Φάε (και κάνε) το καλό

Είναι τα δικά μας όχι κίτρινα αλλά κόκκινα γιλέκα. Απολύτως ειρηνικά, εξαιρετικά διακριτικά και εντυπωσιακά αξιοπρεπή. Μιλάω για τους πωλητές του περιοδικού «σχεδία», ανθρώπους που βρέθηκαν στο οικονομικό και κοινωνικό περιθώριο, «δίχως στέγη, δίχως νόμο» και μέσα από τη διάθεση αυτού του εντύπου κατάφεραν να διατηρηθούν στην επιφάνεια της καθημερινότητας. Πρωτοεμφανίστηκαν πριν από περίπου πέντε χρόνια στους δρόμους της Αθήνας φορώντας το χαρακτηριστικό κόκκινο γιλέκο τους, και πολύ γρήγορα συσπείρωσαν γύρω τους πολλούς δημιουργώντας ένα «βελούδινο κίνημα» αλληλεγγύης και ενσυναίσθησης. Αναγνωρίσιμοι συμπολίτες μας, κυρίως καλλιτέχνες, όπως η Ελευθερία Αρβανιτάκη, ο Γιάννης Στάνκογλου, ο Πάνος Μουζουράκης, ο Γιώργος Κοτανίδης, η Αλεξάνδρα Αϊδίνη, η Γιούλικα Σκαφιδά και άλλοι έβαλαν, κατά καιρούς, το γιλέκο, βγήκαν στον δρόμο και πούλησαν τεύχη για να ενισχύσουν τους πιο εύθραυστους συμπολίτες μας. Να πούμε εδώ ότι η «σχεδία» είναι το μοναδικό ελληνικό περιοδικό δρόμου και μέλος του Διεθνούς Δικτύου Εφημερίδων Δρόμου το οποίο απαριθμεί 122 περιοδικά, σε 41 χώρες, με 14.000 άστεγους ή άνεργους πωλητές και 6.000.000 αναγνώστες.

Τώρα όμως η «σχεδία» αποκτά ένα άλλου είδους σπίτι. Το Σχεδία Home, στην Κολοκοτρώνη 59, στο κέντρο της Αθήνας, εκεί όπου βρίσκονται και τα γραφεία του περιοδικού, είναι ένα σύγχρονο εστιατόριο που ακολουθεί τις τάσεις της σύγχρονης γαστρονομίας αλλά προσαρμόζεται απόλυτα και στις επιταγές της έννοιας της κοινωνικής ευθύνης. Οι περίπου 30 εργαζόμενοι είναι άτομα με κοινωνική και οικονομική δυσπραγία, άνεργοι μεγαλύτερης ηλικίας αποκλεισμένοι από την αγορά εργασίας, πωλητές της «σχεδίας». Το μαγαζί – ακόμη και οι τουαλέτες του – είναι απολύτως προσβάσιμο σε ΑμεΑ, κάποιο σημείο του μπαρ αλλά και κάποια τραπέζια είναι χαμηλότερα ώστε να μπορούν να εξυπηρετηθούν άτομα με αμαξίδιο, ενώ το προσωπικό είναι εκπαιδευμένο για να βοηθάει πελάτες με προβλήματα όρασης.

Πέρα από αυτά όμως, το Σχεδία Home είναι ένας ευχάριστος, εντυπωσιακός χώρος με ιδιαίτερη αισθητική προσέγγιση. Από την οροφή κρέμονται 45 φωτιστικά, όσοι και οι πωλητές της «σχεδίας» και στον ίδιο χώρο λειτουργεί και το πωλητήριο του Σχεδία Αrt με αξεσουάρ και διακοσμητικά, τα περισσότερα κατασκευασμένα από τεύχη που δεν πουλήθηκαν. Το προσωπικό της κουζίνας και του μπαρ είχε για «δασκάλους» κορυφαίους επαγγελματίες του χώρου ενώ το μενού, αν και όχι ιδιαίτερα μεγάλο, ικανοποιεί όλα τα γούστα. Εμείς δοκιμάσαμε κρέμα φάβας με μανιτάρια, σούπα κολοκύθας με γαρίδες, φιλέτο λαβράκι με πουρέ σελινόριζας και κεφτεδάκια κοτόπουλου με πουρέ γλυκοπατάτας.

