Από γενιά σε γενιά

Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Ω{ARX}ρες ώρες σκέφτομαι… τι σημαίνει η λέξη «γενιά», σε τι διαφέρει απ’ τις προηγούμενες η δική μας γενιά, σε τι διαφέρει η γενιά Z από τη γενιά millennials… Πιστεύω τελικά ότι οι συγκρίσεις είναι ανώφελες. Θα ήθελα όμως να μοιραστώ κάποια πράγματα που έχω στο μυαλό μου.
Βγαίνοντας έξω στον κόσμο, αντιλαμβάνομαι πως υπάρχει καχυποψία κι επιφυλακτικότητα, πως δεν υπάρχει αθωότητα και τρυφερότητα στους ανθρώπους. Ο,τι και αν κάνεις, ξέρεις ότι θα αντιμετωπιστεί με προκατάληψη. Και το ίδιο νιώθεις συχνά κι εσύ για τους άλλους. Αντί να υπάρχει ειρήνη μεταξύ των ανθρώπων, υπάρχει προσπάθεια αλληλεξόντωσης για να σώσει ο καθένας τον εαυτό του.
Πολύ σπάνια θα βρεις ανθρώπους οι οποίοι δεν θα ντραπούν να πουν μια καλή κουβέντα, να υποστηρίξουν ή να δείξουν την ευαίσθητη πλευρά τους στον κόσμο, γιατί πολύ απλά έχουμε όλοι φθαρεί και νομίζουμε πως σκοπός της ύπαρξής μας είναι μόνο η επιβίωση. Κυριαρχεί το αίσθημα της αλαζονείας και του φόβου.
Το μεγάλο πρόβλημα όμως δεν είναι αυτό. Είναι ότι όλα αυτά έχουν επηρεάσει και τη γενιά μας, τους νέους των 17 χρονών και άνω, που αντί να εκπέμπουμε αγνότητα και να προσπαθούμε να λειτουργούμε ομαδικά, ακολουθούμε ο καθένας τον δρόμο της απομόνωσης. Πολλά παιδιά περπατάνε στους δρόμους μόνα τους με ένα βιολί στον ώμο, με μια τσάντα φροντιστηρίου ή με ένα τετράδιο στο χέρι… Τι κρύβουν άραγε στη σκέψη τους; Πολλά παιδιά διστάζουν να εκφράσουν τις σκέψεις τους.
Βλέπω, βέβαια, κάποιες φορές παιδιά να κυκλοφορούν σε μεγάλες παρέες, όχι όμως για να λειτουργήσουν ως ομάδα σε κάτι δημιουργικό, αλλά για να πιουν μπίρες μέχρι το πρωί, να καταστρέψουν ξένες περιουσίες, για να πάνε στο πιο απόμακρο σημείο της πόλης και να σαπίσουν μια «βρωμοπαρέα» στο ξύλο, για να χλευάσουν έναν γκέι, έναν Αλβανό και για να πιουν χασίς, έχοντας την ψευδαίσθηση πως όλο αυτό τους προσφέρει πραγματική ευχαρίστηση!
Νομίζω πως όλα αυτά γίνονται επειδή υπάρχει η τάση να ακολουθούν οι νέοι τον εύκολο δρόμο, αυτόν που δεν έχει κόπο. Θέλουμε απλά να αισθανόμαστε ότι είμαστε πολλοί, χωρίς όμως να λειτουργούμε δημιουργικά και εποικοδομητικά. Και όλα αυτά, επειδή η κοινωνία μας έχει ως προτεραιότητα την επιβίωση αντί της δημιουργίας και είναι σε κλίμα μόνιμης ανταγωνιστικότητας. Εχουν μειωθεί στο έπακρον οι ηθικές αξίες και δεν είναι εύκολα αντιληπτό στους νέους ότι μόνο πασχίζοντας και δουλεύοντας έρχεται η αληθινή χαρά και ικανοποίηση.
Νοιαζόμαστε για το πώς θα βγάλουμε εύκολο χρήμα, πουλάμε τον εαυτό μας για ψίχουλα, κλέβουμε, διακινούμε ναρκωτικά, εξευτελίζουμε κοπέλες για να δείξουμε ότι είμαστε «άντρες», θέλουμε μόνο να φαινόμαστε ωραίοι/ες εξωτερικά για να μας βλέπει ο κόσμος εκεί έξω. Παραμελούμε τον μέσα κόσμο μας, γιατί μας νοιάζουν μόνο οι «άλλοι» και το τι θα πούνε. Με λίγα λόγια, δεν εμπιστευόμαστε καν τον εαυτό μας.
Θα ήθελα να καλέσω και να προκαλέσω όλους μας να σκεφτούμε τι θα γινόταν αν όλα τα παιδιά με το βιολί, την τσάντα, την μπάλα του μπάσκετ και το τετράδιο γινόντουσαν μια ομάδα… Ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα αν ανοίγαμε το μυαλό μας και αν φωνάζαμε σε όλους την αλήθεια μας! Αν γνωρίζαμε τον εαυτό μας και μιλούσαμε δυνατά, χωρίς ντροπή. Γιατί τα κλειστά στόματα είναι αυτά που μας κάνουν άβουλους και θύματα των άλλων και του ίδιου μας του εαυτού.
Γιώργος Τριανταφύλλου
Μαθητής

