«Σπουδαίος μουσικός, άξιος συνεχιστής {LF}του πατέρα του»

Τον γνώρισα όταν ήταν πολύ μικρός. Συνάντησα ένα σεμνό, ντροπαλό αγόρι, καλόκαρδο. Ο Στέλιος ήταν η σπάνια περίπτωση του γιου ενός μεγάλου δημιουργού. Ο οποίος συνέχισε επάξια την πορεία του πατέρα του. Ταυτόχρονα πέρασε και σε άλλους μουσικούς κόσμους, έχοντας επαφή με την τζαζ και όλες τις μουσικές της Αμερικής. Τις μελέτησε κάνοντας πολύ σοβαρό έργο πάνω σε αυτόν τον τομέα. Δημιούργησε τραγούδια που μπορούσαν να γεφυρώσουν τη μεγάλη απόσταση ανάμεσα στο ελληνικό λαϊκό τραγούδι και τους ήχους των μαύρων και των μεγάλων δημιουργών της Αμερικής. Υπάρχει άλλωστε μια σειρά τραγουδιών που είναι πάνω σε αυτό το ύφος.

Το πιο σπουδαίο όμως που πρέπει ν αναφερθεί είναι το εξής: Ο Στέλιος ήταν ο μόνος οργανοπαίκτης του μπουζουκιού, ο οποίος μπορούσε να παίξει όλα τα είδη των οργανοπαικτών του μπουζουκιού του παρελθόντος. Ξεκινώντας από τον πατέρα του τον Μάρκο, που ήταν ένας δύσκολος οργανοπαίκτης και το ύφος του μόνο ο Στέλιος μπορούσε να το προσεγγίσει και να το φέρει κοντά του. Ασχολήθηκε σε βάθος με πολύ ειδικές γνώσεις πάνω στα κουρδίσματα. Τι σημαίνει αυτό: Πέρα από τη βασική διαδοχή φθόγγων που έχει ένα όργανο όπως το μπουζούκι παραδείγματος χάρη το οποίο κουρδίζεται σε ρε λα ρε, υπήρχαν στο παρελθόν – όπως ο πατέρας του αλλά και ανατολικοί μουσικοί από το Μαρόκο μέχρι την Ινδία – που άλλαζαν το τονικό ύψος των χορδών ανάλογα με το πώς είναι η φωνή, πώς θέλουν να παίξουν, τι χρώμα θέλουν να δώσουν. Ο Στέλιος ήταν ο μόνος δυστυχώς έλληνας οργανοπαίκτης που προσέγγισε αυτό το σπουδαίο ζήτημα.

Πάντα συζητούσαμε πώς θα μπορούσε να κάνει μια σειρά από ενημερώσεις στους νέους μουσικούς, μέσα από τη μορφή σεμιναρίων για να μπορέσει να μεταδώσει αυτή τη γνώση την οποία είχε αλλά δεν είχε καταγραφεί – εκτός από μερικές φορές που τον είχα καταγράψει στο κασετόφωνο. Θα τις αναζητήσω αυτές τις καταγραφές στο αρχείο και θα τα εκδώσω κάποια στιγμή. Εκείνο που πρέπει να κρατήσουμε από τον Στέλιο έρχεται από τη μεγάλη συναυλία που είχαμε κάνει στο Ηρώδειο το 2007 με θέμα «τις ουσίες». Ο Στέλιος ανάμεσα στους τόσους καλούς οργανοπαίκτες οι οποίοι συμμετείχαν σε εκείνη τη συναυλία, ήταν ο πιο σταθερός σε ύφος, σε τονικότητα, σε φωνή. Ηταν ο καλύτερος γιατί δεν έκανε ούτε ένα λαθάκι. Ηταν ένας σπουδαίος μουσικός και άξιος συνεχιστής της ιστορίας του πατέρα του.

Ο Παναγιώτης Κουνάδης είναι ερευνητής της ελληνικής μουσικής