«Σκέφτομαι τους έλληνες χορευτές ως διεθνείς»

Είναι μία και μοναδική στιγμή στην πορεία ενός χορευτή. Ακριβώς πριν από την εκτίναξή του στον επαγγελματικό στίβο. Εκεί όπου η σπουδή και η ορμή της ηλικίας τον κατακλύζουν. Αυτήν αναδεικνύει η παράσταση «Growing!» που παρουσιάζεται έως και τις 7 Ιουλίου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Η Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης συστήνει από τη σκηνή στο κοινό τη νέα γενιά των ελλήνων χορευτών μ’ ένα ιδιαίτερο έργο. Οι χορογράφοι Γιάννης Μανταφούνης, Κιρίλ Μπάλντι, Μαρκέλλα Μανωλιάδη, Χρήστος Παπαδόπουλος και Αντώνης Φωνιαδάκης ετοιμάζουν ένα τετράπτυχο έργο και μια περφόρμανς παρέα με επιλεγμένους φοιτητές της σχολής κι αποφοίτους. Η διευθύντρια της σχολής Βίκυ Μαραγκοπούλου μιλάει στο «Νσυν» για τους νεαρούς χορευτές αλλά και την εμπειρία της στο τιμόνι του Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, απ’ το οποίο παραιτήθηκε το 2016.

Πώς το «Growing!» δένει με τη δική σας ματιά στη σχολή;

Πιστεύω πως ο σύγχρονος χορός στις ημέρες μας έχει μια απίστευτη πολυμορφία. Δεν σκέφτομαι έλληνες χορευτές, σκέφτομαι τους χορευτές μας ως μελλοντικούς διεθνείς χορευτές. Πιστεύω ότι πρέπει να εκπαιδεύονται και να εξοικειώνονται σε όλες τις τάσεις που υπάρχουν σήμερα, διατηρώντας πάντα βέβαια μια πολύ δυνατή παιδεία και στον κλασικό και στον σύγχρονο χορό. Νομίζω ότι αυτό είναι μια επιθυμία μας από αυτό το σχολείο, πώς αυτά τα παιδιά μπορούν να συνομιλούν με διαφορετικούς χορογράφους και με διαφορετικά ιδιώματα εμβαθύνοντας σε αυτό.

Τι αντλείτε εσείς από αυτούς τους νέους χορευτές;

Μια απέραντη ευτυχία. Πρέπει να πω ότι είναι μεγάλη συγκίνηση που σε αυτό το στάδιο της ζωής μου, όπου αισθάνομαι ότι έχω αποκρυσταλλώσει πεποιθήσεις κι έχω συσσωρεύσει γνώσεις, είμαι κοντά σ’ αυτή την εκπληκτική ενέργεια, ταλέντο και ορμή των νέων ανθρώπων. Θέλω να πιστέψω ότι αυτή η εμπειρία που έχω αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια ίσως μπορέσει να τους δώσει κάτι στις σπουδές τους.

Τώρα πια που έχουν περάσει τρία χρόνια από την απομάκρυνσή σας από το Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, πώς βλέπετε τη μακρόχρονη θητεία σας εκεί;

Με απίστευτη αγάπη. Πιστεύω ότι ήταν μια υπέροχη εμπειρία και πολύ συχνά μου λένε το κοινό, καλλιτέχνες, συνάδελφοί μου ότι ήταν ένα σχολείο η Καλαμάτα. Γιατί έφερε τόσο πολλά καινούργια πράγματα. Ηταν ένα πολύ δυναμικό φεστιβάλ, το οποίο συνεχώς μας πήγαινε σε καινούργιους δρόμους. Βέβαια τώρα ξέρετε, λίγο ακαδημαϊκά και μακριά, απορώ λίγο με την τόλμη μου. Ηταν αρκετά τολμηρό σε μια περιφερειακή πόλη της Ελλάδας, μιας χώρας όπου η περιφερειακή ανάπτυξη δεν έχει πάρει τόση προσοχή όση θα έπρεπε, να γεννηθεί το πρώτο φεστιβάλ σύγχρονου χορού.

Μετανιώσατε που παραιτηθήκατε;

Οχι. Ηταν ένας κύκλος που έκλεισε παρορμητικά και αυτός. Ποτέ όμως κάτι δεν γίνεται τελείως παρορμητικά. Τα τελευταία τρία χρόνια ήταν κάτι που με απασχολούσε πάρα πολύ και έπρεπε να κλείσει. Ηταν άλλωστε μια μακριά θητεία. Ηταν σωστό που αυτός ο κύκλος έκλεισε και πλέον το φεστιβάλ ακολουθεί τη δική του πορεία και πρέπει κι άλλοι άνθρωποι να του δίνουν κι άλλη μορφή. Ηταν πολύ καλό που έγινε και δεν θα επέστρεφα με τον ίδιο ρόλο. Για μένα ήταν μια μεγάλη αγωνία το Μέγαρο Χορού και η τριετής του εξασφάλιση, είχα βάλει κάποια όρια, τα οποία πήγαιναν ολοένα και πιο μακριά. Ηταν ένα πολύ μεγάλο κίνητρο να τα καταφέρω και μετά να τελειώσει η θητεία μου. Και τα δύο έγιναν. Δεν έχει σημασία που δεν ολοκληρώθηκαν επί των ημερών μου. Το γεγονός ότι βοήθησα σε αυτό με γεμίζει ικανοποίηση.