Κατά καιρούς έχει ασκηθεί δριμύτατη κριτική σε διάφορες ομοσπονδίες και δη στην ΕΟΚ. Δικαίως. Γιατί τα λάθη και οι εξόφθαλμες αβλεψίες πρέπει να επισημαίνονται. Ωστόσο, κινήσεις όπως η χθεσινή αξίζουν μνείας και θετικών σχολίων. Τι έκαναν, λοιπόν, οι άνθρωποι του μπάσκετ; Αποφάσισαν να τιμήσουν πριν από το τζάμπολ του ματς της Εθνικής κόντρα στη Σερβία, τους 30 παίκτες που αγωνίστηκαν απέναντι στη Βρετανία, το Ισραήλ, την Εσθονία, τη Γεωργία, τη Γερμανία και τη Σερβία κατά τη διάρκεια των προκριματικών. Οσοι έπαιξαν στα λεγόμενα «παράθυρα». Αυτούς που συνέβαλαν τα μέγιστα ώστε να φτάσει η εθνική ομάδα  στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Κίνας. Τα παιδιά που γνώριζαν ότι πολλοί δεν θα παίξουν στα τελικά και είχαν αντιληφθεί ότι τους δόθηκε η ευκαιρία επειδή οι βασικοί είχαν υποχρεώσεις και δεν γινόταν να παίξουν. Ωστόσο, τα έδωσαν όλα. Τίμησαν με το παραπάνω το εθνόσημο και χθες το μπάσκετ τους ανταπέδωσε την τιμή. Το χειροκρότημα από τον κόσμο που κατέκλυσε το γήπεδο για να πει «αντίο» στους παίκτες του Σκουρτόπουλου, απολύτως δικαιολογημένο. Ηταν μια κίνηση συμβολική και υψηλών συμβολισμών. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε τα...«δεύτερα βιολιά» μιας ορχήστρας. Αλλά να παραδεχόμαστε ότι με τον τρόπο τους, κάπου, κάποτε, είχαν σημαντική συνεισφορά σε μια επιτυχία. Και να λέμε σε όσους αξίζουν, ένα μεγάλο «μπράβο». Ασχετα αν δεν είναι οι καλύτεροι και ίσως κάποιοι δεν γίνουν ποτέ. Εχουν όμως μεγάλη καρδιά, μεγάλο πάθος και διάθεση να αποτελέσουν τους στρατιώτες μιας ομάδας που έχει ξανά πολλούς φίλους, οι οποίοι την ακολουθούν παντού. Ναι, τέτοιους παίκτες θέλουμε, να θυσιάζονται για τη φανέλα, να αγαπούν το εθνόσημο!