Η τέχνη που πάει παντού

Θυμάμαι πώς είχα γνωρίσει για πρώτη φορά την ποίηση της Κικής Δημουλά. Ή μάλλον πού. Σε ένα μπαρ. Μπορεί να ήταν το Decadence, μπορεί και το Καρόλου Ντηλ. Τέλος πάντων, ένα από εκείνα τα εμβληματικά στέκια της δεκαετίας του 1980. Κάποιος είχε τη φαεινή ιδέα να οργανώσει μια βραδιά ποίησης, κάτι που, μέχρι τότε, παρέπεμπε σε αίθουσες τύπου «Παρνασσός». Σε μια εποχή χωρίς Ιντερνετ, Facebook και SMS, ούτε ξέρω πώς ειδοποιήθηκε τόσος κόσμος και εκείνο το βράδυ έγινε το αδιαχώρητο. Εκπληκτοι οι άλλοι θαμώνες μάς έβλεπαν και μας άκουγαν να συζητάμε ή και να τσακωνόμαστε με πάθος περί του «τι θέλει να πει η ποιήτρια».

Για μέρες συζητούσαμε ενθουσιασμένοι το γεγονός (που έγινε συνήθεια), αλλά, βεβαίως, δεν είχαμε ανακαλύψει και την πυρίτιδα. Κάναμε κάτι που γινόταν πολλές δεκαετίες πριν στα μπαρ και τα καφέ του Βερολίνου και του Παρισιού, ωστόσο για τη βαλκανική πρωτεύουσά μας ήταν ένας νεωτερισμός. Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι και η τέχνη πλέον κυκλοφορεί στους δρόμους της πόλης με κάρτα απεριορίστων διαδρομών. Και μερικές φορές έρχεται να σε βρει εκεί που δεν την περιμένεις. Για παράδειγμα, σε ένα κομμωτήριο.

Σε κομμωτήριο, μινιμάρκετ, μπαχαράδικο, βιβλιοπωλεία και άλλα καταστήματα, συνολικά δέκα, της οδού Ζωοδόχου Πηγής (στο τμήμα ανάμεσα στην Ανδρέα Μεταξά και Καλλιδρομίου), στα «πληγωμένα» Εξάρχεια, εξαπλώνεται μια ομαδική έκθεση 19 εικαστικών που άντλησαν την έμπνευσή τους από αυτόν τον δρόμο. Πρόκειται για μια ιδέα της ομάδας Storgia που αποτελείται από τη Μαρίλια Κολυμπίρη, τον Αδριανό Τρίκα – Πανδή και την Ελένη Τσαμαδιά και έχει στόχο να βάλει με έναν άλλο τρόπο την τέχνη στην καθημερινότητα της πόλης. Ετσι, ενδεικτικά, στο κομμωτήριο Every Day a Story είναι αναρτημένα δύο φωτογραφικά έργα του Δημήτρη Αντωνίτση. Στο εμβληματικό δισκάδικο Old School Records εκτίθενται δύο έργα του Σωκράτη Φατούρου και στο Plan 59 των Βαγγέλη Χούρσογλου, Στυλιανής Παπαδόδημα και Μαρήλιας Σταγκουράκη. Ενώ έξω από τον Σκόρο, ένα από τα πιο γνωστά καταστήματα ανταλλαγής ρούχων, ο Ιάκωβος Βολκόβ έχει «ντύσει» μια ολόκληρη κολόνα. Ακόμη και στο μινιμάρκετ στον αριθμό 67 της Ζωοδόχου Πηγής, τα έργα της Sofia Gaafar μπερδεύονται με το εμπόρευμα του μαγαζιού. Μέχρι τις 12 Ιουνίου, μπαίνετε, βλέπετε και φεύγετε χωρίς να υποχρεούσθε σε αγορά.

