμένο σχοινί και ελλοχεύει ο κίνδυνος αποβολής, να επανέλθει. Αυτό συμβαίνει όταν κάποια πράγματα είναι ξεκάθαρα. Αλλιώς, μετράμε πληγές και κάνουμε αναλύσεις επί αναλύσεων για το τι έφταιξε που όχι μόνο δεν φτάσαμε στην πηγή, αλλά δεν είδαμε καν πού βρισκόταν! Με βάση τις βλέψεις μας, πιο άσχημα δεν γινόταν…