Στην αναζήτηση της τελειότητας

Ο δυναμισμός που παρουσιάζει μια γυναίκα ντυμένη με κοστούμι ή ταγέρ έχει επιστρέψει στην εικονολογία της μόδας. Οι παραλλαγές του συνδυασμού σακάκι – παντελόνι κυρίως σε λευκό χρώμα, αλλά και σε έντονους χρωματισμούς, κυριαρχούν ως ενδείξεις νέας πρότασης. Πάνω σε αυτήν τη δυναμική επιστροφή του κοστουμιού, μια έκθεση με ιδιαίτερο περιεχόμενο παρουσιάζεται στο Παρίσι. Στον άλλοτε χώρο εργασίας του εκλιπόντος σχεδιαστή Αζεντίν Αλαϊά – στο εξής μετασχηματίστηκε σε Ιδρυμα Azzedine Alaïa – ο επιμελητής Ολιβιέ Σαγιάρ έκανε έναν συνδυασμό αρχείων, με σκοπό να αναδείξει το κοστούμι ως χαρακτηριστικό συστατικό της γυναικείας σιλουέτας στα ρούχα του Αλαϊά και του αμερικανού ενδυματολόγου του Χόλιγουντ Αντριαν. Στην έκθεση «The art of tailoring» ο Αλαϊά δεν παρουσιάζεται μόνο ως ο δημιουργός που ανέδειξε τις γυναικείες καμπύλες. Αναδεικνύεται ως ο μεγάλος συλλέκτης του έργου του Αντριαν Γκίλμπερτ, γνωστού ως Αντριαν και δημοφιλούς για τα κοστούμια με τα οποία έντυσε τη δεκαετία του 1940 τις μεγάλες σταρ του αμερικανικού κινηματογράφου Τζόαν Κρόφορντ, Κάθριν Χέπμπορν, Γκρέτα Γκάρμπο.

Ο Αντριαν, ως ενδυματολόγος στα στούντιο MGM, είχε την ικανότητα να δημιουργεί τον χαρακτήρα ενός ρόλου καθώς έντυνε τις ηρωίδες της μοντέρνας εποχής, ειδικά την περίοδο που οι άντρες βρίσκονταν στο μέτωπο πολεμώντας και οι γυναίκες είχαν βγει στην αγορά εργασίας. Το δείχνουν οι πρωταγωνίστριες της ταινίας του Τζορτζ Κιούκορ «Γυναίκες» του 1939, ντυμένες με το ταγέρ του: σακάκι με τετράγωνους πλατείς ώμους και στενή ίσια φούστα. Αυτό το νέο ύφος έδινε στις εργαζόμενες γυναίκες την άνεση και τον αέρα που χρειάζονταν για να ανταγωνιστούν τους άντρες. Οι οποίοι όταν επέστρεψαν μετά το τέλος του πολέμου στην εργασία προσπάθησαν να τρέψουν τις εργαζόμενες σε υποχώρηση προς τον τομέα των οικιακών καθηκόντων. Στο πεδίο της μόδας αυτό έγινε αντιληπτό με την κομψή πρόταση του New Look από τον Κριστιάν Ντιόρ. Η νέα γραμμή στο ταγέρ του Ντιόρ ήταν θηλυκή, πολυτελής, αλλά διόλου βολική για ένα εργαζόμενο κορίτσι. Ο Αμερικανός Αντριαν με τη δυναμική σιλουέτα του βρισκόταν στον αντίποδα. Ο αμερικανός ενδυματολόγος υποστήριξε με τη δημοκρατική του σχεδιαστική άποψη τους μοντέρνους καιρούς, σε αντίθεση με τον γάλλο αριστοκράτη δημιουργό, ο οποίος θεωρούσε ότι η μόδα ανήκει στα σαλόνια.

Σε αυτήν την έκθεση ο διάλογος μεταξύ των δύο δημιουργών, του συλλέκτη μετρ και του χολιγουντιανού «Πυγμαλίωνα», αναπτύσσεται κυρίως γύρω από το δυναμικό σύνολο του Power Suit. Το δημιούργησε ο Αντριαν αρχικά για τους ρόλους της Τζόαν Κρόφορντ και στη συνέχεια το διέδωσε στον γυναικείο πληθυσμό με τις δικές του πρετ α πορτέ εκδοχές που πουλούσαν τα αμερικανικά πολυκαταστήματα. Σε κάθε περίπτωση, η τελειότητα του γυναικείου σώματος ήταν ζητούμενο και στους δύο σχεδιαστές. Πολύ περισσότερο μάλιστα ο Αλαϊά με τα 150 κομμάτια του Αντριαν που απέκτησε και πρόσθεσε στο αρχείο των συλλογών μόδας (μαζί με εκείνα του Κριστομπάλ Μπαλενσιάγκα και της Μαντάμ Βιονέ) δείχνει τον θαυμασμό του και την επιρροή που είχε η δουλειά του Αντριαν στον τρόπο με τον οποίο διαμόρφωνε ο ίδιος τα δικά του εφαρμοστά σκουρόχρωμα σακάκια.