Η Σάρον Τέιτ «μούσα» {LF}του Κουέντιν Ταραντίνο

«Οι μοναδικοί άνθρωποι που αγαπούν πραγματικά το Λος Αντζελες είναι εκείνοι που μεγάλωσαν σε αυτήν την πόλη» λέει ο Κουέντιν Ταραντίνο στη συνέντευξή του που ανέβηκε πριν από λίγες ημέρες στο YouΤube από το κανάλι του Entertainment Weekly. Στην ίδια συνέντευξη συμμετείχαν και οι τρεις πρωταγωνιστές της ένατης ταινίας του «Κάποτε… στο Χόλιγουντ», Μάργκοτ Ρόμπι, Μπραντ Πιτ και Λεονάρντο ντι Κάπριο. Μιας ταινίας που γράφονται πολλά για ό,τι χρειάστηκε για να γυριστεί, αλλά πολύ λίγα για το τι πραγματικά είναι η υπόθεσή της. Και όχι χωρίς λόγο.

Ο σκηνοθέτης επιλέγει τη χρονιά του 1969 και τον τόπο του Χόλιγουντ. Η χρονική στιγμή είναι από τις πιο συμπυκνωμένες περιόδους με γεγονότα που συγκλόνισαν τον κόσμο στην Αμερική (και όχι μόνο): Ο πόλεμος στο Βιετνάμ, το κίνημα των χίπις που περνά στην πιο σκοτεινή του φάση, ο Τσαρλς Μάνσον, το Playboy mansion. Είναι μια στιγμή στον χρόνο με ποπ πολιτισμικά στοιχεία τα  οποία η ταινία χαϊδεύει, περιγράφει μέσα από ραδιόφωνα και με τα οπτικά ευρήματα του επινοητικού Ταραντίνο αποκαλύπτει στους θεατές.

«Το 1969 θυμάμαι τον εαυτό μου να έρχεται σε ηλικία 6-7 χρονών στο Λος Αντζελες. Εχω την ανάμνηση του εαυτού μου να βρίσκεται διαρκώς στο αυτοκίνητο του πατριού μου μαζί με τη μητέρα μου και εκείνον. Γυρίζαμε τριγύρω και θυμάμαι ήταν διαφορετικός ο τρόπος που ακούγαμε τότε ραδιόφωνο. Σταματούσαμε σε έναν σταθμό και τον ακούγαμε, δεν γυρίζαμε το κουμπί για να ψάξουμε να ακούσουμε μουσική. Ακούγαμε τα διαφημιστικά τζινγκλς και επειδή ακούγονταν πολύ δυνατά εμείς μιλούσαμε με ακόμα πιο δυνατή φωνή πάνω από τις διαφημίσεις του ραδιοφώνου. Την ίδια στιγμή ο πατριός μου οδηγούσε ξυστά από τα λεωφορεία και έβλεπα τις αφίσες τους που διαφήμιζαν κάποιο σόου ή ταινία ή κάποιο αναψυκτικό κόλα. Ναι, αυτό είναι το βλέμμα που έχουν οι χαρακτήρες του  Κλιφ και του Ρικ στο “Κάποτε… στο Χόλιγουντ”» θα πει ο Ταραντίνο στο Entertainment Weekly.

Λίγο νωρίτερα, τον περασμένο Μάιο στο Φεστιβάλ των Καννών, ο Ταραντίνο είχε παρακαλέσει τους δημοσιογράφους που την είδαν για πρώτη φορά: «Παρακαλώ μην κάνετε spoiler το τέλος  της ταινίας».  Και από ό,τι φαίνεται τον σεβάστηκαν τον μεγάλο παραμυθά του Χόλιγουντ, έστω και αν δελεάζονται συχνά πυκνά να γράψουν κάτι «γι’ αυτό». Δηλαδή κάτι για τη Σάρον Τέιτ και την υπόθεση που συντάραξε την Αμερική, αλλά και έγινε η κατάρα του σκηνοθέτη Ρόμαν Πολάνσκι έως τις μέρες μας.

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ. Επιστροφή στις 9 Αυγούστου 1969, ακριβώς 50 χρόνια πριν. Η έγκυος Σάρον Τέιτ και ο κομμωτής των σταρ Τζέι Σέμπρινγκ (στο παρελθόν ήταν ζευγάρι με την Τέιτ) βρέθηκαν άγρια δολοφονημένοι στο σπίτι του Ρόμαν Πολάνσκι – χωρίς, στην αρχή, η αστυνομία να γνωρίζει τους δράστες. Κάποιος από τους δολοφόνους είχε ξεχάσει στο σπίτι τα γυαλιά του. Δύο μέρες αργότερα, όταν ο Πολάνσκι συνάντησε τον Μπρους Λι, ο ηθοποιός του ανέφερε ότι είχε χάσει τα γυαλιά του – κι ο Πολάνσκι, μέσα στην παράνοια του τρόμου, της απώλειας και της φρίκης, τον υποψιάστηκε ως ένοχο και το ανέφερε και στην αστυνομία: ο Μπρους Λι ήξερε καλά πώς να χρησιμοποιεί μαχαίρι, ήταν πολύ δυνατός και μήπως ήταν κι ερωτευμένος με τη Σάρον Τέιτ; Οι υποψίες του Πολάνσκι καταρρίφθηκαν αμέσως και γρήγορα αποκαλύφθηκε ότι οι δράστες των τελετουργικών φόνων ήταν η «Οικογένεια» του Τσαρλς Μάνσον. Ο οποίος, άλλωστε, έχει ρόλο στην ταινία του Ταραντίνο, καθώς εμφανίζεται, με τη μορφή του Ντέιμον Χέριμαν, και στο τρέιλερ.

Η Μάργκοτ Ρόμπι που υποδύεται τη Σάρον Τέιτ στο «Κάποτε… στο Χόλιγουντ» που έκανε πρεμιέρα στις αμερικανικές αίθουσες στις 26 Ιουλίου (και στις 22 Αυγούστου στην Ελλάδα) συμπληρώνει: «Θέλησα να την εμποτίσω με όλη τη ζωή που είχε μπροστά της. Από όσα έχω διαβάσει, όλος ο κόσμος τότε μιλούσε για εκείνη λέγοντας πόσο όμορφος και γενναιόδωρος άνθρωπος ήταν. Μία νέα γυναίκα που είχε βρεθεί στο Χόλιγουντ για να δοκιμάσει την τύχη της, στα συναρπαστικά χρόνια της ζωής της, σε μία εποχή που συνέβαιναν εκπληκτικά πράγματα. Νιόπαντρη, στο σημείο που η καριέρα της απογειωνόταν, στο μέρος όπου προσφέρονταν εξαιρετικές  εμπειρίες και ευκαιρίες. Γι’ αυτό ήθελα να τη δείξω γεμάτη ελπίδες και ενθουσιασμό για τη ζωή που της ανοιγόταν μπροστά της».

Η κριτικός κινηματογράφου του «Hollywood Reporter», μετά την προβολή της ταινίας στην Αμερική, σημειώνει στην κριτική της πως «πρακτικά η ταινία είναι μία ερωτική επιστολή του σκηνοθέτη προς την εκλιπούσα ηθοποιό, η οποία δολοφονήθηκε πριν  από 50 χρόνια. Η Μάργκοτ Ρόμπι δημιουργεί με τον ρόλο της μία ζεστή εσωτερική ζωή για την Τέιτ χρησιμοποιώντας ελάχιστους διαλόγους». Ο Ταραντίνο με τη βίαιη σκηνή του τέλους επιφυλάσσει μία άλλη λύση στα τραγικά γεγονότα της 9ης Αυγούστου 1969, αναθεωρώντας την πραγματικότητα. Με σκηνοθετική ελευθερία ο Ταραντίνο επεμβαίνει στα γεγονότα, ενώ η συζήτηση στη σημερινή αμερικανική πραγματικότητα ανοίγει πάνω στο θέμα της ευρύτερης θεώρησής του απέναντι στις γυναίκες. Εστω και με αίμα, πόνο και εξαιρετική βία η ετυμηγορία της αμερικανικής ελίτ αυτή τη στιγμή στα  άρθρα γνώμης που δημοσιεύει κλίνει προς την υπεράσπισή του. Οπως του θεωρητικού φιλοσοφίας Ντέιβιντ Μπέντλι Χαρτ που γράφει στους «New York Times» για το έργο του Κουέντιν Ταραντίνο: «Φαίνεται ότι εκδηλώνει ένα αυθεντικό πάθος για ηθική, τέτοιο που μου έφερε δάκρυα στα μάτια».