Πίσω από την πλάτη {LF}του προέδρου

Ο μύθος του Ντόναλντ Τραμπ τον εμφανίζει ως έναν ηγέτη που σέβονται οι άλλοι ηγέτες και αυτό το προφίλ θέλησε να προτάξει στην επίσκεψή του στην Ευρώπη αυτές τις ημέρες, για την 75η επέτειο της απόβασης στη Νορμανδία. Ομως αναλυτές όπως ο Ρότζερ Κόεν στους «New York Times», παρατηρούν πως οι άλλοι ηγέτες δεν μπορούν να ξεχάσουν πως εκείνος που στεκόταν δίπλα τους στην τελετή «είναι εκείνος που έκανε τα πάντα για να μην πάει στο Βιετνάμ, δηλώνει φίλος με τον Πούτιν και τον Κιμ Γιονγκ Ουν, θέλει να διαλυθεί η ΕΕ, εκβιάζει για το ΝΑΤΟ και υπερασπίζεται ρατσιστές. Πώς λοιπόν μπορεί να τιμά εκείνους που έχασαν τη ζωή τους στις ακτές της Νορμανδίας για την ελευθερία;». Τα πράγματα δεν είναι καλύτερα στο εσωτερικό της χώρας του.

Ο μύθος του Ντόναλντ Τραμπ τον εμφανίζει ως δυναμικό ηγέτη, έναν πολιτικό που αγαπούν και φοβούνται, ένα αφεντικό που απαιτεί αφοσίωση και του τη δίνουν. Ομως στην πραγματικότητα, όπως δείχνουν να μην τον παίρνουν στα σοβαρά ξένοι ηγέτες, έτσι φαίνεται να μην παίρνουν στα σοβαρά τα όσα λέει ο Τραμπ ούτε οι συνεργάτες του – και αυτό ίσως έσωσε την προεδρία του. Οι περιγραφές της έκθεσης του ειδικού ανακριτή Ρόμπερτ Μιούλερ έπειτα από την έρευνα για τις σχέσεις συνεργατών του Τραμπ στην προεκλογική εκστρατεία με ρώσους αξιωματούχους, δίνουν την εικόνα ενός Λευκού Οίκου όπου ο καθένας κάνει ό,τι θέλει.

«Οι προσπάθειες του προέδρου να επηρεάσει την πορεία της έρευνας ήταν κυρίως ανεπιτυχείς» γράφει ο Μιούλερ, περιγράφοντας περιστατικά απόπειρας παρακώλυσης της Δικαιοσύνης, «όμως αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι τα πρόσωπα που περιβάλλουν τον πρόεδρο αρνήθηκαν να εκτελέσουν τις εντολές του ή να υποκύψουν στα αιτήματά του».

«Είναι περισσότερο από ειρωνικό το γεγονός ότι η άρνηση των βοηθών και των συνεργατών του Τραμπ να κάνουν όσα τους έλεγε, τελικά βοήθησαν να προστατευθεί ο πρόεδρος από μια πιο σοβαρή διαπίστωση παρακώλυσης της Δικαιοσύνης» λέει ο Στιβ Βλάντεκ, καθηγητής στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Τέξας. Ο Χάρι Σάντικ, πρώην εισαγγελέας στη νότια περιφέρεια της Νέας Υόρκης, θεωρεί πως από μόνο του το γεγονός ότι η ανταρσία των υφισταμένων του προφανώς απέτρεψε τις προσπάθειες του προέδρου να παρακωλύσει τη Δικαιοσύνη, δεν σημαίνει πως ο Τραμπ δεν είναι ένοχος. Ο Μιούλερ περιγράφει όλες τις φορές κατά τις οποίες οι υφιστάμενοι του Τραμπ αψήφησαν τις εντολές του: ο διευθυντής του FBI Τζέιμς Κόμεϊ δεν σταμάτησε έρευνα για τον πρώην σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας Μάικλ Φλιν, παρότι ο Τραμπ τον προέτρεψε. Ο σύμβουλος του Λευκού Οίκου Ντον ΜακΓκαν δεν είπε στον υφυπουργό Δικαιοσύνης Ροντ Ρόζενσταϊν ότι πρέπει να απομακρυνθεί ο Μιούλερ από τη θέση του ειδικού ανακριτή, παρά το γεγονός ότι ο Τραμπ του έδωσε σαφή εντολή. Οι βοηθοί Κόρι Λεβαντόφσκι και Ρικ Ντίρμπορν δεν παρέδωσαν μήνυμα προς τον υπουργό Δικαιοσύνης Τζεφ Σέσιονς ότι θα πρέπει να περιορίσει την έρευνα για τη Ρωσία μόνο σε μελλοντικές εκλογές, παρά την εντολή του Τραμπ. Ο ΜακΓκαν αρνήθηκε να αλλάξει την κατάθεσή του για τα γεγονότα που αφορούσαν την εντολή του Τραμπ για την απόλυση του Μιούλερ, παρότι ο πρόεδρος του το ζήτησε επίμονα πολλές φορές.

Αυτές οι περιπτώσεις δεν ήταν οι μοναδικές κατά τις οποίες φάνηκε πως δεν υπάρχει πειθαρχία στον Λευκό Οίκο. Στο βιβλίο του ο Μπομπ Γούντγουορντ αναφέρει πως ο πρώην υπουργός Αμυνας Τζιμ Μάτις είχε αγνοήσει εντολή του Τραμπ να δολοφονήσει τον σύρο πρόεδρο Μπασάρ αλ Ασαντ και πως ο οικονομικός σύμβουλος του προέδρου Γκάρι Κον έκλεψε μια επιστολή πάνω από το γραφείο του Τραμπ, με την οποία ο πρόεδρος ήθελε να ακυρώσει μια διεθνή εμπορική συμφωνία. Τον ίδιο μήνα, οι «New York Times» είχαν δημοσιεύσει επιστολή ανώτατου κυβερνητικού αξιωματούχου που έγραφε: «Το δίλημμα είναι ότι πολλά στελέχη της κυβέρνησης Τραμπ εργάζονται επιμελώς εκ των έσω για να αποτρέψουν την υλοποίηση σχεδίων του, αλλά και των χειρότερων παρορμήσεών του».