Γεννιόμαστε ίσοι, μας μαθαίνουν τις διακρίσεις

Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Ο{ARX}ι διακρίσεις αποτελούν αναπόφευκτο κομμάτι της ζωής μας. Αλλά είναι κάτι που δημιουργούμε εμείς. Αν όλα πηγάζουν από την παιδική μας ηλικία και την εκπαίδευσή μας, τότε στα παιδιά πρέπει να μαθαίνουμε πώς να σκέφτονται και όχι τι. Γιατί ως παιδιά δεν κάνουμε διακρίσεις. Η κοινωνία μας τις μαθαίνει.
Τα ΑμεΑ (Ατομα με Αναπηρίες) είναι άνθρωποι με διάφορες ανάγκες που δεν αντιμετωπίζουμε όλοι. Η ζωή τους επιφόρτισε με κάποιον τρόπο κάποιο είδος αναπηρίας – αισθητηριακή, κινητική ή διανοητική, εκ γενετής ή επίκτητη από κάποιο ατύχημα ή αρρώστια. Είναι φυσικά πρόσωπα που συνυπάρχουν με μας. Εχουν τον δικό τους ξεχωριστό χαρακτήρα και προσωπικότητα, ακριβώς όπως το κάθε μέλος του γενικού πληθυσμού, όσο κι αν δεν ταιριάζουν σε αυτό το ιδανικό καλούπι που φανταζόμαστε.
Ο κόσμος μας είναι φτιαγμένος και προσαρμοσμένος για τους «κανονικούς»/«τέλειους» ανθρώπους, αυτούς που εμείς θεωρούμε «συνηθισμένους» γιατί απλά είναι περισσότεροι. Κάνουμε τόσα πράγματα «φυσιολογικά», αλλά για άλλους αποκτούν μια δυσκολία επειδή ακριβώς λείπουν βασικές υποδομές. Γιατί όταν (ξαφνικά) γίνει κάποιος ανήμπορος, καθηλώνεται σε τροχοκάθισμα και δεν μπορεί να μετακινηθεί σε μια πόλη χωρίς ράμπες, δυσκολεύεται να βγει, να διασκεδάσει, να κοινωνικοποιηθεί, ακόμα και να βρει δουλειά, καταλήγει να νιώθει εξορισμένος από μια κοινωνία η οποία αποτρέπει την ένταξή του γιατί δεν τον θεωρεί «χρήσιμο».
Η έλλειψη γενικής ενημέρωσης για το θέμα οδηγεί στο να αποστρέφουμε το βλέμμα από όποιον «δεν είναι σαν εμάς» και περνάμε στα παιδιά μας ένα σωρό ταμπού και στερεότυπα. Δημιουργούμε έτσι ρατσιστικές τάσεις – φοβόμαστε και κατ’ επέκταση μισούμε κάτι που τυχαία δεν είμαστε. Και αντί να βοηθάμε με τον πρέποντα σεβασμό τους συνανθρώπους μας, κάνουμε το αντίθετο: ανατρέφουμε μια κοινωνία που τους περιθωριοποιεί. Και αν/όταν κάποια κακιά στιγμή βρεθούμε εμείς στη θέση τους, παραπονιόμαστε για τη συμπεριφορά που διαιωνίζαμε και τώρα αναγκαζόμαστε να γίνουμε αποδέκτες της.
Λείπει ακόμα και η κρατική δομή – η σοβαρή κοινωνική μέριμνα – για τους επαγγελματίες που αφιερώνουν τη ζωή τους για να κάνουν τη ζωή των άλλων καλύτερη. Είναι άτομα σπουδασμένα, διαφόρων ειδικοτήτων, που συχνά δουλεύουν σε άθλιες συνθήκες για ελάχιστη αμοιβή σε μελλοντικό χρόνο και οι οποίοι δεν αναγνωρίζονται καν για το λειτούργημα και την προσφορά τους.
Ας προβληματιστούμε για το πού βαδίζουμε, για το τι μέλλον θέλουμε να οικοδομήσουμε. Για το τι παιδιά μεγαλώνουμε, αναλογιζόμενοι πως αυτά θα αναλάβουν τον κόσμο. Για το τι συνθήκες θα αντιμετωπίσουμε όταν βρεθούμε εμείς στην ανάγκη. Κι ας απορήσουμε αν πραγματικά θέλουμε να διασπείρουμε τον φόβο και την απέχθεια για κάτι διαφορετικό, αντί να βρίσκουμε τρόπους να το μετατρέψουμε σε αρετές που θα οδηγήσουν την ανθρωπότητα παραπάνω κι όχι παρακάτω. Και έτσι θα εξελιχθούμε και εμείς οι ίδιοι. Και ως νοοτροπία και ως άνθρωποι.
Μαρία-Χριστίνα Δουλάμη
Δημοσιογράφος με ειδικότητα σε ευρωπαϊκά, πολιτικά και κοινωνικά θέματα

