Κάν’ το όπως {LF}το Δουβλίνο

Στην αρχή της χρηματοπιστωτικής κρίσης κυκλοφορούσε ένα ανέκδοτο στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Τι χωρίζει, λέει, την Ισλανδία από την Ιρλανδία; Ενα γράμμα κι έξι μήνες. Τόσο ήταν το διάστημα που χρειάστηκε για να μεταδοθεί η κρίση από την πρώτη στη δεύτερη. Αλλά ο τότε πρωθυπουργός της Ιρλανδίας Μπράιαν Κόουεν δεν παραδέχθηκε αμέσως ότι η χώρα του χρειαζόταν βοήθεια. Αργησε πέντε μήνες. Κι έτσι τον πρόλαβε ο Γιώργος Παπανδρέου.

Τι θα είχε συμβεί αν η πρώτη χώρα της ευρωζώνης που εντασσόταν σε πρόγραμμα δεν ήταν η Ελλάδα αλλά η Ιρλανδία; Δεν θα το μάθουμε ποτέ. Αυτό που μπορούμε να μάθουμε είναι γιατί η Ιρλανδία βγήκε τόσο γρήγορα, ενώ η Ελλάδα μόνο κατ’ όνομα απελευθερώθηκε πέρυσι από τα Μνημόνια.

Το μεγάλο μυστικό λέγεται Ξένες Αμεσες Επενδύσεις. Η Ιρλανδία προσελκύει 230 τέτοιες επενδύσεις κάθε χρόνο, που δημιουργούν 10.000 θέσεις εργασίας. Και οι λόγοι που συμβαίνει αυτό είναι πολλοί: η σταθερή και χαμηλή φορολογία των επιχειρήσεων, η νεαρή και μορφωμένη εργατική δύναμη, η συμμετοχή στην ευρωζώνη, η δύναμη της αγγλικής γλώσσας, η λειτουργία της χώρας ως διαμεσολαβητικού κέντρου μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ευρώπης, η σύνδεση της εκπαίδευσης με τον ιδιωτικό τομέα, η πάταξη της γραφειοκρατίας.

Για να μπορέσουμε να καταλάβουμε αυτή τη χώρα, έπρεπε να τη δούμε από κοντά, να μιλήσουμε με τους ανθρώπους της, να μυρίσουμε τον αέρα της – και, βέβαια, να πιούμε την Guinness της. Τo κάναμε χάρις στην πρωτοβουλία του οργανισμού έρευνας και ανάλυσης διαΝΕΟσις και την πολύτιμη βοήθεια της Ιρλανδικής Πρεσβείας στην Αθήνα. Ξέραμε ότι θα αισθανθούμε οικεία, μας είχε βεβαιώσει ο Σέιμους Χίνι ότι τις μούσες τις ακούει κανείς εξίσου καλά στην Ιρλανδία και την Ελλάδα: «Θεωρώ τον εαυτό μου ποιητικό γιο του Ησίοδου, αφού στην πραγματική ζωή πατέρας μου ήταν ένας αγρότης […] Βλέπω τον Ησίοδο στις πλαγιές του Ελικώνα και αμέσως μετά τον ιρλανδό ποιητή Πάτρικ Κάβανα στο αγρόκτημά του στην κομητεία Μάναγκαν, […] να σκαλίζουν το σκληρό χώμα, ακόμη και την ώρα που ακούνε τις μούσες να τους τραγουδούν από την άκρη του χωραφιού».