Να σου η Κάρμεν μπροστά στην οθόνη
Ο τίτλος είναι από στίχο της Λίνας Νικολακοπούλου σε μουσική Θανάση Καργίδη, που τραγουδούσε η Χριστιάννα. «Οταν έβλεπα την Κάρμεν μες στο σινεμά με τα μάτια τα βαμμένα, τα χείλη τα γκρενά» λέει στην αρχή. Και μετά, για «έναν ταύρο που τον λέγαν Σταύρο κι όχι Μορίς Ρονέ». Αναφέρεται σε μια εποχή που το σινεμά ήταν βιομηχανία ονείρων. Μεγάλων αλλά και μικρών, συνοικιακών. Τότε που τα κορίτσια και τα αγόρια αναζητούσαν κινηματογραφικά πρότυπα μιας συναρπαστικής ζωής γεμάτης από παθιασμένους έρωτες, μεγαλειώδεις περιπέτειες και έντονες συγκινήσεις. Και αν δεν τις ζούσαν ποτέ στην πραγματικότητα, υπήρχε το σινεμαδάκι της γειτονιάς, στριμωγμένο ανάμεσα στις καινούργιες, τότε, πολυκατοικίες, που τους εξασφάλιζε τη δίωρη απόδραση.

Ενα τέτοιο σινεμά ήταν και η Κάρμεν στην οδό Παπαδά, στην Ελληνορώσων. Ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1961, όταν η γύρω περιοχή ήταν «υπό ανάπτυξη» και διαμόρφωνε την αστική της ταυτότητα. Για αρκετές δεκαετίες ήταν το στέκι των πιτσιρικάδων, των νεαρών κοριτσιών, το ραντεβού των ονείρων. Με εκείνον τον χαρακτηριστικό περίγυρο από τα μπαλκόνια των γειτονικών πολυκατοικιών που εξασφάλιζαν δωρεάν θέαμα. Και μετά, η Κάρμεν παρήκμασε και πριν από 15 χρόνια έκλεισε. Μεγάλωσαν και τα όνειρά μας, πού να χωρέσουν πια στην αυλή της; Μια σκουριασμένη ταμπέλα έμεινε για να θυμίζει το παρελθόν.

Η ζωή και τα ήθη όμως κάνουν κύκλους. Και αυτή η τροχιά σαν να μου φαίνεται ότι μας βρίσκει σε τάση αποδρομής από τη μαζικότητα. Ετσι και η Κάρμεν σενιαρίστηκε, ξαναέβαψε «τα μάτια και τα χείλη τα γκρενά» και επανέρχεται ίσως πιο απαραίτητη από ποτέ. Με καινούργιες ταινίες αλλά και αφιερώματα σε κλασικούς σκηνοθέτες. Πρόκειται για μια πρωτοβουλία της Weird Wave που έχει ανακαινίσει και άλλους τέτοιους κινηματογράφους όπως το Ανδόρα, το Αστορ στην Κοραή, τη Στέλλα στην Κυψέλη.

Μισή τιμή
Αν και οι στατιστικές δείχνουν ότι δεν το έχουμε πολύ με τα βιβλία – και ιδιαίτερα λογοτεχνίας – το καλοκαίρι είναι μια ευκαιρία να ανεβάσουμε λίγο αυτούς τους καθόλου τιμητικούς για τη χώρα μας δείκτες. Και το μπαζάρ του βιβλιοπωλείου της Εστίας, στη Διδότου 19 και Δελφών, μας δίνει σήμερα (έως τις 5 το απόγευμα) την ευκαιρία να αποκτήσουμε σημαντικά βιβλία με έκπτωση 50%. Ξέρουμε βέβαια ότι πρόκειται για έναν ιστορικό εκδοτικό οίκο που λειτουργεί από το 1885 και οι τίτλοι του καλύπτουν ένα μεγάλο πεδίο του σύγχρονου ελληνικού πνεύματος και, κυρίως, όλη σχεδόν τη γενιά του ’30.

Μυρσίνη Λαμπράκη,Σεφ
Τι μου αρέσει, τι δεν μου αρέσει στην Αθήνα
Πρώτα απ’ όλα μου αρέσει το υπέροχο αττικό φως. Μου αρέσει επίσης το ότι αυτή η πόλη προσφέρει μια μεγάλη παλέτα επιλογών. Τόσο πολλά θέατρα, τόσες περιοχές ιδανικές για περπάτημα, τόσα νησιά σε απόσταση το πολύ τριών ωρών με το πλοίο. Μου αρέσει ακόμη και η τεράστια ποικιλία που έχει το street food της. Από μπάο μπαν μέχρι σουβλάκι με σόγια – αν και για την ποιότητα δεν είμαι πάντα πολύ σίγουρη.
Δεν μου αρέσει η κίνηση στον Κηφισό που την υφίσταμαι καθημερινά. Δεν μου αρέσουν τα νεύρα και η επιθετικότητα των Αθηναίων που επίσης υφίσταμαι πολύ συχνά. Δεν μου αρέσει ο μιμητισμός, ειδικά στον χώρο της εστίασης, που είναι ανασταλτικός ως προς το να γεννηθούν καινούργιες ιδέες. Ούτε το ότι οι Αθηναίοι βαριούνται γρήγορα και εύκολα – αν και αυτό νομίζω ότι είναι διεθνής τάση. Και δεν αντέχω άλλο να βλέπω ανθρώπους να πίνουν καφέδες και να τρώνε μπάρες δημητριακών.