Πόσο ρουτίνα θα είναι η ρουτίνα;

Πόσα μπάνια να κάνει κανείς; Πόσες ώρες να καθίσει κάτω από τον ήλιο; Πόση αγγουροντομάτα να φάει; Κάποια στιγμή θα βαρεθεί. Κάποια στιγμή θα θελήσει να επιστρέψει στη ρουτίνα του. Στο γραφείο. Στο σχολείο. Στα Εξάρχεια.

Εντάξει, δεν είναι όλα ίδια. Δεν είναι ίδιες όλες οι έξεις. Είναι άλλο να επιστρέφεις για να ανοίξεις τον υπολογιστή σου. Αλλο για να καθίσεις στο θρανίο σου. Και άλλο για να παίξεις ξύλο με την αστυνομία. Αν έχουν όμως κάτι κοινό τα προχθεσινά επεισόδια με τις υπόλοιπες δραστηριότητες της ζωής είναι ακριβώς αυτό. Είναι πως η Αθήνα φιλοξενεί μια υποτιθέμενη επανάσταση κατά της εξουσίας και του κράτους που υπακούει κι αυτή, επαναστατικά μιλώντας, στον ίδιο μικροαστικό κύκλο. Δουλειά – διακοπές – δουλειά. Adidas επαναστατικής γυμναστικής – σαγιονάρα στην παραλία – Adidas επαναστατικής γυμναστικής. Ξύλο – ξαπλώστρα – ξύλο.

Είναι τρία «Ξ» που αποτυπώνονται στο αστυνομικό δελτίο. Το καλοκαίρι τα Εξάρχεια ερημώνουν. Και τώρα που αδειάζουν τα νησιά, τα Εξάρχεια ξαναγεμίζουν. Δεν ήταν ένας ή δύο αλλά σαράντα αυτοί που επιτέθηκαν προχθές με μολότοφ στη διμοιρία των ΜΑΤ στη Σπύρου Τρικούπη. Ηταν καμιά δεκαπενταριά εκείνοι που επιτέθηκαν στους αστυνομικούς της ομάδας ΔΙΑΣ για να πάρουν τα κλειδιά μιας μηχανής και ένα κράνος. Πού ακούστηκε σαράντα εδώ ή είκοσι εκεί μέσα στο καλοκαίρι; Ποιος να κάνει επεισόδια τις ήσυχες μέρες του Αυγούστου;

Οι ήσυχες ημέρες του Αυγούστου τελείωσαν. Αλλά η απότομη κλιμάκωση δεν σηματοδοτεί μόνο το τέλος των καλοκαιρινών διακοπών. Προκαλεί και ερωτήματα για τον χειμώνα που έρχεται. Η ρουτίνα επιστρέφει στα Εξάρχεια για να συγκρουστεί με την ατζέντα της κυβέρνησης για την ασφάλεια. Πόσα κλειδιά μηχανής θα κλαπούν; Πόσες μολότοφ θα εκτοξευθούν; Πόσα τρόλεϊ θα καούν; Πόσο ρουτίνα θα είναι η ρουτίνα;

Το ερώτημα είναι θεμελιώδες για μια κυβέρνηση που έχει υποσχεθεί ξανά και ξανά να αλλάξει τη ρουτίνα των Εξαρχείων. Αν η θερινή ραστώνη των μπαχαλάκηδων είναι η γκροτέσκα πλευρά της υπόθεσης, η δοκιμασία ενός σκληρού χειμώνα για την κυβέρνηση είναι αυτή που μπορεί να αποδειχθεί λιγότερο αστεία. Και μπορεί επειδή η ΝΔ ανέβασε ψηλά τον πήχη. Δεν ήταν, έλεγε, η δύναμη της ρουτίνας που παρέσερνε τα πάντα, ήταν η αδράνεια της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Η έλλειψη της πολιτικής βούλησης. Η κυβέρνηση της ΝΔ θα ξεβόλευε τους μπαχαλάκηδες από τη ρουτίνα τους.

Οχι μόνο οι μολότοφ που εκτοξεύθηκαν προχθές στα ΜΑΤ, αλλά και η επίθεση στην ομάδα ΔΙΑΣ που πραγματοποιούσε έναν έλεγχο ρουτίνας σε ένα διερχόμενο όχημα, δείχνει πως τίποτε δεν είναι πιο δύσκολο από το να εγκαταλείψει κανείς τις έξεις του. Ακόμη περισσότερο όταν οι έξεις είναι αμφίπλευρες. Οταν η δύναμη της ρουτίνας δεν παρασύρει μόνο τους μπαχαλάκηδες αλλά και τους αστυνομικούς.

Πώς να περάσει, ας πούμε, η βάρδια όταν ο εχθρός λιάζεται ακόμη στις παραλίες; Πώς να αντέξει το όργανο την ερημιά στο μέτωπο; Αν είναι αυτό το συναίσθημα της ανίας που εξηγεί την ομοφοβική επίθεση δυο αστυνομικών σε ένα ζευγάρι γκέι, σύμφωνα με όσα κατήγγειλαν τα θύματα της επίθεσης, τότε ο χειμώνας μπορεί να είναι ακόμη πιο σκληρός. Να είναι ο χειμώνας μιας ρουτίνας που όση θέση θα έχουν οι βίαιες επαναστατικές ονειρώξεις, άλλη τόση θα έχει η αστυνομική αυθαιρεσία.