Μακάριοι οι πραείς

Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Ο{ARX}ταν αποχαιρετάς κάποιον, που αιφνιδιαστικά και απροειδοποίητα βρίσκεται στην άλλη όχθη του ορατού κόσμου, εκεί που αρχίζει η άλλη όψη του επέκεινα, ψάχνεις να βρεις προτερήματα μεγάλα και μικρά του βίου του και δεν ξέρεις ποιο ήταν το πιο σημαντικό. Μα για μένα, τη φίλη και συμμαθήτρια, το επικρατέστερο ήταν η πραότητα του χαρακτήρα του και η έλλειψη βίας στον επαγγελματικό του βίο.
Ετσι για τον Χαράλαμπο Μοσχονά, αντιστράτηγο της Αστυνομίας ε.α., που αναχώρησε ξαφνικά για το μακρύ ταξίδι εκείθεν του Αχέροντα στις 23 Ιουλίου, αφήνοντάς μας να θυμόμαστε πώς αντιμετώπιζε με χαμόγελο όλες τις αναποδιές, η πραότητα, η ευελιξία, η εντιμότητα και η αυτοκριτική ήταν κανόνες ζωής.
Μεγαλωμένος σ’ ένα φτωχό χωριό της Κεφαλονιάς, τα Χαβδάτα, τη δεκαετία του ’40 και του ’50 έζησε τη φτώχεια, λόγω ορφάνιας, μιας και ο πατέρας του είχε πέσει ηρωικά στο Μέτωπο της Αλβανίας. Από νωρίς, αποφάσισε να ενταχθεί στην Αστυνομία όπου διέπρεψε ως Αξιωματικός, φθάνοντας το 1989 να είναι υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων του τότε Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως στην Κατεχάκη.
Σε όλες τις θέσεις υπήρξε πρότυπο δικαιοσύνης και σύνεσης, χρησιμοποιώντας ειρηνικά μέσα επίλυσης στις υποθέσεις που έπεφταν στη δικαιοδοσία του.
Ως συνταξιούχος, μου διάβαζε γεμάτος ικανοποίηση αποσπάσματα από άρθρα και μονογραφίες, όπου γινόταν αναφορά στην ηπιότητα της συμπεριφοράς του στα σκοτεινά χρόνια της δικτατορίας.
Και τώρα, που αναθυμούμαι παιδικές εικόνες από καλοκαιρινές μέρες στο χωριό μας, τα Χαβδάτα, μου έρχονται στο νου τ’ απλωμένα χέρια του γεμάτα φρούτα που πάντα ήθελε να μοιράζεται μαζί μας.
Πάντα χαμογελαστός, σατιρίζοντας πρώτα εαυτόν, μιλώντας την κεφαλονίτικη διάλεκτο, έζησε ωραίο βίο, νικώντας τη μοίρα και υψώνοντας το ανάστημά του σε όλες τις δύσκολες περιστάσεις.
Και τώρα που οδεύει προς τις παρυφές των Ηλυσίων, ας βάλει σημάδια για να βρούμε και εμείς τον δρόμο εκεί στη χώρα του Αιώνιου, στη χώρα των Μακάρων.
Αγάθη Μοσχονά
Εκπαιδευτικός

Τα διόδια στην Ολυμπία Οδό

Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Τ{ARX}α διόδια στην Ολυμπία Οδό πρέπει να μειωθούν για τους ακόλουθους λόγους.
1) Γιατί για την κατασκευή της χρηματοδοτήθηκε με ακριβά διόδια (3,1 ευρώ Πάτρα – Κόρινθος και 3,1 ευρώ Κόρινθος – Πάτρα) για 10 χρόνια (2007-2017) χωρίς το έργο να έχει κατασκευαστεί, για διέλευση σε έναν ιδιαίτερα επικίνδυνο δρόμο και πέραν του συμβατικού χρόνου ολοκλήρωσης και παράδοσης του έργου (είχε προγραμματιστεί η παράδοση το 2011). Επίσης για μεγάλο διάστημα η Εταιρεία εισέπραττε διόδια από το ήδη κατασκευασμένο τμήμα Κόρινθος – Αθήνα και Αθήνα – Κόρινθος.
2) Γιατί κατασκευάστηκε μεγάλο τμήμα του σε προϋπάρχοντα αυτοκινητόδρομο.
3) Γιατί το ποσοστό αυτοχρηματοδότησης από την κοινοπραξία ανέρχεται μόνο στο 7%.
4) Γιατί σε κάθε νομό υπάρχει μεγάλος αριθμός πλευρικών και μετωπικών διοδίων πλέον τα πανάκριβα διόδια της Γέφυρας (13,5 ευρώ).
5) Γιατί δεν έχει υποχρέωση και δεν θα κάνει περισσότερα έργα διευκόλυνσης (σήραγγες).
6) Γιατί κατασκευάστηκαν δύο (2) λωρίδες και βοηθητική αντί τριών (3) και βοηθητική.
7) Γιατί περικόπηκε μεγάλο τμήμα της (Πάτρα – Πύργος).
8) Γιατί δεν κατέβαλε αποζημιώσεις σε παρόδιους ιδιοκτήτες για εκτάσεις που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή.
9) Για να αποκατασταθούν ακραίες αδικίες, παρατυπίες η λάθη:
Πάτρα – Αίγιο – Ελαιώνας – Εξοδος Καλάβρυτα 5,4 ευρώ (2,2 Ρίο + 3,2 Ελαιώνας) 55 km
Πάτρα – Ρίο – Αίγιο – Ελαιώνας – Κιάτο 5,4 ευρώ (2,2 Ρίο +3,2 Ελαιώνας) 105 km.
Σύμφωνα με τον νόμο υπάρχει απολογιστική χρέωση κι όχι χιλιομετρική χρέωση με βάση την απόσταση δύο διαδοχικών σταθμών διοδίων.
Τάσος Βαγενάς