Ανθρωπογραφήματα

«Κολύμπα ή αλλιώς βυθίσου» («Le grand bain», Γαλλία, 2018). Ουσιαστικό θέμα αυτής της ταινίας, που ισορροπεί με άνεση ανάμεσα στο φαιδρό και το δράμα, είναι η κρίση ηλικίας ανδρών ανάμεσα στα 35 και τα 60 που για διαφορετικούς λόγους ο καθένας έχουν παραμελήσει τον εαυτό τους, που νιώθουν ότι η ζωή για κάποιον λόγο τους εκδικείται, που δεν επικοινωνούν καλά με το αντίθετο φύλο, με τους φίλους και (όσοι έχουν) με τα παιδιά τους. Αυτό που θα ενώσει την επταμελή παρέα δίνοντας λίγο φως στη ζωή της, είναι η συγχρονισμένη κολύμβηση· ιδέα που από μόνη της έχει κάτι το γκροτέσκο. Ομως ο κατά βάση ηθοποιός και ενίοτε σκηνοθέτης Ζιλ Λελούς, δεν επιτρέπει στην ταινία να γλιστρήσει προς αυτήν την κατεύθυνση. Αντιμετωπίζει το θέμα με ανάλαφρη σοβαρότητα και το χιούμορ που προσδίδει είναι λεπτών αποχρώσεων και πολύ ανθρώπινο. Το αποτέλεσμα είναι μια γνήσια ανθρώπινη δραματική κομεντί που αγγίζει με ευαισθησία ένα θέμα το οποίο αφορά πολύ κόσμο, που ποντάρει πολύ στη χημεία των ηθοποιών που λαμβάνουν μέρος σε αυτήν (Γκιγιόμ Κανέ, Ματιέ Αμαλρίκ, Μπενουά Πολβούρ κ.ά.) και που χωρίς μεγάλες καλλιτεχνικές προσδοκίες δημιουργεί μια ζεστή, φιλική ατμόσφαιρα φτιάχνοντάς μας τη διάθεση παιχνιδιάρικα και απλά.

Βαθμολογία: 7

«Νουρέγεφ: Το λευκό κοράκι» («The white crow», Aγγλία / Γαλλία, 2018). Με τη βοήθεια του πραγματικού χορευτή Ολεγκ Ιβένκο, ο οποίος εμφανισιακά θυμίζει πολύ τον ρώσο χορευτή Ρούντολφ Νουρέγεφ της περιόδου της ταινίας (αρχές δεκαετίας του 1960), ο ηθοποιός Ρέιφ Φάινς, στην τρίτη του σκηνοθεσία μεγάλου μήκους ταινίας, συνθέτει το πορτρέτο μιας αντισυμβατικής, ασυμβίβαστης και υπεροπτικής ιδιοφυΐας του μπαλέτου, που ως κοινωνικό ον μόνον αντιπάθεια μπορούσε να προκαλέσει. Χωρίς να τον ενδιαφέρει η αντικομμουνιστική προπαγάνδα, ούτε όμως και μια αγιογραφία του Νουρέγεφ (κάτι που και να το ήθελε δεν θα μπορούσε να κάνει γιατί δείχνει ανέφικτο), ο Φάινς μιλά για την ανάγκη εκφραστικής ελευθερίας του πραγματικού καλλιτέχνη, την οποία στην περίπτωση του Νουρέγεφ τo σοβιετικό καθεστώς πολέμησε απαγορεύοντάς του ν’ ανοίξει τα φτερά του έτσι όπως ο ίδιος ήθελε. Προτεραιότητά του είναι να δείξει ότι ο Νουρέγεφ αναγκάστηκε να απαρνηθεί την πατρίδα του για να γίνει αυτός που τελικά έγινε και η «αναπαράσταση» της συγκεκριμένης φάσης της ζωής του (η οποία αποδείχθηκε μία από τις πιο κρίσιμες της ζωής και της καριέρας του), είναι δοσμένη με ακρίβεια και γνησιότητα.

Βαθμολογία: 6

«Booksmart» (ΗΠΑ, 2019). Ξεφεύγοντας από την αρρωστημένη μανιέρα των φτηνών, χυδαίων αστείων που έχουν καταντήσει κάτι σαν επιδημία στην αμερικανική mainstream κωμωδία, η ηθοποιός και εδώ σκηνοθέτρια Ολίβια Γουάιλντ, παρακολουθεί λίγες μέρες από τη ζωή δύο άριστων μαθητριών (Κέιτλεν Ντέβερ και Μπίνι Φέλντσταϊν), που λίγο πριν αναχωρήσουν για το πανεπιστήμιο αποφασίζουν να βιώσουν όσα επί χρόνια στερήθηκαν. Επί τοις ουσίας πρόκειται για μια συρραφή περιστατικών που ανοίγουν τον δρόμο για την απελευθέρωση των κοριτσιών που βρίσκονται σε σύγχυση (η μία δεν ξέρει πώς να εκφράσει την ομοφυλοφιλία της). Αν και προσωπικά θα ήθελα λίγη παραπάνω «τρέλα» του τύπου «Μετά τα μεσάνυχτα» του Μάρτιν Σκορσέζε, οι ηρωίδες είναι απολύτως ανθρώπινες, οι καταστάσεις αληθινές. Νιώθεις κατανόηση, συμπάσχεις και ενίοτε γελάς.

