Ταινίες ζητούν… ψήφους

«70 πεντακοσάρικα» («70 Binladens», Ισπανία, 2018) Θρίλερ του Κόλντο Σέρα. Απανωτές εκπλήξεις σε ακόμα ένα «πειραγμένο» ισπανικό θρίλερ όπου ένα ζευγάρι ληστών αναγκάζεται να καταλάβει την τράπεζα στην οποία επιτέθηκε, χρησιμοποιώντας μια όμηρο για τις διαπραγματεύσεις με την αστυνομία. Από την αρχή μάς γνωστοποιείται ότι μία από τις ομήρους (Εμα Σουάρεζ), πρώτον, είναι πανέξυπνη και, δεύτερον, έχει επίσης ανάγκη από χρήματα. Γρήγοροι ρυθμοί, καλά σκιαγραφημένοι χαρακτήρες, εύπεπτες υπερβολές, σκιές από «Σκυλίσια μέρα» και «Συνήθεις υπόπτους» (εκτός από το προφανές που είναι το «Casa de papel»). Εν ολίγοις ένα χορταστικό ισπανικό b-movie που πολύ πιθανόν θα βρει το κοινό του και στην Ελλάδα, όπου το σύγχρονο ισπανόφωνο αστυνομικού τύπου θρίλερ έχει αποκτήσει σταθερό κοινό.
Βαθμολογία: 5

«Spider-Man: Μακριά από τον τόπο του» (Spider-Man: Far from Home», ΗΠΑ 2019). Περιπέτεια φαντασίας του Τζον Γουάτς. Στην τελευταία ταινία του Ανθρώπου-Αράχνη, χάρτινου σούπερ ήρωα της Marvel Comics (ο οποίος εδώ και μερικά χρόνια έχει τη μορφή του Τομ Χόλαντ), το στοιχείο της εφηβικής κωμωδίας συνδέεται με εκείνο της εφετζίδικης, πληθωρικής σε δράση περιπέτειας φαντασίας, στην οποία ακόμα και η καταστροφολαγνεία που χαρακτηρίζει αυτού του είδους τις ταινίες έχει σχετικό στυλ. Ειδικά όταν γκρεμίζεται η Βενετία μετά την επίθεση ενός υδάτινου γίγαντα (εξάλλου το νερό είναι ο μεγάλος εχθρός της πόλης). Σε αρνητικό ρόλο ο καλός ηθοποιός Τζέικ Τζίλενχααλ μπαίνει κι αυτός στο σύμπαν της Marvel, κάτι που φαίνεται ότι ευχαριστιέται ιδιαίτερα.
Βαθμολογία: 4

«ΜακΚουίν» («McQueen», Αγγλία, 2018). Ντοκιμαντέρ των Iαν Μπονό, Πίτερ Ετέντγκουι. Φίλοι και συνεργάτες μιλούν με θρησκευτική ευλάβεια για τον εκκεντρικό σχεδιαστή μόδας Αλεξάντερ ΜακΚουίν, ο οποίος με τις πρωτότυπες, ανορθόδοξες δημιουργίες του καθώς και με τον απρόβλεπτο χαρακτήρα του κατάφερνε πάντα να προκαλεί, να συγκινεί, να προβληματίζει και να ενοχλεί. Η δουλειά του, οι προσωπικοί του δαίμονες, η προκλητική ιδιοφυΐα του (μπορούσε να φτιάξει ένα ένδυμα κυριολεκτικά μέσα από τα σκουπίδια) είναι στοιχεία που εντυπωσιάζουν, πόσω μάλλον όταν βλέπεις από πού ξεκίνησε (φτωχό παιδί από το Λούισαμ του Λονδίνου) και πού έφτασε (πάμπλουτος και παγκοσμίως διάσημος). «Θέλω καρδιακές προσβολές», έλεγε ο ίδιος, «θέλω να βλέπω νοσοκομειακά», και ίσως να μην είναι καθόλου τυχαίο που εν τέλει ο ΜακΚουίν αυτοκτόνησε σε ηλικία μόλις 40 ετών το 2010.
Βαθμολογία: 7

«Γκλόρια» («Gloria Bell», ΗΠΑ, 2019). Δραματική του Σεμπαστιάν Λέλιο. Αμερικανικό ριμέικ της ομότιτλης χιλιανής ταινίας γυρισμένο από τον ίδιο σκηνοθέτη, τον (Χιλιανό) Σεμπαστιάν Λέλιο, με την αμερικανίδα ηθοποιό Τζουλιάν Μουρ στον ρόλο που είχε παίξει η συμπατριώτισσά του Παουλίνα Γκαρσία. Είναι η ιστορία της Γκλόρια, μιας γυναίκας που έχει περάσει τα 50 και προσπαθεί να τα βγάλει πέρα μόνη σε έναν κόσμο που δεν καταλαβαίνει (και που δεν την καταλαβαίνει). Η Μουρ είναι αξιοπρεπής σε έναν ρόλο που προφανώς αντιλαμβάνεται πολύ καλά, αλλά η ταινία δεν έχει ούτε τη σάρκα, ούτε την ψυχή, ούτε και την πυγμή που χρειαζόταν για να ανεβεί ψηλά, στο ίδιο σημείο όπου βρισκόταν η προηγούμενη. Είναι μια καλοφτιαγμένη ρεπλίκα της, όπως ήταν και τα αμερικανικά «Παράξενα παιχνίδια» του Μίκαελ Χάνεκε, διασκευή της δικής του, αυστριακής επιτυχίας. Συμπρωταγωνιστεί ο Τζον Τορτούρο.
Βαθμολογία: 3

