Ο καπετάν Ανθρωπος

Στις 23 Ιουλίου του 2018 είχε τα γενέθλιά του. Την ημέρα εκείνη και ενώ στο σπίτι ετοιμάζονταν για τη μεγάλη γιορτή, το πανελλήνιο γινόταν μάρτυρας σε μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες των τελευταίων ετών: το Μάτι, μερικά χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας, καιγόταν. Εκατοντάδες άνθρωποι είχαν εγκλωβιστεί αβοήθητοι στη δίνη του πύρινου κυκλώνα κι έδιναν μάχη για να κρατηθούν στη ζωή. Ο Κώστας Αρβανίτης, ο ψαράς από τη Νέα Μάκρη που ετοιμαζόταν να γιορτάσει τα 69α γενέθλιά του, δεν έμεινε ασυγκίνητος μπροστά στο ανθρώπινο δράμα. Πήρε τη σύζυγό του Χρύσα, τον γιο του Δημήτρη και τον αιγύπτιο ναύτη του Μαχμούντ Μεσαφέρ και έφυγαν για το Μάτι. Ο «Ταξιάρχης» του ήταν ένα από τα πρώτα καΐκια που έφτασαν στην περιοχή και το οποίο θα έσωζε το βράδυ εκείνο τη ζωή 70 ανθρώπων που είχαν πέσει στη θάλασσα αναζητώντας τη σωτηρία. Ο Κώστας Αρβανίτης, ένας απλός, ανώνυμος ήρωας της περσινής τραγωδίας, έφυγε το Σάββατο από τη ζωή αφήνοντας όσους τον γνώρισαν να τον μνημονεύουν ως έναν άνθρωπο που είχε κάνει βίωμα την προσφορά και την αλληλεγγύη.

Δημοσία δαπάνη. Ο θάνατός του προκάλεσε συγκίνηση ακόμη και σε ανθρώπους που δεν τον γνώρισαν προσωπικά, αλλά και στην πολιτεία. Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης, με πρωτοβουλία του Μεγάρου Μαξίμου, η εξόδιος ακολουθία του Κώστα Αρβανίτη θα τελεστεί δημοσία δαπάνη, ενώ στην κηδεία του θα παραστούν η υφυπουργός για θέματα Πρόνοιας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και ο γενικός γραμματέας Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Καταπολέμησης της Φτώχειας.

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ. Την προσφορά του την ημέρα της φονικής πυρκαγιάς στην Ανατολική Αττική είχε διηγηθεί παραστατικά ο αιγύπτιος βοηθός του μιλώντας τότε σε μέσα μαζικής ενημέρωσης: «Ενώ ήμουν σπίτι και ετοιμαζόμουν να βγω για τη γιορτή, με πήρε τηλέφωνο και μου είπε να τα παρατήσω όλα γιατί πρέπει να πάμε να σώσουμε ανθρώπους που πνίγονται. Κατέβηκα γρήγορα και μαζί με τον Κώστα, τον γιο του Δημήτρη και τη γυναίκα του Χρύσα βγήκαμε αμέσως στα ανοιχτά γύρω στις 6.30 μ.μ.
Ημασταν το πρώτο καΐκι που βγήκε, πριν ακόμα από το Λιμενικό. Ηταν η πιο δύσκολη στιγμή, είχε πάρα πολύ αέρα και όταν πλησιάζαμε στο σημείο με τη φωτιά ο καπνός ήταν τρομερός. Από τον πολύ καπνό δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις πού ξεκινάει η θάλασσα. Ημασταν σε πολύ δύσκολη κατάσταση, αλλά έπρεπε να μπούμε μέσα στον μαύρο καπνό.
Μέσα στα επόμενα λίγα λεπτά αρχίσαμε να βλέπουμε δεξιά και αριστερά ανθρώπους που είχαν μπει στη θάλασσα για να σωθούν από τη φωτιά. Αρχίσαμε να μαζεύουμε κόσμο. (…) Κολυμπούσαν, αλλά κόντευαν να πεθάνουν. Αυτοί οι άνθρωποι, μα τον Θεό, αν δεν ήμασταν εκείνη την ώρα εκεί να τους μαζέψουμε, θα χανόντουσαν. Δεν μπορούσες να πάρεις αέρα, μαύρα όλα. Εμείς όμως πήγαμε ακόμα πιο μπροστά, κοντά στις πέτρες. Ο Δημήτρης έπεσε στη θάλασσα και με μια μεγάλη σημαδούρα τράβαγε τον κόσμο προς το σκάφος. Εγώ τους ανέβαζα στη βάρκα. Μικρούς, μεγάλους, τους τράβαγα πάνω από την κουπαστή, σαν τα ψάρια. Μεταξύ τους ήταν πολλά μικρά παιδιά και μωρά. Και όλοι μαζί τρομαγμένοι κλαίγανε».  Σταμάτησαν τα δρομολόγια στις 2 τα ξημερώματα όταν τους τελείωσε το πετρέλαιο…

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΟΥ ΑΝΑΡΤΗΣΗ. Λίγες ημέρες πριν από τον θάνατό του, ανήμερα την τραγική επέτειο της πυρκαγιάς στο Μάτι, ο Κώστας Αρβανίτης έγραφε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook: «Οσο πλησίαζαν οι ημέρες της αποφράδας αυτής επετείου τόσο ένιωθα να μεγαλώνει ένα κενό στο στήθος μου. Ημέρα γενεθλίων μου και το συναίσθημά μου, αντί να είναι εορταστικό, πιο πολύ μου μοιάζει με μνημόσυνο. Δεν έχω μιλήσει πολύ για αυτά που βίωσα εκείνη τη νύχτα αφού δεν μπορούσα καλά καλά να διαχειριστώ τον πόνο, την απελπισία, τη συμπαράσταση στους συνανθρώπους μου αλλά και σε ζώα δεσποζόμενα αλλά και αδέσποτα των καμένων ανθρώπων που έβαζα στη βάρκα μου με την οικογένειά μου και τον ναύτη μου». Και παράλληλα έβγαζε την προσωπική του πικρία: «Από την άλλη βίωσα και την πολιτική εκμετάλλευση αφού δύο εβδομάδες μετά μας κάλεσαν στο Μάτι (μαζί με κομματικούς κλακαδόρους) για να μας ευχαριστήσει ο πρωθυπουργός και εκεί μας παρουσίασαν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ως Ματιώτες που επευφημούσαν την πολιτική της κυβέρνησης…».