Στον φλεγόμενο Αμαζόνιο, διακυβεύεται το μέλλον μας

O Αμαζόνιος βρίσκεται στο κέντρο του κόσμου. Αυτή τη στιγμή, καθώς ο πλανήτης μας αντιμετωπίζει μεγάλη κλιματική απειλή, δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από τον Αμαζόνιο. Εάν δεν το κατανοήσουμε αυτό, δεν υπάρχει τρόπος να αντιμετωπίσουμε την πρόκληση. Επί 500 χρόνια ήταν μέρος ερειπίων. Πρώτα με την ευρωπαϊκή εισβολή που έφερε μια ιδιαίτερα καταστροφική μορφή πολιτισμού, τον θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων ιθαγενών. Πιο πρόσφατα, με τον αφανισμό τεράστιων εκτάσεων δάσους και κάθε είδους ζωής σε αυτό. Σήμερα, το 2019, γινόμαστε μάρτυρες της αρχής ενός νέου, καταστροφικού κεφαλαίου. Η έκταση της περιοχής των δέντρων που αφανίζονται μεγάλωσε φέτος. Τον Ιούλιο ο ρυθμός της αποψίλωσης του δάσους ήταν μια περιοχή με το μέγεθος του Μανχάταν κάθε μέρα, η έκταση του μητροπολιτικού Λονδίνου κάθε τρεις εβδομάδες. Αυτό τον μήνα πυρκαγιές καταστρέφουν τον Αμαζόνιο με ταχύτατο ρυθμό, σίγουρα μια στρατηγική καμένης γης για να «καθαρίσει» η περιοχή προς εκμετάλλευση. Γιατί συμβαίνει κάτι τέτοιο τώρα; Λόγω της αλλαγής στην εξουσία.

Μια αρπακτική μορφή πολιτικής που λέγεται «μπολσοναρισμός» έχει αλώσει σχεδόν απόλυτα την εξουσία στη Βραζιλία. Το βασικό σχέδιο του προέδρου Ζαΐχ Μπολσονάρο είναι να καταστρέψει ακόμα περισσότερο το τροπικό δάσος του Αμαζονίου, μεδοθικά και γρήγορα. Γι’ αυτό, για πρώτη φορά από τότε που η Βραζιλία έγινε δημοκρατία και πάλι, έχει έναν υπουργό εναντίον του περιβάλλοντος, τον Ρικάρντο Σάλες, που ουσιαστικά εκπροσωπεί το λόμπι των ιδιοκτητών γης. Εκείνο που θέλει είναι να μετατρέψει τις δημόσιες εκτάσεις – που συμβάλλουν στη διατήρηση της βιοποικιλότητας, στη ζωή των ιθαγενών και προτατεύουν το κλίμα – σε ιδιωτική γη από την οποία θα επωφελούνται λίγοι. Αυτά τα εδάφη, τα περισσότερα εκ των οποίων βρίσκονται στο δάσος του Αμαζονίου, περιλαμβάνουν τις δημόσιες εκτάσεις τις οποίες οι ιθαγενείς έχουν το συνταγματικό δικαίωμα να χρησιμοποιούν, τις εκτάσεις των ριμπεϊρίνιος (εκείνων που εδώ και έναν αιώνα ψαρεύουν, συλλέγουν καουτσούκ και τους καρπούς από τα δέντρα) και των κιλομπόλας (απόγονοι εξεγερμένων σκλάβων που κέρδισαν το δικαίωμα στις περιοχές αυτές λόγω των προγόνων τους).

Πώς μπορούμε να αντισταθούμε σε αυτή την καταστροφική δύναμη; Ο Μπολσονάρο δεν απειλεί μόνο τον Αμαζόνιο, αλλά τον πλανήτη όλο. Πρέπει να μιμηθούμε τους σκλαβωμένους Αφρικανούς που εξεγέρθηκαν εναντίον των αφεντικών τους. Να διαμορφώσουμε κοινότητες αγωνιστικές όπως είχαν κάνει εκείνοι. Ο καλύτερος τρόπος είναι να ενώσουμε τις δυνάμεις μας με τις προοδευτικές δυνάμεις όπου κι αν βρίσκονται και να στρέψουμε το ενδιαφέρον μας, στο πραγματικό κέντρο του κόσμου, εκείνο που φλέγεται αυτή τη στιγμή, έτσι ώστε να προστατεύσουμε το κοινό μας σπίτι.

Η Ελιάν Μπρουμ είναι βραζιλιάνα δημοσιογράφος που ζει στην περιοχή της Αμαζονίας