«Διακοπές στη Βενετία» («Venise n’est pas en Italie», Γαλλία, 2019). Κομεντί του Ιβάν Καλμπεράκ. Ενα σχηματικό σενάριο που όμως καταλήγει σε ένα ολοκληρωμένο και ευχάριστο σύνολο, αυτή η χαριτωμένη αλλά ασήμαντη ταινία περιγράφει τις περιπέτειες που θα ζήσει με τους «τρελούς» γονείς του (Μπενουά Πελβούρ, Βαλερί Μπονετόν) ένας συνεσταλμένος έφηβος (Ελί Τονά) στην προσπάθειά του να συναντήσει την αγαπημένη του στη Βενετία. Το ταξίδι θα έχει φυσικά τα απρόοπτά του, όχι όλα το ίδιο διασκεδαστικά, αλλά η ώρα περνά.
Βαθμολογία: 4

«Διακοπές στην Ιμπιζα» («Ibiza», Γαλλία, 2019).  Κωμωδία του Αρνό Λεμόρτ. Οχι τόσο μια ταινία όσο ένα διαφημιστικό promo μεγάλου μήκους της Ιμπιζα, που εν τέλει αγγίζει τα όρια της χυδαιότητας. Χωρίς σενάριο, χωρίς ιστορία, χωρίς ερμηνείες· στηρίζεται κυρίως στο μπανιστήρι με τα όμορφα κορίτσια που περιφέρονται απ’ εδώ κι από εκεί ημίγυμνα, προκλητικά και χωρίς να κάνουν τίποτε πέρα από το να χορεύουν με ένα ποτό στο χέρι και να μοστράρουν τα κάλλη τους. Πρωταγωνιστεί ο Κριστιάν Κλαβιέ παίζοντας σαν να έχει βάλει τον αυτόματο πιλότο.
Bαθμολογία: 1

Επανεκδόσεις
«Ο κομφορμίστας» («Il conformista», Ιταλία / Γαλλία, 1970). Ψυχολογικό δράμα του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι. Με αφετηρία τη Ρώμη του 1936 η σημαντικότερη ταινία του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι ακολουθεί την πορεία του Μαρτσέλο Κλερίτσι (Ζαν Λουί Τρεντινιάν) που για να εξορκίσει το σεξουαλικό τραύμα της παιδικής ηλικίας του υποτάσσει τον εαυτό του στην καθεστηκυία τάξη και στην υπηρεσία του φασισμού. Αγέραστη ταινία, γεγονός στο οποίο έχει συμβάλει τρομερά η φωτογραφία του Βιτόριο Στοράρο.
Βαθμολογία: 10

«Ο κύριος Βερντού» («Monsieur Verdoux», HΠΑ, 1947). Μαύρη κωμωδία του Τσάρλι Τσάπλιν. Ο «Κυανοπώγωνας» έτσι όπως τον «είδε» ο Τσάρλι Τσάπλιν, βασισμένος στην πραγματική υπόθεση Ανρί Λαντρού (μέσω αγγελιών σε εφημερίδες φέρεται ότι παρέσυρε και σκότωσε 10 γυναίκες στο σπίτι του). Κρατώντας για τον εαυτό του τον αβανταδόρικο ρόλο του Βερντού ο Τσάπλιν πέτυχε έναν άψογο συνδυασμό κωμικού – τραγικού, φαιδρού – μακάβριου και έδωσε μια απρόβλεπτη, αξέχαστη ερμηνεία.
Βαθμολογία: 9

«Αγαπημένο μου ημερολόγιο» («Caro Diario», ΗΠΑ, 1995). Κομεντί του Νάνι Μορέτι. Με ευαισθησία και εξυπνάδα, ο Ιταλός Νάνι Μορέτι, σε μια μεγάλη στιγμή του, ξεκινά από τρία προσωπικά του βιώματα και φτιάχνει μια ταινία-ύμνο προς τη ζωή. Βασικός ήρωάς του είναι ο ίδιος, ένας ψηλόλιγνος, υποχόνδριος μουσάτος, ένας μοναχικός, μελαγχολικός τύπος, ένας αλλιώτικος Σαρλό, ένας αλλιώτικος Τατί, που έχει μάθει να ζει μέσα στον τρελό μας κόσμο, ήρεμος, χωρίς οργή για τα όσα ευτράπελα συμβαίνουν γύρω του.
Βαθμολογία: 8

«Μια ζωή ταλαιπωρία» («Qué he hecho yo para merecer esto?», Ισπανία, 1984). Μαύρη κωμωδία του Πέδρο Αλμοδόβαρ. Οι περιπέτειες μιας παντρεμένης και μητέρας νοικοκυράς (Κάρμεν Μάουρα) η οποία προσπαθεί να βρει τον χώρο αλλά και τον εαυτό της στην αφιλόξενη Μαδρίτη.  Χαρακτηριστικό δείγμα από την πρώτη, πιο «ανάλαφρη», πιο αναρχική περίοδο του ισπανού σκηνοθέτη Πέδρο Αλμοδόβαρ, όταν και εκείνος έβρισκε τη θέση του στον παγκόσμιο κινηματογραφικό χάρτη ως ένας από τους πιο ταλαντούχους εκπροσώπους του underground καλλιτεχνικού ρεύματος Movida (άνθησε στη Μαδρίτη μέσα προς τέλη της δεκαετίας του 1970, μετά τον θάνατο του δικτάτορα Φράνκο).
Βαθμολογία: 6