Ο κόκορας που αγάπησε {CR}(σχεδόν) όλη η Γαλλία

O Μορίς, ο πετεινός, μόνιμος κάτοικος του Ολερόν, ενός νησιού των δυτικών γαλλικών ακτών, ήταν ενοχλημένος. Εκανε νευρικές κινήσεις, κακάριζε και χτυπούσε τα κοκκινόμαυρά του φτερά. «Βλέπετε, είναι πολύ στρεσαρισμένος» είπε η ιδιοκτήτριά του Κορίν Φεσό. «Είμαι εγώ στρεσαρισμένη, οπότε είναι κι αυτός. Ούτε καν τραγουδάει πια». Η Φεσό σήκωσε τον Μορίς και τον αγκάλιασε. «Ενα μωρό είναι» είπε.

Ο «γαλατικός κόκορας» είναι το ανεπίσημο σύμβολο του γαλλικού έθνους. Και σε μια χώρα που αγαπά τους συμβολισμούς, ο Μορίς, ο διασημότερος πλέον πετεινός στη Γαλλία, είναι κάτι παραπάνω από ένας απλός κόκορας. Είναι το σύμβολο μιας προαιώνιας γαλλικής διαμάχης, ανάμεσα σε αυτούς για τους οποίους η γαλλική εξοχή είναι απλώς ένα προσωρινό φόντο για ευχάριστες διακοπές και σε αυτούς που ζουν εκεί μόνιμα.

Ο Μορίς και η ιδιοκτήτριά του μηνύθηκαν από ένα ζευγάρι γειτόνων που όπως και χιλιάδες άλλοι μένουν στην περιοχή για μερικές εβδομάδες μόνο τον χρόνο. Το ζευγάρι αυτό, του οποίου η μόνιμη κατοικία βρίσκεται κοντά στην πόλη Λιμόζ, ζητά από τις αστυνομικές Αρχές να απομακρύνουν τον Μορίς από το σπίτι του γιατί τα ξημερώματα κάνει φασαρία και τους ξυπνάει.

Για δεκάδες χιλιάδες όμως άλλους πολίτες της Γαλλίας που υπέγραψαν σχετικό ψήφισμα, ο Μορίς προσωποποιεί έναν εθνικό σκοπό. «Ο κόκορας, το παντοτινό σύμβολο της Γαλλίας, πρέπει να προστατευτεί» υποστηρίζουν. «Ο πετεινός έχει το δικαίωμα να λαλεί, η εξοχή έχει το δικαίωμα στους ήχους της και οι “απέξω” δεν έχουν κανένα δικαίωμα να επιβάλλουν τις συνήθειές τους στα όντα που ζουν μόνιμα εκεί».

Η διένεξη αυτή, επισημαίνουν οι «New York Times», ακουμπάει στους αδιάρρηκτους ακόμα δεσμούς της Γαλλίας με το αγροτικό της παρελθόν, την εικόνα που θέλει να διατηρεί ως μια χώρα που εξυψώνει τον αγροτικό τρόπο διαβίωσης και τις αξίες μιας απλούστερης ζωής. Ενας βουλευτής από την αγροτική περιφέρεια της Λοζέρ δήλωσε πρόσφατα στα γαλλικά μέσα μαζικής ενημέρωσης ότι θέλει οι αγροτικοί ήχοι να ηχογραφηθούν, να καταγραφούν επισήμως και να προστατευθούν ως μέρος της γαλλικής «εθνικής πολιτιστικής κληρονομιάς».

Ο δήμαρχος της πρωτεύουσας του νησιού Κριστόφ Σουέρ κινείται στο ίδιο μήκος κύματος. «Εχουμε ορισμένες γαλλικές αξίες που είναι κλασικές και πρέπει να τις υπερασπιστούμε. Μία από αυτές είναι το δικαίωμα να εκτρέφουμε ζώα της φάρμας. Αν έρχεσαι στο Ολερόν, θα πρέπει να αποδέχεσαι αυτά που βρίσκονται εδώ».

Τους καλοκαιρινούς μήνες ο πληθυσμός του νησιού των 22.000 μόνιμων κατοίκων εικοσαπλασιάζεται, γεμίζοντας από παραθεριστές, κάποιοι εκ των οποίων πολλές φορές δεν φαίνονται πρόθυμοι να εγκαταλείψουν τις συνήθειες των μεγάλων πόλεων.

«Μια μειονότητα θέλει να μας επιβάλει τον δικό της τρόπο ζωής. Υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται τις παραδόσεις μας» λέει ο Σουέρ, ενθυμούμενος παράπονα παραθεριστών για τις κωδωνοκρουσίες των εκκλησιών.

Η Φεσό, από την άλλη, προσεγγίζει το ζήτημα περισσότερο από την πλευρά του ίδιου του Μορίς. «Ενας κόκορας έχει ανάγκη να εκφράζεται». «Γιατί πρέπει να συλληφθεί ο κόκορας;» αναρωτιέται η Κατρίν Καρόμ, που μένει στο ίδιο συγκρότημα κατοικιών με τους μηνυτές του Μορίς. «Είναι σαν να ζητάς να σταματήσουν να χτυπάνε κι οι καμπάνες. Δεν μπορείς να απαγορεύσεις στους ανθρώπους να έχουν ζώα. Εδώ είναι εξοχή».

«Δεν καταλαβαίνω γιατί έχει γίνει όλη αυτή η φασαρία» λέει ο Ρενό Μοραντό, που ζει στο διπλανό σπίτι από τον Μορίς. «Ούτε που τον ακούω… Κι αν κάποια φορά τον άκουσα, τι στο καλό, είναι απλά ένας κόκορας!».