Το… εξαρέ του Γιάννη

Κάποιοι το προσπέρασαν. Σαν ένα γεγονός που δεν αξίζει ο οποιοσδήποτε να σταθεί. Κι όμως, η πρόσφατη ανακοίνωση της συμφωνίας του Γιάννη Αθηναίου με τον Παναθηναϊκό, συνιστά ένα αξιοζήλευτο ρεκόρ για τον καλό διεθνή γκαρντ: πρόκειται για τον πρώτο παίκτη που θα έχει αγωνιστεί και στις έξι κορυφαίες ομάδες του ελληνικού μπάσκετ. Τον Αρη, τον Παναθηναϊκό, τον ΠΑΟΚ, τον Ολυμπιακό, την ΑΕΚ και τον Πανιώνιο. Δεν έχει προηγούμενο στα χρονικά του ελληνικού μπάσκετ. Ισως είναι και ρεκόρ για όλα τα αθλήματα.

Ο Αθηναίου, συνεπώς, στα 31 του χρόνια, αφήνει και για έναν ακόμη λόγο το στίγμα του στα παρκέ. Αποδεικνύεται, παράλληλα, ότι είναι ευκολότερο να αλλάζει κάποιος φανέλες στο μπάσκετ, σε σύγκριση βέβαια με το ποδόσφαιρο. Τα πάθη δεν είναι τόσο μεγάλα, οι μετακινήσεις συνηθίζονται από μεγάλη μερίδα παικτών, ενώ και οι προπονητές προτιμούν να επιλέγουν άσους με εμπειρία, άρα αυτούς που έχουν κάνει σημαντική διαδρομή στην καριέρα τους. Επιπρόσθετα, στα χρόνια του επαγγελματικού μπασκετικού αθλητισμού, δεν είναι παράξενο να υπογράφονται συμβόλαια μικρής χρονικής διάρκειας ή ακόμη περισσότερο και μονοετή. Χωρίς να δεσμεύονται επί μακρόν οι παίκτες, με προφανή συνέπεια να μη δένονται πολύ ούτε με τον κόσμο και ίσως ούτε με τις φανέλες. Πιο εύκολη έτσι η εναλλαγή στρατοπέδων. Υπάρχει όμως μια ακόμη προσέγγιση που δεν πρέπει να διαφύγει κανενός: όταν ένας παίκτης δεν είναι αυτό που απλά ονομάζουμε «πρώτης γραμμής», μπορεί ανέτως να πάρει την απόφαση να φορέσει τα χρώματα ομάδας που σε άλλες περιπτώσεις δεν θα σκεφτόταν καν. Γιατί δεν θα προκύψουν αντιδράσεις από πουθενά. Εδώ ο Ρουβίκωνας δεν είναι ποταμός, αλλά ένα απλό… ρυάκι! Αντίθετα, ένας παίκτης με μπόλικα γαλόνια που έχει σφραγίσει εποχή με μια ομάδα και έχει γίνει συνώνυμό της, πώς μπορεί να λάβει χωρίς δεύτερη ή τρίτη σκέψη μια σοβαρή απόφαση; Μόνο αν φτάσει στο απροχώρητο και δεν έχει άλλη επιλογή.

Το ανωτέρω, φυσικά, δεν μειώνει καθόλου την αξία του όντως πολύ θετικού και αποτελεσματικού Γιάννη Αθηναίου. Είναι όμως η γυμνή αλήθεια. Ο Αθηναίου, όπου έπαιξε, τίμησε την υπογραφή και τα χρήματα που εισέπραξε, έδειξε πλήρη επαγγελματισμό και ήταν αυτό που λέμε «παίκτης ομάδας και προπονητή». Ενα δεύτερο βιολί που πάντα χρειάζεται. Και αξίζει να περνά η μπογιά του και να καταρρίπτει ρεκόρ. Εστω κι αν σε πολλούς δεν γυαλίζει το μάτι.