Αποχαιρετισμός στον Χριστόφορο Λιοντάκη

Χωρίς να είναι, αν και υπήρξε, κεραυνός εν αιθρία ο θάνατος του Χριστόφορου Λιοντάκη (όπως δεν υπήρξε και των άλλων αγαπημένων φίλων που έφυγαν μέσα στη δεκαετία του 2010, του Γιάννη Βαρβέρη, του Μένη Κουμανταρέα, του Γιάννη Κοντού, του Κώστα Τσιρόπουλου, της Λούλας Αναγνωστάκη και του Μάνου Ελευθερίου) μοιάζει να «ολοκληρώνει» έναν κύκλο καθώς μέλη μιας στενής και ευρείας συντροφιάς διέθεταν – όλοι τους -το χάρισμα να επικοινωνούν ανάμεσά τους με έναν τρόπο συνθηματικό. Με την έννοια ότι ήταν τόσες οι προσωπικές ή οι κοινές τους εμπειρίες ώστε στο άκουσμα μιας λέξης ή στη μνεία ενός γεγονότος να επανέρχεται με τρόπο ακριβή και ακέραιο το πλήρες ανάπτυγμά τους. Περισσότερο ακόμη από ό,τι με τους υπόλοιπους, με τον Χριστόφορο Λιοντάκη που ο υπαινιγμός σε συνδυασμό με την ακρίβεια της διατύπωσης είναι το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο της ποίησής του. Μια ποίηση που θα τη χαρακτήριζες κυριολεκτικά ως «ύδωρ εκ της πέτρας», καθώς η απόσταξη ήταν το κύριο μέλημά του. Με τόσο μεγαλύτερο και κυριαρχικότερο το αίτημα τής απόσταξης όσο πιο δραματικές, πλούσιες και μυστικές ήταν οι περιπέτειες που την είχαν προκαλέσει.

Σε αυτήν ακριβώς την ανάγκη της συμπύκνωσης τόσο της δουλειάς όσο και του ίδιου του καλλιτέχνη μέσα στον κόσμο, θα απέδιδε κανείς, όσον αφορά τον Χριστόφορο Λιοντάκη, το γεγονός πως είτε επρόκειτο για τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη που έχει επιμεληθεί έναν τόμο με διηγήματά του είτε για τον Αρθούρο Ρεμπώ που έχει αριστοτεχνικά μεταφράσει, κινήθηκε πάντα στις κορυφογραμμές της καλλιτεχνικής δημιουργίας, δηλαδή ευλογημένος ή καταραμένος ο δημιουργός που επικοινωνούσε μαζί του, να συνιστά μια ακραία έκφραση της ανθρώπινης περιπέτειας στο σύνολό της.

Και είναι ακριβώς ένα στοιχείο του μεγέθους του το να μη λυπόμαστε βαθιά με την αναχώρησή του μόνο για όσα ακόμη επρόκειτο να πράξει. Αλλά και για την αγωνία του να έχει σταθεί αδύνατον να ανακαλύψει το μνήμα ενός ταμία συνοικιακού κινηματογράφου, εντελώς αγνώστου μας καθώς μαθαίνοντας αιφνίδια τον θάνατό του ο Λιοντάκης ξεσήκωσε τον κόσμο για έναν άνθρωπο που η μόνη επαφή μαζί του ήταν τα δευτερόλεπτα που μας προμήθευε τα εισιτήρια.