Βαθμολογία: 6

«Οι άνδρες με τα μαύρα: Παγκόσμια απειλή» («Men in Black: International», ΗΠΑ, 2019). Είκοσι δύο χρόνια μετά τη δημιουργία της πρώτης ταινίας που είναι και η καλύτερη, ο μύθος των «Ανδρών με τα μαύρα» συνεχίζεται προκειμένου να ανανεωθεί το κοινό της κινηματογραφικής «σειράς». Οι Γουίλ Σμιθ και Τόμι Λι Τζόουνς έχουν πλέον εγκαταλείψει και στη θέση τους βρίσκουμε φρέσκα πρόσωπα όπως ο κινηματογραφικός Θορ Κρις Χέμσγουορθ (μια πιο θηριώδης και «αγγουροειδής» εκδοχή του Μπραντ Πιτ) και η Τέσα Τόμσον πάνω στην οποία κτίζεται το στοιχειώδες στόρι της ταινίας: είναι η νεοσύλλεκτη στους ασπρόμαυρα ντυμένους πράκτορες της Υπηρεσίας Δίωξης Εξωγήινων και θέλει να προσφέρει τον καλύτερο εαυτό της. Bουτώντας μέσα σε αυτήν την τούρτα κινούμενων εικόνων του Φ. Γκάρι Γκρέι ενίοτε διασκεδάζεις, αν και τελικά είναι τόσο φορτωμένη, που από κάποια στιγμή και μετά δεν αντέχεις άλλο το λίγωμα. Περάσματα τέλος από τους έμπειρους Λίαμ Νίσον και Εμα Τόμσον που δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να είναι ο Λίαμ Νίσον και η Εμα Τόμσον.

Βαθμολογία: 4

«Κορίτσια κάποιας ηλικίας» («Poms», ΗΠΑ, 2019). Η ηλικία των κοριτσιών αυτής της ταινίας (ανάμεσά τους η Νταϊάν Κίτον που είναι και παραγωγός, η Τζάκι Γουίβερ και η Παμ Γκριρ) κυμαίνεται ανάμεσα στα 70 – 80 και η ιδέα της δραματικής κομεντί της Ζάρα Χέις είναι να πιάσουν ξανά τον ταύρο απ’ τα τέρατα και να δώσουν όλο τον εαυτό τους παριστάνοντας τις μαζορέτες που κάποτε (στο μακρινό παρελθόν) υπήρξαν. Στην εποχή του #Me too θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για όλα και ουαί κι αλίμονο σε όποιον τολμήσει να πει και καμιά κουβέντα! Προσωπικά είμαι μαζί με τα κορίτσια, αν και για να είμαι και ειλικρινής, μόνο που τις έβλεπα να κάνουν προπόνηση, τρόμαζα.

Βαθμολογία: 3

«Μάρτυρας κατηγορίας» («Witness for the prosecution», ΗΠΑ, 1958). Ο Μπίλι Γουάιλντερ «διαβάζει» με τον δικό του τρόπο το θεατρικό έργο της Αγκαθα Κρίστι και στήνει ένα αγωνιώδες δικαστικό θρίλερ, με διαρκείς ανατροπές και τους Μαρλένε Ντίτριχ, Τάιρον Πάουερ και Τσαρλς Λότον στους βασικούς ρόλους. Παρότι ανήκει στις λησμονημένες ταινίες του σκηνοθέτη τού «Μερικοί το προτιμούν καυτό» και της «Γκαρσονιέρας», η ασπρόμαυρη αυτή ταινία είχε προταθεί για έξι Οσκαρ.

Βαθμολογία: 8

«Ορφέας και Ευρυδίκη» («Orphee», Γαλλία, 1950). Ο Ζαν Κοκτό (1889-1963), σπουδαίος ποιητής και ριζοσπάστης του κινηματογράφου, ενέταξε με διακριτική κομψότητα τον ελληνικό μύθο του Ορφέα στην εποχή της ταινίας (αρχές δεκαετίας του 1950). Η ιστορία τοποθετείται στο Παρίσι όπου ο Ορφέας (Ζαν Μαρέ), ένας ποιητής εμμονικός με την ιδέα του θανάτου, θα ταξιδέψει στον Κάτω Κόσμο για να σώσει την Ευρυδίκη (Μαρία Ντεά), τη γυναίκα του.

Βαθμολογία: 9

«Πόκεμον Ντετέκτιβ Πίκατσου» («Pokemon Detective Pikachu», ΗΠΑ, 2019). Παιδική περιπέτεια φαντασίας του Ρομπ Λέτερμαν στην οποία τα πλάσματα που έγιναν παγκοσμίως διάσημα ως video game αναμειγνύονται με πραγματικούς ηθοποιούς (Ράιαν Ρέινολντς, Τζάστις Σμιθ, Κεν Γουατάναμπι, Μπιλ Νάι).

Bαθμολογία: 3