Μεταξωτά ολλανδικά βρακιά…

Δεν πρέπει να ‘χουμε παράπονο ως ελληνικό ποδοσφαιρικό έθνος, διότι τα τελευταία χρόνια (της ακμής και της παρακμής) δοκιμάσαμε πλείστα όσα προπονητικά μοντέλα και τώρα ίσως ήρθε η ώρα να μας κάτσει άλλο ένα στη multi culti κασίδα μας!

Μετά λοιπόν το γερμανικό (Ρεχάγκελ, Σκίμπε), το πορτογαλικό (Σάντος), το ιταλικό (Ρανιέρι), το ουρουγουανικό (Μαρκαριάν) και το ελληνικό μοντέλο (Τσάνας, Αναστασιάδης), όλα τα ‘χε η Μαριορή, ο ολλανδικός φερετζές του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου και του 4-3-3 της έλειπε!

Για να συστηθούμε αρμοδίως, ο άλλοτε συνεργάτης του «Ξανθού», Γιάννης Ιωαννίδης, ο επονομαζόμενος «Ντατς», ο οποίος έχει ζήσει πολλά χρόνια στη χώρα του Κρόιφ (που κι αυτόν κανονικά τον λένε Κράουφ) και αποτελεί έναν από τους καλύτερους μεταφραστές ολλανδικών βιβλίων στα ελληνικά, με ορμήνεψε πως η σωστή προφορά του λεγάμενου είναι Τζον Φαν Χετ Σιπ. Πάει αυτό…

Σημασία βεβαίως δεν έχει πώς τον λένε ή πώς θα τον προφέρουμε εάν όντως αναλάβει τις τύχες της Εθνικής. Το ζητούμενο είναι να προσαρμοσθεί στο ιδιάζον περιβάλλον, να εξορύξει τις (χαμένες στα βάθη του υπεδάφους) αρετές των παικτών, να ανορθώσει το φρόνημά τους, να αποκαταστήσει τις ισορροπίες στους κόλπους της ομάδας και να την επαναφέρει στην κανονικότητα. Προφανώς το ζητούμενο δεν είναι να της κοτσάρει σώνει και καλά μια ταμπέλα, αλλά να τη μυήσει και να την προσηλυτίσει σε ένα στυλ παιχνιδιού που θα της ταιριάζει τεχνικά και τακτικά και θα την καταστήσει αποτελεσματική.

Ο άλλοτε δεξιός εξτρέμ του Αγιαξ (1981-1992) ανατράφηκε μέσα στα νάματα του «totaalvoetbal» και της διάταξης 4-3-3, που αποτελούν το σήμα κατατεθέν της ολλανδικής σχολής. Μπορεί ωστόσο μια ελληνική ομάδα να υπηρετήσει τις αρχές του Ρίνους Μίχελς και του Στέφαν Κόβατς (που είχαν κιόλας ως πολιορκητικό κριό την ποδοσφαιροσύνη του ιδιοφυούς Κρόιφ) και να βάλει στο ρεπερτόριό της το 4-3-3, το πρέσινγκ, το παιχνίδι κατοχής και χωρίς συγκεκριμένες θέσεις, την επιθετικότητα και την εκμετάλλευση των κενών χωρών;

Εδώ σε θέλω, μάστορα!