Το πολίτευμα, όμηρος {LF}των κυβερνητικών σκευωριών

Η υπόθεση Novartis είναι πράγματι ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα του μεταπολιτευτικού κράτους. Και αυτό γιατί για πρώτη φορά, με τρόπο τόσο εμφατικό, διά στόματος ανώτατων λειτουργών της Δικαιοσύνης, ξετυλίγεται αυτό που από την πρώτη στιγμή φαινόταν: μια ασύλληπτη σκευωρία ευθέων παρεμβάσεων στη Δικαιοσύνη, με στόχο την ηθική «δολοφονία» της αντιπολίτευσης και με πραγματικό θύμα το απειλούμενο δημοκρατικό πολίτευμα.

Θα πει κανείς «μα δεν υπάρχει σκάνδαλο Novartis;». Η απάντηση είναι προφανώς θετική. Το σκάνδαλο αυτό έχει διεθνείς ποινικές διαστάσεις και υπάρχουν ευθύνες που πρέπει να αναζητηθούν. Η κυβέρνηση, όμως, εκμεταλλευόμενη αυτές τις διαστάσεις, επιχείρησε δόλια να εμπλέξει σημαίνοντα πρόσωπα της αντιπολίτευσης, ιδίως της Νέας Δημοκρατίας, η αποκάλυψη των μεγάλων σκανδάλων διαφθοράς που έκαναν οι «παλιοί» περνά μέσα από τη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ και μόνο. Με όχημα τις μικροπολιτικές επιδιώξεις, η ελληνική κυβέρνηση έκανε τη Δικαιοσύνη πολιτικό της εργαλείο, με ανυπολόγιστο κόστος τελικά για την ίδια!

Ηδη από τον Φεβρουάριο του 2018, οπότε και το σκάνδαλο έγινε πρώτο θέμα στα ΜΜΕ, δημιουργήθηκαν σοβαρότατα ερωτήματα. Γιατί πήγε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Τζανακόπουλος στην Εισαγγελία του ΑΠ για να ενημερωθεί, όπως τότε δήλωσε; Ποια διαδικασία το επιτρέπει; Πώς γνωρίζουμε ότι υπήρξε απλώς ενημέρωση και όχι αθέμιτη παρέμβαση, μιας και όλως τυχαίως η δικογραφία εστάλη τελικά την ίδια ημέρα; Γιατί ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης Κοντονής και ο αναπληρωτής υπουργός Παπαγγελόπουλος σχολίαζαν ΠΡΙΝ από τη διαβίβαση της δικογραφίας την έκταση του σκανδάλου; Πώς έμειναν εμβρόντητοι από το μέγεθός του; Διότι αν άνοιξαν τον φάκελο πριν από τη διαβίβαση στη Βουλή, έχουν διαπράξει βαριά εγκλήματα και εγείρονται σοβαρά ερωτήματα για το αν, πώς, πότε και πόσο παρενέβησαν στη Δικαιοσύνη για αυτή την υπόθεση. Γιατί οι «ανώνυμοι μάρτυρες» τέθηκαν υπό καθεστώς προστασίας εντελώς παρανόμως, αφότου ο φάκελος είχε ήδη διαβιβαστεί στη Βουλή και επομένως η τακτική Δικαιοσύνη καμία σχετική αρμοδιότητα δεν είχε;

Από τότε συνέβησαν πολλά. Πρωτοσέλιδες στοχοποιήσεις, εξευτελισμός από τα κυβερνητικά «παπαγαλάκια», ατελείωτη λάσπη από τους Βαξεβάνηδες αυτού του τόπου. Και όλα αυτά βασισμένα σε τρεις παράνομες, γενικόλογες, αναπόδεικτες, ανώνυμες καταθέσεις. Και τελικά; Η προκαταρκτική εξέταση οδήγησε στην πλήρη απαλλαγή όλων των πολιτικών προσώπων που προέρχονται από τη Νέα Δημοκρατία. Δεν βρέθηκαν καν ενδείξεις τέλεσης αξιόποινων πράξεων.

Ομως η υπόθεση δεν τελειώνει εδώ. Το πολίτευμα και η Δικαιοσύνη είναι βαρύτατα τραυματισμένα όταν ο αντεισαγγελέας του ΑΠ κ. Αγγελής καταγγέλλει τρομακτικές παρανομίες, με εμπλοκή μελών της κυβέρνησης, ώστε να παραποιηθεί η δικογραφία. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο ΣΥΡΙΖΑ δημιουργεί ένα τοξικό περιβάλλον γύρω από τη Δικαιοσύνη. Βλέπουμε την κυρία Θάνου, πρώην πρόεδρο του ΑΠ, να συμπεριφέρεται σαν άτυπη εκπρόσωπος Τύπου του κ. Τσίπρα. Βλέπουμε μέλη της κυβέρνησης να επιτίθενται δημοσίως σε δικαστές επ’ αφορμή υποθέσεων πολιτικού ενδιαφέροντος, όπως της Ηριάννας. Βλέπουμε τρομοκράτες και ακροαριστερούς ένοπλους ληστές να λαμβάνουν περισσότερες άδειες απ’ όσες ο μέσος εργαζόμενος το καλοκαίρι. Βλέπουμε τον Ρουβίκωνα να χαίρει μιας πρωτοφανούς πολιτικής ασυλίας, τη στιγμή που βανδαλίζει και απειλεί απλούς πολίτες. Βλέπουμε, τέλος, μια κυβέρνηση τελειωμένη, με κλειστή τη Βουλή, να σπεύδει να διορίσει τους νέους ανώτατους δικαστές.

Χρέος της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας είναι να επαναφέρει τη χαμένη αξιοπιστία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Να αφήσει τη Δικαιοσύνη στην ησυχία της, να κάνει τη δουλειά της χωρίς… Ρασπούτιν και κυβερνητικούς διαπλεκομένους.