Η μεταφυσική του καλοκαιριού

Καμιά άλλη εποχή του χρόνου δεν είναι τόσο λαλίστατη αλλά ταυτόχρονα δεν την περιβάλλει και τόση σιωπή όσο το καλοκαίρι. Ενώ όλα λέγονται ανάμεσα στους ανθρώπους χωρίς περιστροφές και χωρίς προσχήματα, και όλοι συμφωνούν ως προς την ανάγκη οι διακοπές να κρατήσουν όσο γίνεται περισσότερο, ή ως προς τον παροπλισμό των προβλημάτων, όσο ζέοντα και αν είναι – εκτός κι αν πρόκειται για προβλήματα υγείας – ώστε ν’ αντιμετωπιστούν από τις αρχές του Σεπτεμβρίου, ή τέλος για το πόσο παρηγορητική υπόθεση είναι ο θερινός κινηματογράφος, αισθάνεσαι τον καθένα να μη μοιράζεται μια κοινή επιθυμία, αλλά να θωρακίζεται απέναντι στους άλλους σε σχέση με ένα ολότελα προσωπικό μυστικό. Σάμπως να πρόκειται για μια εποχή που η ανάγκη να τη ζήσει κανείς με μια όσο γίνεται μεγαλύτερη εξωστρέφεια, να δημιουργεί εσωτερικά τις προϋποθέσεις για κάτι ανομολόγητο, για κάτι που θα κάνει την απόλαυση ή το ξεσάλωμα – ανάλογα με τον άνθρωπο – ν’ αποκτήσει μια ισχύ που δεν θα εκπνεύσει μαζί με το καλοκαίρι.

Θα παρομοίαζε κανείς το καλοκαίρι με ένα τούνελ που ενώ με τον ίδιο βηματισμό και με τους ίδιους ακριβώς όρους θα το διασχίσουν εκατομμύρια άνθρωποι, ο καθένας να πιστεύει πως ό,τι του αποκαλύφθηκε προοριζόταν αποκλειστικά για τα δικά του μάτια. Και προπαντός αν και οι εικόνες που αντίκρισε κανείς μοιάζουν σαν ειδωμένες από την είσοδο ακόμη του τούνελ, στο τέλος της διαδρομής να έχει την αίσθηση πως περιπλανήθηκε σ’ ένα παρθένο δάσος, με τη δύναμη ν’ ανανεώνει την παρθενικότητά του ως τη στιγμή που θα το ξανασυναντήσει. Σε βαθμό μάλιστα που οι κοσμοβριθέστατες παραλίες, ή τα πιο πυκνοκατοικημένα θέρετρα των βουνών με την ένωση των φωνών που ακούγονται, να δίνουν την εντύπωση μιας συγκέντρωσης που έχει πραγματοποιηθεί για λόγους τελείως διαφορετικούς σε σχέση με όσους φαντάζεται ο καθένας ότι τον έκαναν να συμμετάσχει σ’ αυτή τη συγκέντρωση.