Ο πρωταθλητής Φορτούνης

Οπως ο θαλασσαετός στο κλουβί. Οπως το λιοντάρι στην αιχμαλωσία. Το ίδιο υποταγμένος θα νιώθει αύριο και ο Κώστας Φορτούνης παρακολουθώντας τις προσπάθειες των παικτών του Ολυμπιακού στον κρίσιμο αγώνα με την Πλζεν. Το ίδιο εγκλωβισμένος θα αισθάνεται κάθε φορά που οι Ερυθρόλευκοι θα πατούν το χορτάρι, θα δίνουν μάχες σώμα με σώμα με τους αντιπάλους τους παλεύοντας για τη νίκη.

Οι αυτόκλητοι κηδεμόνες της ατυχίας δεν μπορούν ούτε να διανοηθούν τον ψυχολογικό Γολγοθά που ανεβαίνει ένας πρωταθλητής που μετρά κλινήρης τις μέρες που θα επιστρέψει στη δράση.

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη καταδίκη της φύσης προς τον άνθρωπο που προσπαθεί να την ξεπεράσει, υπενθυμίζοντας τον μύθο της βουτιάς του Αχιλλέα στα νερά της Στύγας.

Τα «αν» και τα «όταν» που ακολουθούν έναν σοβαρό τραυματισμό είναι η αχίλλειος πτέρνα των θνητών που δυσκολεύονται να αντιληφθούν το αναπόφευκτο.

Δυστυχώς ο τραυματισμός δεν κάνει σοφότερους τους αθλητές. Δεν τους διδάσκει πώς να τον αποφεύγουν στο μέλλον. Μπορεί να τύχει στον οποιονδήποτε, οποτεδήποτε. Η μόνη παρακαταθήκη είναι ο φόβος. Αυτό το συναίσθημα με τα αόρατα σίδερα που τους εγκλωβίζει, που κρατά φυλακισμένη την επιθυμία.

Ο φόβος μήπως τους ξανασυμβεί, ο φόβος πως δεν θα είναι πια το ίδιο δυνατοί όπως πριν από τον τραυματισμό. Ο φόβος πως θα προδοθούν ξανά από τη φύση. Ο φόβος της αμφισβήτησης.

Ο αθλητής που ανεβαίνει τον Γολγοθά νιώθει ευάλωτος, τρωτός και ζητά πίστωση χρόνου. Να δοκιμάσει τις αντοχές του, το σώμα του. Να δει ιδίοις όμμασιν πως η Τύχη προσέρχεται κρατώντας το κέρας της Αμάλθειας και δεν του γυρίζει την πλάτη.

Ο Φορτούνης χαμογελά. Το πικρό χαμόγελο ενός ανθρώπου που φυλακίστηκε για ένα έγκλημα που δεν φέρει ευθύνη. Ο δρόμος είναι μακρύς και δύσβατος. Είναι ο δρόμος των πραγματικών πρωταθλητών. Είναι ο δρόμος που καταλήγει στο πιο δυνατό χειροκρότημα. Αυτό να θυμάται ο Φορτούνης. Οι πρωταθλητές δεν είναι μόνο αυτοί που τρέχουν στο γήπεδο, αλλά κι αυτοί που παλεύουν έξω απ’ αυτό.