{T16}Τύχη, η άγνοια της αναγκαιότητα{T16}ς

Αλήθειες να λέμε. Ευθύς εξαρχής η αποστολή του ΠΑΟΚ απέναντι στον Αγιαξ ήταν δύσκολη. Μετά το 2-2 της Τούμπας έγινε δυσκολότερη. Δεν είναι τόσο ότι είναι πλέον υποχρεωμένος να πάει στο Αμστερνταμ Αρίνα για το διπλό. Είναι η εικόνα των δύο ομάδων. Η διαφορά ποιότητας και η σαφής υπεροχή των Ολλανδών στη φυσική κατάσταση. Κι αν το πρώτο παλεύεται, το δεύτερο κατά πόσο μπορεί ν’ αλλάξει σε επτά μέρες; Κι είναι ένα ζήτημα ότι οι πρωταθλητές στο διάστημα της προετοιμασίας επέλεξαν να δώσουν εύκολα φιλικά (σε αντίθεση π.χ. με τον Παναθηναϊκό, που ο Γιώργος Δώνης επέλεξε το αντίθετο). Δεν δοκιμάστηκαν δηλαδή σε δύσκολες συνθήκες με αποτέλεσμα να μην μπορούν να ανταποκριθούν στην υψηλή ένταση που απαιτούσε το συγκεκριμένο παιχνίδι. Ο ΠΑΟΚ ήταν κακός στα πρώτα 25 λεπτά. Πολύ καλός στο διάστημα 25′-45′. Δεν το λες και εύκολο να γυρίσεις το 0-1 σε 2-1. Ανύπαρκτος στο δεύτερο ημιχρόνιο.

Φαβορί

Κουραστήκαμε να βλέπουμε τους ποδοσφαιριστές του Αγιαξ να αλλάζουν πάσες. Τα 20 λεπτά καλής μπάλας ωστόσο και με αντίπαλο που είναι ένα επίπεδο τουλάχιστον παραπάνω από σένα δεν φτάνουν. Κατ’ αυτή την έννοια το 2-2 δεν είναι κακό αποτέλεσμα. Που πιστώνεται στη σωστή διαχείριση του Φερέιρα στο δεύτερο μισό του παιχνιδιού. Να μαζέψει την ομάδα του και να μην την αφήσει να εκτεθεί. Αν ο ΠΑΟΚ (που στο καλό του διάστημα δικαιούτο ενός ακόμα γκολ) πήγαινε να χτυπήσει το ματς θα ήταν σαν να αυτοκτονούσε. Με το 2-2 διατηρεί τις όποιες πιθανότητές του. Ναι μεν ο Αγιαξ είναι το φαβορί, αλλά ο ΠΑΟΚ δεν είναι χαμένος από χέρι. Οι αδυναμίες των Ολλανδών στην άμυνα είναι δεδομένες και οι πρωταθλητές έχουν τη δυνατότητα να τις εκμεταλλευθούν και να σκοράρουν. Κατά τα άλλα, τόσο οι αθλητικογράφοι, όσο και ο Φερέιρα, στάθηκαν στην τύχη. Στο πρώτο γκολ η μπάλα βρίσκει στο κεφάλι του Γιαννούλη. Το δεύτερο καραμπόλα.

Τείχος

Υστερα από το κακό διώξιμο του Βαρέλα, βρίσκει στον Χούντελαρ και πάει από μόνη της στα δίχτυα. Τύχη ωστόσο, σύμφωνα με τον Καρλ Μαρξ, είναι η άγνοια της αναγκαιότητας. Στην εκτέλεση του φάουλ που προηγήθηκε του 1-0 η ποδοσφαιρική αλφαβήτα λέει ότι ο γκολκίπερ τοποθετεί τρεις παίκτες στο τείχος. Στη χειρότερη περίπτωση δύο. Ο Πασχαλάκης έβαλε έναν. Και μάλιστα τον Μπίσεσβαρ. Χωρίς ιδιαίτερα σωματικά προσόντα. Η διαδικασία για να περάσει την μπάλα αυτός που εκτελεί έγινε εύκολη. Και δεν ήταν μόνο αυτό. Οταν το φάουλ από δεξιά το εκτελεί αριστεροπόδαρος, δεν πρόκειται να κάνει σέντρα. Θα σουτάρει. Ο γκολκίπερ οφείλει να είναι προετοιμασμένος για σουτ. Ο Πασχαλάκης δεν ήταν. Αιφνιδιάστηκε, δεν πρόλαβε να αντιδράσει και παρά το γεγονός ότι η μπάλα δεν άλλαξε πορεία, το έφαγε όρθιος. Στη σέντρα που προηγήθηκε του δεύτερου γκολ, είχε τρεις επιλογές.

Σοβαρότητα

Να πιάσει την μπάλα. Να τη βγάλει κόρνερ. Να τη διώξει με δύναμη. Αντ’ αυτών τη βρίσκει χαλαρά, δίνει πάσα στον αντίπαλο κι έγινε ό,τι έγινε στη συνέχεια. Λεπτομέρειες. Που όταν πρόκειται για τη θέση του γκολκίπερ κοστίζουν ακριβά. Ασήμαντη λεπτομέρεια, φαινομενικά, ότι ο Πασχαλάκης δεν βγήκε στο γήπεδο μαζί με την ομάδα. Βγήκε νωρίτερα μόνος του. Πήγε στην εστία μπροστά στη Θύρα 4. Προφανώς για να εισπράξει το χειροκρότημα. Δεν είναι κάτι το σύνηθες σε ποδόσφαιρο υψηλού επιπέδου. ΟΚ. Οι γκολκίπερ μια «τρέλα» την κουβαλάνε. Η πειθαρχία, η προσήλωση, η σοβαρότητα στη συμπεριφορά συνθέτουν τη γενικότερη εικόνα και παρουσία του ποδοσφαιριστή. Πόλεμος είναι τα 90 λεπτά του κάθε παιχνιδιού. Αν δεν είσαι ευθύς εξ αρχής συγκεντρωμένος στο 100%, οι λεπτομέρειες που λέγαμε θα αποβούν εις βάρος σου. Και δεν θα είναι η τύχη που θα φταίει. Θα είναι, για να θυμηθούμε τον Κάρολο, η άγνοια της αναγκαιότητας.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Η κυρία Θάνου έχει την εντύπωση ότι το ζήτημα είναι το πόσα λεφτά παίρνει;