Οχι άλλα ψηλά τακούνια

Το 2015 στο Φεστιβάλ των Καννών σε πολλές από τις καλεσμένες στην πρεμιέρα της ταινίας  «Carol» δεν επετράπη η είσοδός τους στην αίθουσα προβολής επειδή αγνόησαν τον ενδυματολογικό κώδικα και δεν φόρεσαν τακούνια, αλλά ίσια παπούτσια. Το ότι η  ταινία είχε ως θέμα τη γυναικεία απελευθέρωση από τον πατριαρχικό έλεγχο, μόνο ως ένδειξη ειρωνείας έχει αξία καταγραφής. Ομως η φασαρία τους για τα ψηλά τακούνια  δεν άλλαξε το εθιμοτυπικό του φεστιβάλ.

Ενας άλλος ξεσηκωμός συνέβη πρόσφατα στην Ιαπωνία από εργαζόμενες που ζήτησαν να μην εμφανίζονται υποχρεωτικά με ψηλά τακούνια στον χώρο εργασίας τους. Κανένας δεν συγκινήθηκε από το αίτημά τους να ανακουφίσουν τις γάμπες τους, και να απαλύνουν την πίεση από τα γόνατα και τα μετατάρσια, αλλάζοντας το είδος παπουτσιών. Η ετυμηγορία των ανδρών και αυτή τη φορά ήταν καταδικαστική: οι γυναίκες επιτρέπεται να κυκλοφορούν ανάμεσά τους μόνο αν τηρούν αυτή την ιδιαίτερη συνθήκη που προκαλεί σεξουαλικά φορτισμένους συνειρμούς στο ανδρικό βλέμμα.

Εστω και αν οι περισσότερες ηρωίδες της καθημερινότητας που παρακολουθούν τη σύγχρονη αισθητική έχουν προσαρμόσει το βάδισμά τους στους δρόμους των πόλεων προς μία κίνηση άνετης αυτοπεποίθησης. Την οποία απέκτησαν χάρη στους συνδυασμούς των θηλυκών φορεμάτων τους με αθλητικά παπούτσια ευφάνταστων χρωματικών και σχεδιαστικών αποτυπώσεων.

Αυτά που αντικατέστησαν τη σέξι όμορφη – ωστόσο άβολη και οδυνηρή – εμφάνισή τους πάνω σε ψηλά λεπτά τακούνια. Ακόμα και η Τερίζα Μέι, που δεν απαρνήθηκε στην πρωθυπουργική θητεία της τη ματαιοδοξία της να φορά κομψά αλλά ζωηρόχρωμα παπούτσια, δέχθηκε συχνά έντονη κριτική από τα αντιπολιτευτικά μέσα ενημέρωσης.

ΤΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΕΠΙΛΟΓΗΣ. Στο σημείο αυτό δημιουργείται λοιπόν μία δυσανεξία για ένα είδος που υπερβαίνει το στυλ και αποκτά δεσμευτικό χαρακτήρα για το πώς η γυναίκα σήμερα αποφασίζει και επιλέγει να διαχειριστεί την εικόνα της. Διαλέγει παπούτσια για να αισθάνεται καλά με το σώμα της ή για να ευχαριστεί τα βλέμματα του περίγυρου;

Ας θυμηθούμε ότι ήδη από το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα η μόδα δεν επιβάλλει κανόνες επιβολής. Ωστόσο οι ντιρεκτίβες εργασιακού ντυσίματος και επίσημων καλλιτεχνικών διοργανώσεων, εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν φετιχιστικά τα γυναικεία πόδια. Σε ποια εποχή ακριβώς; Στην πλέον φεμινιστικής έξαρσης περίοδο του #metoo. Ασύμβατο και όμως πιθανό. Σε αυτόν τον πυρετό των τακουνιών έρχεται και ο υπέρλαμπρος σχεδιαστής ιδιαίτερων και εντυπωσιακών παπουτσιών  Μανόλο Μπλάνικ να εκθέσει τις δημιουργίες του σε ένα μουσείο τέχνης. Και να τα παρουσιάσει ως αποκύημα μιας προσωπικής του εμπνευσμένης συνομιλίας με έργα τέχνης του παρελθόντος. Η συλλογή Γουάλας στο ομώνυμο μουσείο του Λονδίνου απέκτησε πρόσθετο νόημα χάρη στη νέα έκθεση «An Enquiring Mind: Manolo Blahnik at the Wallace Collection». Οι πίνακες ζωγραφικής του Τιτσιάνο, του Βελάσκεθ και του Βατό παρουσιάζονται ως φόντο πίσω από τις δημιουργίες αρχείου του Μανόλο Μπλάνικ. Ενός ευφάνταστου και ταλαντούχου δημιουργού ο οποίος αντιμετώπισε τη δημιουργία παπουτσιών ως μαστορική στα όρια με την καλλιτεχνική διαδικασία. Γι’ αυτόν τον λόγο άλλωστε τον αγάπησαν οι γυναίκες, που θαύμασαν τον τρόπο που η δουλειά του ανέδειξε τις γάμπες τους. Ηταν όμως ζήτημα του ντιζάιν ειδικής περίστασης και τιμής (πολυτελείας) ο λόγος που η λατρεία τους για τον Μανόλο Μπλάνικ δεν επρόκειτο να μεταδοθεί στους δρόμους των πόλεων. Η αγάπη για αυτά τα αντικείμενα τέχνης αρμόζει να εκδηλώνεται σε κλειστούς χώρους. Κατά προτίμηση σε αίθουσες μουσείων τέχνης του μπαρόκ.