Η αντιπολίτευση της μαντινάδας

Οταν το αντιμνημονιακό κύμα που «δημιούργησε» τον ΣΥΡΙΖΑ, «έσπασε» πάνω στο τρίτο Μνημόνιο, η διακυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ επινόησε την καταγγελία της διαφθοράς του «παλαιού καθεστώτος» για να μπορέσει να διαχειριστεί πλέον τη «γυμνή εξουσία». Από τη Λίστα Λαγκάρντ, μέχρι τις καταγγελίες για τα «βοθροκάναλα» και την υπόθεση Novartis, η λαϊκιστική δικαιολόγηση του περίφημου «ηθικού πλεονεκτήματος» χρειαζόταν πλέον νέους εχθρούς. Ετσι λοιπόν η κυβέρνηση στράφηκε απέναντι στους παλαιούς «ιδιοκτήτες της χώρας και των θεσμών», όπως τους αποκαλούσε ο κ. Τζανακόπουλος. Σε αυτό το σχέδιο, ο κ. Πολάκης επιστρατεύτηκε οικειοθελώς, ως κύριος εκφραστής μιας αντίληψης που συνέδεε οργανικά την εχθροπάθεια με τον καφενειακό τσαμπουκά και την «κρητική λεβεντιά» με τον παλαιό επαναστατικό φολκλορισμό της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Ο κ. Πολάκης ήταν ένας καλός «κυνηγός κεφαλών» στο σαφάρι της εξουσίας.

Οι κυβερνητικές προθέσεις άλλωστε ήταν φανερές από την αρχή. Το γέλιο του Πολάκη την ώρα που μίλαγε συγκινημένος στη Βουλή ο πρώην πρωθυπουργός Π. Πικραμένος ήταν αρκετά χαρακτηριστικό για τον κυνισμό του ήθους και του ύφους της κυβέρνησης. https://dimartblog.com/2019/04/15/safari/#_ftn3  Το «δόγμα Πολάκη», («να βάλουμε και μερικούς φυλακή») που στήριξε δημόσια ο κ. Τσίπρας, ήταν η οριστική «πράξη ιδιοκτησίας» αυτής της χυδαίας αντίληψης για τη δικαιοσύνη, προκειμένου, μέσω της σπίλωσης των αντιπάλων του, να κερδίσει ξανά ο ΣΥΡΙΖΑ τις εκλογές. Στις 7 Ιουλίου ωστόσο οι πολίτες στείλανε τον κ. Τσίπρα στα έδρανα της αντιπολίτευσης, ενώ είναι βέβαιο ότι θα πρέπει να διερευνηθούν όλες εκείνες οι υποθέσεις για στημένες πολιτικές σκευωρίες, για πράξεις, παραλείψεις και δράσεις υπουργών, που ενδεχομένως τους εμπλέκουν και σε ποινικές ευθύνες.

Αυτές τις μέρες, η Βουλή αποφάσισε κατά πλειοψηφία την άρση ασυλίας του Π. Πολάκη τόσο για τη συκοφαντική δυσφήμηση κατά του Σ. Πουλή, όσο και για τη μήνυση του κεντρικού τραπεζίτη, Γιάννη Στουρνάρα, σχετικά με παράνομες υποκλοπές ηχογραφημένων συνομιλιών. Η υπόθεση θα πάρει τον δρόμο της δικαιοσύνης και θα κριθεί από τα αρμόδια ανεξάρτητα όργανα. Μέχρι τότε, προφανώς ισχύει, όπως για όλους τους πολίτες, το τεκμήριο της αθωότητας και για τον «αψύ Σφακιανό».

Αυτό που έχει πολιτικό ενδιαφέρον είναι ότι απέναντι στο ενδεχόμενο της δίκης του, ο κ. Πολάκης υιοθέτησε ξανά το κρητικό στερεότυπο του «αδιάφθορου λεβέντη», που λέει μαντινάδες στη Βουλή για να δείξει την υπεροχή του έναντι των αντιπάλων του. «Είμαι ψηλά, πολύ ψηλά, τόσο ψηλά, που δεν μπορείτε να με δείτε», είπε ο κ. Πολάκης απευθυνόμενος στους συναδέλφους του. Πρόκειται για άλλη μια καρικατούρα «ζορμπαδισμού» ή μήπως πρόκειται για συνειδητή «υπεροψία και μέθη»; Θα το μάθουμε σύντομα τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ, εκτός από την «προγραμματική» και τη «δυναμική», ξεκίνησε και τη γραφική αντιπολίτευση της μαντινάδας.