Οταν κέρδισε ο Κυριάκος

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι φύσει επικοινωνιακός τύπος – του το αναγνωρίζουν και οι πιο ορκισμένοι αντίπαλοί του. Είναι επικοινωνιακός στις περιοδείες του. Στις επαφές του με πολιτικούς παράγοντες. Στις ομιλίες στη Βουλή. Ολες τις φορές που έχανε σε περιεχόμενο, κέρδιζε σε ύφος. Γνωρίζοντας την ικανότητά του, πάντα βασιζόταν περισσότερο στο δεύτερο παρά στο πρώτο. Αντίθετα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε ανέκαθεν πιο μετριοπαθές προφίλ, που του επέτρεπε να φαίνεται συναινετικός. Από την πρώτη στιγμή στον ΣΥΡΙΖΑ το μέτρησαν όχι ως προτέρημα, αλλά ως αδυναμία. Και, με πρώτο τον Πρωθυπουργό, ύψωσαν ακόμα περισσότερο τους τόνους απέναντι στην αξιωματική αντιπολίτευση.

Η μετριοπάθεια θεωρούνταν μειονέκτημα ακόμα και μέσα στη ΝΔ. Ο Μητσοτάκης είχε κερδίσει έναν φαινομενικά δυσκολότερο αντίπαλο στις εσωκομματικές εκλογές, αλλά δεν είχε δώσει ακόμα δείγματα γραφής σε εθνικές κάλπες. Ο φόβος μήπως τον καταπιεί ο Τσίπρας εκφραζόταν κάθε φορά που ο Κυριάκος δεν απαντούσε στο ίδιο ύφος, όταν επέλεγε διαφορετική στρατηγική για να αντιμετωπίσει τον ΣΥΡΙΖΑ. Κι ήταν αυτοί που, στη συζήτηση για την ψήφο εμπιστοσύνης με αφορμή τα σχόλια του Παύλου Πολάκη για τον Στέλιο Κυμπουρόπουλο, εισηγήθηκαν στον πρόεδρο της ΝΔ να σηκώσει το γάντι απέναντι στον Τσίπρα. Η συζήτηση που ακολούθησε δεν ήταν η καλύτερη στιγμή για το ελληνικό Κοινοβούλιο. Γέμισε με ξεχασμένες οικογενειακές ιστορίες για πεθαμένους συγγενείς και προσωπικές προσβολές που έτρεφαν τα κατώτερα ένστικτα όσων την παρακολουθούσαν. Η βραδιά θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί πολύ άσχημα για τον Μητσοτάκη, που δεν είχε συνηθίσει το προσωπικό του κοινό στη γλώσσα και στο ύφος που χρησιμοποίησε. Στάθηκε όμως τυχερός: ο Τσίπρας δεν είχε συνηθίσει να του απαντούν με χτυπήματα κάτω από τη μέση. Και εκνευρίστηκε τόσο ώστε να χάσει τον έλεγχο. «Είσαι πολύ λίγος για να μιλήσεις εσύ για μένα» – η φράση του Πρωθυπουργού έδειξε τι πραγματικά σκέφτονταν στον ΣΥΡΙΖΑ για τον «Κούλη» και τη ΝΔ. Σε μια πρώτη ανάγνωση, ήταν απάντηση «ψημένου» γυμνασιόπαιδου απέναντι στον μαθητή που για πρώτη φορά σηκώνει κεφάλι. Στην πραγματικότητα, έδειχνε την υπεροψία τού κυβερνώντος κόμματος απέναντι στον βασικό του αντίπαλο. Θεωρούσαν πάντα πως «τον είχαν» – και αυτό κάποια στιγμή βγήκε προς τα έξω.

ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ Vs ΛΟΓΙΚΗΣ. Η αμετροέπεια του «παίζω μόνος μου στο γήπεδο» τα έκανε όλα χειρότερα για τον ΣΥΡΙΖΑ. Τα στελέχη εμφανίζονταν δημοσίως αλαζονικά απέναντι στη ΝΔ, ειρωνεύονταν το πρόγραμμά της και πόνταραν στην ανατροπή των δημοσκοπήσεων, αγνοώντας τη φθορά της εξουσίας. Στον αντίποδα, η ΝΔ επένδυσε στρατηγικά στη μεσαία τάξη, επικεντρώθηκε στην κατηγορία των πολιτών που αγνοήθηκε και χτυπήθηκε περισσότερο από την κυβέρνηση. Παράλληλα, έπαιξε με τη λογική – απαντούσε στις επιθέσεις χωρίς φωνές και στόχευσε στα δυνατά της σημεία. Ο ίδιος ο Μητσοτάκης έβαλε στόχο με τις επιλογές του τη διεύρυνση και τις νεότερες γενιές. Τα στελέχη του με αναφορές στη λαϊκή Δεξιά ανέλαβαν τον ρόλο των δεξιών αντίβαρων. Μαζί, επιχείρησαν να δώσουν απάντηση στους θυμωμένους ψηφοφόρους. Οπου οι παραδοσιακοί δεξιοί υπόσχονταν ρεβανσισμό, ο Μητσοτάκης εμφανιζόταν ενωτικός – τόσο που ένας κεντρώος ψηφοφόρος μπορούσε να δικαιολογήσει την ψήφο του. Επένδυσε και κάπου αλλού η αξιωματική αντιπολίτευση: ο ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να χάσει «καθαρά», να μην μπορεί να αμφισβητήσει το αποτέλεσμα. Προσείλκυσε, έτσι, και ψηφοφόρους που σε άλλη περίπτωση δεν θα ψήφιζαν ΝΔ.

ΟΤΑΝ Ο ΧΑΡΤΗΣ ΒΑΦΤΗΚΕ ΜΠΛΕ. Με δεδομένο ότι στην κυβέρνηση δεν διανοούνταν πως θα χάσουν, η καζούρα στον Κυριάκο Μητσοτάκη μεγάλωνε ανά τη μέρα. Τα λεγόμενά του στην πρωινομεσημεριανή εκπομπή όπου έδωσε συνέντευξη διαστρεβλώθηκαν, οι αναφορές του στην επταήμερη εργασία βγήκαν εκτός πλαισίου. Σκοπός ήταν να δημιουργηθεί η εικόνα ενός βαθιά δεξιού πολιτικού που επενδύει στον σεξισμό, που έρχεται να καταργήσει τις εργασιακές κατακτήσεις και που θα καταστρέψει την Ελλάδα, αν ποτέ ανέβει στην εξουσία. Οι κατηγορίες, όμως, δεν ταίριαζαν με το προφίλ του Μητσοτάκη – και αν ταίριαζαν με στελέχη της ΝΔ, αυτά, ακολουθώντας τη «γραμμή» τις τελευταίες ημέρες πριν από τις εκλογές, συμμορφώθηκαν δεόντως. Τι συνέβη τελικά; Ο πολιτικός που αμφισβητούνταν ακόμα και εντός του κόμματός του είδε τον χάρτη της χώρας να βάφεται μπλε. Και στον ΣΥΡΙΖΑ έχασαν από αυτόν που δεν περίμεναν να χάσουν ποτέ. Παρά τα επικοινωνιακά λάθη, παρά τις ελλείψεις σε πολιτικό σχέδιο για την επόμενη μέρα και ανεξάρτητα από το αν πιστεύουν όσα λένε, στη ΝΔ είχαν μία από τις μεγαλύτερες νίκες των τελευταίων ετών. Και αυτό φαίνεται στην αναπροσαρμογή της συριζαϊκής στρατηγικής, που πλέον εξετάζει τη γαλάζια επέλαση και απευθύνεται στα κοινωνικά στρώματα που ώς τότε αγνοούσε.

Ο «Κούλης» έγινε Κυριάκος, λοιπόν. Και έδωσε στον ΣΥΡΙΖΑ ένα πολύτιμο μάθημα: στην πολιτική δεν χαλαρώνεις ποτέ, ούτε όταν, δικαίως ή αδίκως, θεωρείς εαυτόν φαβορί.