Προς μια εκλογική συμμαχία της Αριστεράς

«Φανήκαμε όλοι κατώτεροι των περιστάσεων» θα πει η Νάντια Βαλαβάνη σε μια ειλικρινέστατη και κατατοπιστικότατη συνέντευξή της στα Παραπολιτικά 90.1. Χάθηκε πολύτιμος χρόνος από το 2015 και μετά, σύμφωνα με το ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς. Η κατάσταση μπορεί να σωθεί με μια νέα πρωτοβουλία όλων των δυνάμεων που είναι ενάντια στη λιτότητα των Μνημονίων. Τυπικά μπορεί να «βγήκαμε απ’ τα Μνημόνια», θα πει η Βαλαβάνη, αλλά η λιτότητα των πρωτογενών πλεονασμάτων θα συνεχιστεί μέχρι το 2060, πρωτοφανές στη παγκόσμια ιστορία. Εστω κι αυτή την ύστατη στιγμή, η ελπίδα είναι αυτή που πεθαίνει τελευταία. Σταχυολογώ εδώ τις θεματικές μιας εκλογικής σύγκλισης της Αριστεράς, δηλαδή του εκλογικού της Μανιφέστου.

Η εκλογική συμμαχία, πιθανό πρόπλασμα οργανικών συγκλίσεων στον χώρο της αδέσμευτης Αριστεράς, πρέπει να θέσει επί τάπητος το ζήτημα ανατροπής της διαρκούς λιτότητας. Επείγει κοινωνική και πολιτική αντίσταση ενάντια στη συνταγματοποίηση των οικονομικών της προσφοράς, δηλαδή των νεοφιλελεύθερων οικονομικών πολιτικών. Τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η ΝΔ αυτό σκοπεύουν να κάνουν με την επικείμενη αναθεώρηση του Συντάγματος.

Επείγει ένα πρόγραμμα αυτοτελούς, αυτόχθονης και αειφόρου – οικολογικής ανάπτυξης. Σε κάθε ιστορικό διασταθμό αυτής της προσπάθειας θα τίθεται επί τάπητος το ζήτημα της αποδέσμευσης της Ελλάδας από το «ευρωπαϊκό κεκτημένο» στον βαθμό που αυτό δεν εξυπηρετεί τις ανάγκες της αειφόρου ανάπτυξης. Η πιθανή αποχώρηση της Ελλάδας από ΕΕ – ευρωζώνη θα λαμβάνει χώρα συντεταγμένα τη στιγμή που αποσυντίθεται το ίδιο το ευρωατλαντικό μπλοκ και δυναμώνει η σοσιαλιστική Ελλάδα. Η ΕΕ έχει δείξει τα όριά της ως αντιπαραγωγικού/αντιαναπτυξιακού μοντέλου βασισμένου στη λιτότητα και τον αυταρχισμό.

Η αποσύνθεση του ευρωατλαντισμού τίθεται σήμερα επί τάπητος όχι μόνο λόγω των φαινομένων της απο-παγκοσμιοποίησης (Τραμπ, Brexit, ιταλική κρίση κ.λπ.), αλλά και λόγω της ανόδου της Κίνας ως παγκόσμιας οικονομικής δύναμης, και της Ρωσίας ως δύναμης ασφάλειας. Τόσο η Κίνα όσο και η Ρωσία είναι ενεργές στη ζωτική ελληνική περιφέρεια, δηλαδή τα Βαλκάνια, την Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.

Καθίσταται σαφές ότι το νέο εκλογικό μανιφέστο της Αριστεράς πρέπει να επαναπροσδιορίσει εκ νέου την έννοια του εθνικού – λαϊκού συμφέροντος, ώστε να πάψει να το σφετερίζεται η Δεξιά. Η αυτόχθονη και αδέσμευτη οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας δεν σημαίνει απομονωτισμό. Σημαίνει επανασύσταση της κατεστραμμένης βιομηχανίας της χώρας και αποδέσμευση από το γεωπολιτικό μνημόνιο της ντροπής του δικομματισμού που κατέστρεψε την αμυντική βιομηχανία, αφήνοντας τη χώρα έρμαιο σε κομπραδόρικα, διαπλεκόμενα συμφέροντα άκρως υποτελή στον παρακμάζοντα ευρωατλαντισμό.

Δεν μπορεί να εννοηθεί εκλογικό μανιφέστο αντι-λιτότητας που να μην κάνει έκκληση, έμπρακτη και συναισθηματική, στον εργαζόμενο-η, στον άνεργο-η, στους αγρότες, στους συνταξιούχους, στους διανοούμενους και στους ανθρώπους του πολιτισμού και της τέχνης, δηλαδή στην ελληνική οικογένεια και στους δεσμούς αλληλεγγύης και κοινοτισμού. Αυτός είναι είναι ο κοινωνικός συνασπισμός «απεύθυνσης» της Αριστεράς, αυτοί έδωσαν στον ΣΥΡΙΖΑ το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, σ’ αυτούς και αυτές αναφέρεται η Βαλαβάνη. Να πούμε, ακόμα, ότι η Αριστερά προτείνει τον μόνο πολιτικό δρόμο που μπορεί να μας βγάλει απ’ τις μεγαλύτερες καταστροφές που έχουν βρει τη χώρα μας τα τελευταία χρόνια: την υπογεννητικότητα και τη μετανάστευση των νέων. Και οι δύο είναι νοσηρές συνέπειες της λιτότητας και του αυταρχισμού που επιβάλλει ο νέος δικομματισμός κατ’ εντολή της ΕΕ. Μέχρι το 2060 θα υπάρχει μόνο καμένη γη. Γι’ αυτό, ακόμα και τώρα, μια εκλογική συμμαχία θα φέρει και πάλι την Αριστερά στο ύψος των περιστάσεων που απαιτεί η Ιστορία.

Ο Βασίλης Κων/νου Φούσκας είναι καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στη Νομική και Οικονομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Ανατολικού Λονδίνου