Ο Πιλάτος δεν έπαιζε μπάλα

Στην ποδοσφαιρική γεωμετρία, τα όσα έχει πράξει η ΕΠΟ από το 2014 στο ζήτημα της κάλυψης της θέσης του ομοσπονδιακού προπονητή αποκαλείται τετραγωνισμός του κύκλου.

Οι άνθρωποι που διοικούν το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν αποδέχτηκαν ποτέ πως οι πατέρες της χρυσής δεκαετίας της Εθνικής (2004 – 2014) ήταν ο Οτο Ρεχάγκελ και ο Φερνάντο Σάντος. Πάντα πίστευαν και συνεχίζουν να πιστεύουν πως αυτοί οι δύο τύποι ήταν απλά υπάλληλοί τους που έκαναν τη δουλειά που τους είχαν αναθέσει.

Με αυτή την οιηματική πεποίθηση πορεύτηκαν και στις επόμενες επιλογές τους. Τα τραγικά αποτελέσματα τα ζούμε εδώ και μια πενταετία. Απούσα η Εθνική από το Euro 2016, απούσα από το Μουντιάλ 2018 και μάλλον απούσα από το Euro 2020.

Οι αριθμοί δεν διεκδικούν, μόνο αποκαλύπτουν. Επί Ρεχάγκελ το ποσοστό νικών της Γαλανόλευκης ήταν 50% και των ηττών μόλις 28,3%. Ακόμα πιο εντυπωσιακά τα νούμερα επί Σάντος: στο 53% οι νίκες και στο εκπληκτικά χαμηλό 12% οι ήττες. Με άλλα λόγια, η Εθνική δεν έχανε. Πόσω μάλλον να ξεκινά με γκολ από τα αποδυτήρια.

Ρεχάγκελ και Σάντος ήταν οι δημιουργοί της μεγάλης εθνικής ομάδας. Με συνεχή παρουσία στα σπουδαία ποδοσφαιρικά ραντεβού, με διακρίσεις, είχε γίνει σημείο αναφοράς για τις αμυντικές της ικανότητες. Γιατί, ναι, και η άμυνα είναι τέχνη που μπορεί να οδηγήσει σε τίτλους.

Το τελευταίο στοιχείο δεν μπορούσαν να το αντιληφθούν οι «νικοκάπηλοι». Ηθελαν από την Εθνική να παίζει επιθετικό ποδόσφαιρο χωρίς να σκεφτούν πως ο Ελληνας δεν ξέρει να παίζει επιθετικά. Ηρθε ο Ρανιέρι και έφυγε νύχτα, έχοντας λεκιάσει την Ιστορία της ομάδας με ταπεινωτικές ήττες και με γεμάτες τσέπες. Ακολούθησε ο Τσάνας, υπηρεσιακός σε πέντε ματς με μόνο μία νίκη. Ο Σέρχιο Μαρκαριάν με μηδέν νίκες. Ο Σκίμπε κάτι προσπάθησε να ψελλίσει αλλά οι ήττες του ήταν τελικά περισσότερες από τις νίκες. Για να καταλήξουμε στις ναφθαλίνες της Ιστορίας. Ο Πιλάτος όμως δεν έπαιζε ποτέ μπάλα για να τον επικαλούνται τώρα οι υπεύθυνοι.