Οι τζακαράντες του Σεφέρη

Μπορεί για τους περισσότερους η νεραντζιά να είναι – ή μάλλον να ήταν – το χαρακτηριστικό δέντρο της Αθήνας. Αυτό που, κυριολεκτικά, δίνει άρωμα στην ωραιότερη εποχή της, το πρώτο ξέσπασμα της άνοιξης. Τώρα όμως, καθώς παραδίδει τη θέση της στο καλοκαίρι, ένα άλλο δέντρο κάνει την εντυπωσιακή του εμφάνιση. Πίσω από τη Μητρόπολη, στο Ζάππειο, απέναντι από το Καλλιμάρμαρο. Δέντρο ψηλό, με λεπτά μακριά κλαδιά που δημιουργούν ένα είδος θόλου και αυτή την εποχή γεμίζουν με μικρά μοβ άνθη. Εκανα ένα τεστ ρωτώντας φίλους και φίλες αν ξέρουν περί τίνος πρόκειται. Ενας ή δύο προσπάθησαν να ψελλίσουν το όνομα. Οι περισσότεροι μιλούσαν για πασχαλιές. Δεν είναι όμως, παρόλο που έχει εξίσου μεθυστικό άρωμα. Λέγεται τζακαράντα και δεν πρόκειται βεβαίως για δέντρο της ελληνικής χλωρίδας. Είναι ένα από τα είδη (όπως άλλωστε και η νεραντζιά) που ήρθαν στην πρωτεύουσα στα μέσα του 19ου αιώνα προκειμένου να δημιουργηθεί ο κήπος της Αμαλίας, αυτό που αργότερα έγινε ο Εθνικός Κήπος. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για ένα είδος φτέρης της Νότιας Αμερικής που έφτασε στη χώρα μας μέσω Νότιας Αφρικής και ανθίζει στο τέλος της άνοιξης.

Από πού αλλού όμως ξέρουμε τις τζακαράντες ακόμη και αν δεν γνωρίζαμε τι ακριβώς σημαίνει η λέξη; Από το ποίημα του Σεφέρη: «Οι τζακαράντες παίζοντας καστανιέτες και χορεύοντας / ρίχναν γύρω στα πόδια τους ένα μενεξεδένιο χιόνι». Και τι σύμπτωση! Η προτομή του νομπελίστα ποιητή μας βρίσκεται στην οδό Σέκερη, δίπλα σε μια τζακαράντα. Που δυστυχώς όμως τα τελευταία δύο χρόνια την έχουν κλαδέψει. Μου το θύμισε ο φίλος και συνάδελφος Ηλίας Προβόπουλος που μου παραχώρησε και τη φωτογραφία.

Τα μπέργκερ της Πλατείας Πλαστήρα

Μπορούμε να μιλάμε ώρες ολόκληρες γιατί το σουβλάκι και το μπέργκερ, ενώ έχουν τα ίδια, περίπου, υλικά, δημιουργούν τόσο διαφορετικές γευστικές εκρήξεις στον ουρανίσκο μας. Τέλος πάντων, ο «φίλος» από το Αμβούργο έχει πλασαριστεί στο τοπ 5 των εθνικών μας σταρ στο street food. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα. Η πλούσια γεύση του μπέργκερ μπορεί να καλύψει τη μέτρια ή ακόμη και την κακή ποιότητα. Πρόσφατα, δοκίμασα – σε παραλλαγές – ένα από τα καλύτερα μπέργκερ στην πόλη. Στο B for Burger, στην Πλατεία Πλαστήρα στο Παγκράτι. Με αγνά υλικά – τα κρέατα, για παράδειγμα, είναι από το περίφημο κρεοπωλείο του Παπούλια -, πατάτες κομμένες στο χέρι και twist συνταγές από τον σεφ Αλμπέρτο Συμπιλίδη. Κυρίως για delivery και take away.

Τι μου αρέσει, {LF}τι δεν μου αρέσει στην Αθήνα

Τα τελευταία χρόνια φτάνω λίγο πριν να ξημερώσει στην Αθήνα, ταξιδεύοντας νύχτα από τη Θεσσαλονίκη. Η Πατησίων είναι ο δρόμος που με πληγώνει. Ψάχνω να βρω τα θέατρά της, το Ράδιο Σίτυ, το Αθήναιον, τις στολισμένες βιτρίνες της δεκαετίας του ’90. Δεν υπάρχει τίποτα. Μαγαζιά κλειστά, γκράφιτι, σκοτάδι. Το μεσημέρι θα κατέβω στο Σύνταγμα, στο Κολωνάκι, στους Αμπελοκήπους. Ψάχνω να βρω τις εικόνες που έχω ζήσει και οι περισσότερες είναι πια μια μνήμη που αντέχει. Μόνο το σινεμά Ιντεάλ, του αγαπημένου μου Γιώργου Σπέντζου έχει μείνει. Ούτε το εστιατόριο Ιντεάλ υπάρχει πια, ούτε οι λουκουμάδες Αιγαίον, που μας γλύκαιναν ανάμεσα στις παραστάσεις του Ακροπόλ. Στην Πατριάρχου Ιωακείμ, το μαγαζί της Εύας δεν υπάρχει πια. Ήταν το στέκι μιας όμορφης παρέας που στα χρόνια της κρίσης σκόρπισε, αλλά ευτυχώς δεν χάθηκε.