Διαμαρτυρία

Το πλάνο των πρωθυπουργικών δηλώσεων έξω από το Μαξίμου μπορεί να ιδωθεί και σαν σκηνή από τα προσεχώς του Τσίπρα στα αντιπολιτευτικά έδρανα. Ενα ποτ πουρί από όσα ειπώθηκαν στην Ηρώδου Αττικού αρκεί για να εικάσει κανείς πως εκείνος θα συμπεριφερθεί επιστρέφοντας στη θέση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η επιλογή των λέξεων είναι ενδεικτική. Μίλησε για «παλιό πολιτικό κατεστημένο στην Ελλάδα» και «ακραίους συντηρητικούς κύκλους στις Βρυξέλλες» – όπως έκανε πριν κάτσει στην άνετη καρέκλα του επικεφαλής της κυβέρνησης. Για τον Μητσοτάκη που έχει εξαγγείλει μια πρόσληψη για κάθε πέντε αποχωρήσεις στο Δημόσιο – ενθυμούμενος το παρελθόν του, όταν κραύγαζε κατά της υπουργικής θητείας του προέδρου της ΝΔ. Για τον «κίνδυνο να ξαναγυρίσουμε πίσω στις μαύρες μέρες του 2012, του 2013, του 2014. Στις σκληρές πολιτικές των Μνημονίων και τις λιτότητας» _ ξεχνώντας φυσικά το δικό του Μνημόνιο. Και η επιλογή του σκηνικού έλεγε πολλά. Ο Τσίπρας ετοιμάζεται να επιστρέψει στον φυσικό του πολιτικό χώρο, στο πεζοδρόμιο και την πλατεία.

Κανονικότητα
Οι νεοδημοκράτες πιστεύουν πως από την 8η Ιουλίου «ο ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει το μοναδικό πράγμα που ξέρει να κάνει καλά: Την αντιπολίτευση του «όχι» σε όλα». Εξού μάλλον ο Μητσοτάκης φιλοτεχνεί από τώρα το προφίλ του ενωτικού πρωθυπουργού, του ανθρώπου ο οποίος αμέσως μετά τον β’ γύρο των αυτοδιοικητικών που το κόμμα του συνέτριψε τον αντίπαλο επισκέπτεται ένα νεοεκλεγέντα με τη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ δήμαρχο. Για ορισμένους γαλάζιους, πάντως, το μεγαλύτερο στοίχημα που αυτός έχει να κερδίσει δεν είναι ο περιορισμός της κινηματικής φύσης των συριζαίων. «Είναι» όπως το θέτει έμπειρος κοινοβουλευτικός «ότι για πρώτη φορά το εκλογικό σώμα θα κληθεί να γοητευτεί από την κανονικότητα μετεκλογικά». Ο Μητσοτάκης, άρα, θα πρέπει στην ανάλυσή του να εξασφαλίσει τη δημιουργία «οάσεων κανονικότητας – ένα πρότυπο σχολείο εδώ, ένα πρότυπο δημόσιο νοσοκομείο εκεί –, να τις φωταγωγήσει επικοινωνιακά, και να πει στον ελληνικό λαό έτσι θα είναι όλα σε μια δεύτερη τετραετία». Το προτείνει ως μέθοδο που θα έπειθε τους ψηφοφόρους να αντισταθούν στον πειρασμό της διαμαρτυρίας. Ακούγεται λογική.