Τα θαλάσσια σύνορα της Ευρωπαϊκής Ενωσης

Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Ε{ARX}χει, επίσημα, ακουστεί πολλές φορές ότι τα θαλάσσια σύνορα των χωρών – μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης αποτελούν σύνορα της Ενωμένης Ευρώπης. Ηχούν ακόμη τα λόγια αξιωματούχων των Βρυξελλών διακηρύσσοντας πομπωδώς ότι «η Κύπρος είναι το νοτιότερο ευρωπαϊκό σύνορο»!
Και γι’ αυτόν άλλωστε τον λόγο, θεωρώ, η Ενωση δημιούργησε το 2004 τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Συνοριοφυλακής και Ακτοφυλακής, γνωστό ως Frontex, ο οποίος «αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο στις προσπάθειές της να εξασφαλίσει έναν χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης».
Το 2016, ο Οργανισμός επεκτάθηκε και αναβαθμίστηκε μάλιστα σε Ευρωπαϊκό Οργανισμό Συνοριοφυλακής και Ακτοφυλακής, με διευρυμένο ρόλο, που περιελάμβανε, πέραν των άλλων, και τη διαχείριση των συνόρων.
Αυτό που σημαίνει την de jure αναγνώριση των θαλάσσιων συνόρων των κρατών – μελών της ως ευρωπαϊκών συνόρων!
Ευλόγως λοιπόν διερωτώμαι, εάν όντως έτσι έχουν τα πράγματα, γιατί ο Frontex δεν λειτούργησε αυτεπάγγελτα στα επεισόδια παραβίασης των θαλάσσιων συνόρων ενός κράτους – μέλους της ΕΕ από ένα άλλο κράτος ξένο προς την ΕΕ για να αποδείξει, κατ’ αυτόν τον τρόπο, και de facto, τη δικαιοδοσία του σε αυτόν τον ευρωπαϊκό χώρο; Επρεπε να αντιδράσουν τα προσβεβλημένα κράτη;
Αλλά και αν ακόμη τα όργανα ή οι μηχανισμοί προστασίας των θαλάσσιων συνόρων της ΕΕ δεν είναι υπαρκτά ή όχι επαρκή για την επιβολή κυρώσεων – «αυτόνομων κυρώσεων της ΕΕ» –, θα πρέπει επειγόντως ή να ενισχυθούν τα υπάρχοντα ή να εφευρεθούν εντελώς νέα.
Κατ’ αυτόν τον τρόπον, σε περιπτώσεις μελλοντικών αμφισβητήσεων, και μάλιστα de facto, των κυριαρχικών δικαιωμάτων των ευρωπαϊκών θαλάσσιων ζωνών να εφαρμόζονται αυτόματα «περιοριστικά μέτρα» ή κυρώσεις, χωρίς την υποβολή ή ανάμειξη των πληγέντων κρατών – μελών.
Τέλος, θα ήθελα να υπενθυμίσω την εξαγγελία ευρωπαϊκού στρατού, απαραίτητου, κατά τη γνώμη μου, για ένα οικοδόμημα σαν αυτό της ΕΕ. Η προστασία όλων των Ευρωπαίων και ιδιαίτερα εκείνων που δεν διαθέτουν στρατό είναι εκ των ων ουκ άνευ. Οψέποτε δημιουργηθεί, οι αρμοδιότητές του θα πρέπει να καλύπτουν, κυρίως και αδιακρίτως, όλες τις εχθρικές προσβολές και παραβιάσεις συνόρων κρατών – μελών. Η άμυνα και η ασφάλεια της Ευρώπης είναι το ίδιο σημαντικές όπως και η οικονομία της!
Γιάννης Σουλιώτης
Συγγραφέας