Η Ευαγγελία Κρανιώτη στο Φεστιβάλ της Αρλ

Μια ακτιβίστρια της ΛΟΑΤΚΙ οργάνωσης PreparaNem στη Βραζιλία διαμαρτύρεται μπροστά σε ένα μπαρ της λεωφόρου Ατλάντικα στην Κοπακαμπάνα ποζάροντας ημίγυμνη. Ενα μοντέλο ντυμένο με ένα εντυπωσιακό χρυσό φόρεμα ξαπλώνει στο πριβέ δωμάτιο ενός εγκαταλειμμένου εστιατορίου που χρησιμοποιείται ως οίκος ανοχής στον Λίβανο. Μια νεαρή κοπέλα κάνει κινήσεις α λα Πίνα Μπάους στον σκελετό ενός ξενοδοχείου υπό κατασκευή στη Βηρυτό. Στη νέα δουλειά της Ευαγγελίας Κρανιώτη φιγούρες που σε διαφορετικές περιπτώσεις βρίσκονται στο περιθώριο γίνονται πρωταγωνιστές. Η ελληνίδα σκηνοθέτρια και καλλιτέχνιδα παρουσιάζει τη δική σας σειρά φωτογραφιών στο πλαίσιο του διεθνούς φεστιβάλ της Αρλ ενώ είναι υποψήφια για το βραβείο Madame Figaro Arles 2019.

Εως τις 22 Σεπτεμβρίου κάτω από τον τίλτο «The living, the dead and those at sea» παρουσιάζονται εικόνες τραβηγμένες από το Ρίο μέχρι και τη Σιβηρία, που το κοινό γνώρισε ουσιαστικά μέσα από τη φιλμογραφία της Κρανιώτη. Η ίδια άλλωστε ξεκίνησε την πορεία της στον χώρο της τέχνης από τη φωτογραφία, πριν μεταπηδήσει στον κινηματογράφο. Στην Αρλ, η δημιουργός διερευνά τα όρια αυτού του κόσμου και με τον φακό της αποτυπώνει προσωπικές ιστορίες. Αναζητάει ευπαθείς και περιθωριοποιημένες κοινωνικές ομάδες ώστε να τις αναδείξει ως πρωταγωνίστριες στη δουλειά της. Σώματα και πρόσωπα συναντιούνται και συνδιαλέγονται μέσα από ωκεανούς εικόνων. Οι «απόκληροι» κατά κάποιον τρόπο που συναντώνται στη Μεσόγειο και φτιάχνουν ένα μάτριξ εξοριών.  Παράλληλα, δοκιμάζει και ως σημεία αναφοράς της περιοχές που έχουν έντονο το αποτύπωμα του ανθρώπου. Λιμάνια, οδικές αρτηρίες, παρασκήνια του καρναβαλιού, νεκροταφεία, ερείπια πολέμων, τοποθεσίες που ακινητοποιούν τη ζωή όσο και τη στέλνουν μακριά, μέσα από την κάμερα της φωτογράφου αποκτούν ένα διαφορετικό νόημα.

ΝΑΥΤΕΣ. Στο πρότζεκτ της «Exotica, Erotica, Etc.» ναύτες που κάνουν υπερπόντια ταξίδια περιμένουν το επόμενο λιμάνι που θα πιάσουν, αγωνιώντας να κάνουν προσωρινές γνωριμίες ή μόνιμες σχέσεις. Οπως και στο ομώνυμο πρώτο της ντοκιμαντέρ, τα πρόσωπά τους γεμάτα ιδρώτα, στα κατάβαθα των πλοίων, παραδομένα στη φασαρία του περιβάλλοντος και στη μεγάλη ζέστη, βγάζουν δυνατές εκφράσεις.  Κάργκο πλοία γεμίζουν με εμπόρευμα, για να ταξιδέψουν από την Αργεντινή ως τη Χιλή. Στο «Obscuro Barroco», η αστική queer σκηνή του Ρίο Ντε Τζανέιρο εμφανίζεται σε πρώτο πλάνο μαζί με ένα ευρύ πεδίο παιχνιδιών για το φύλο και τη μεταμόρφωση (είναι άλλωστε οι ερωτήσεις για την ταυτότητα μέσα από το φύλο, το καρναβάλι και τις πολιτικές διαμάχες το θέμα της ομώνυμης ταινίας της που βγήκε την περσινή σεζόν στους κινηματογράφους). Στο «Beirut Fictions», αφρικανές και ασιάτισσες καμαριέρες ζουν περιορισμένες στον Λίβανο, χωρίς καμία ελπίδα αφομοίωσης από τον ντόπιο πληθυσμό. Το «κεφάλα», ένα αμφιλεγόμενο πρόγραμμα σπονσοραρίσματος, τείνει να δημιουργήσει καταστάσεις σύγχρονης δουλείας για πολλά κορίτσια. Τέλος, στο «Terra Incognita» οι ζωντανοί είναι εκείνοι που μεταναστεύουν στην πόλη των νεκρών, στη νεκρόπολη του Καΐρου, εξαιτίας της κρίσης στέγασης στην πρωτεύουσα της Αιγύπτου. Παιδιά παίζουν με τους φίλους τους πάνω σε τάφους, με φόντο μεγάλα μνημεία εύπορων οικογενειών της πόλης.

ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΑΡΙΝΟΥ