Το νιούσπικ της γραφικότητας

Διαμαρτυρήθηκε, λέει, στο όνομα της ελληνικής γλώσσας. Γίνεται όμως να διαμαρτυρηθεί κανείς στο όνομα της ελληνικής γλώσσας διά της κακοποιήσεώς της; Γίνεται να προστατεύσει τον γλωσσικό πλούτο με ένα νιούσπικ που βαφτίζει το επίδομα 13η σύνταξη; Σύμφωνα με τον Γιώργο Μπαλάφα, τον πολιτικό που εμπλούτισε τη γλώσσα της πολιτικής με τη φράση «εγώ είμαι του γιαπιού, δεν είμαι καμιά λουλού», γίνεται. Γίνεται αρκεί εκείνοι που διακινούν την πληροφόρηση να χρησιμοποιούν όχι απλώς σωστά το νιούσπικ αλλά όσο θεσμικά επιβάλλει η θέση τους. Αυτό είναι, σύμφωνα με τον Μπαλάφα, το χρέος των δημοσιογράφων της δημόσιας τηλεόρασης.

Ο Μπαλάφας δεν είναι ο πρώτος που ψέγει τους δημοσιογράφους. Από τον Πρωθυπουργό έως τον γραμματέα του κόμματος, τα μέσα ενημέρωσης καταγγέλθηκαν ως αιτία της ήττας στις εκλογές. Αν τα μέσα υπηρετούσαν σωστά την πληροφόρηση, δηλαδή κυβερνητικά, όλα θα ήταν αλλιώς. Με τη δικαιολογία που επινόησε, ωστόσο, ο Μπαλάφας έγινε το αουτσάιντερ που κατάφερε να κόψει πρώτο το νήμα του οργουελισμού. Δεν φτάνει να λένε οι δημοσιογράφοι αυτό που πρέπει, οφείλουν να μάθουν και πώς να το λένε. Οφείλουν να πάρουν μαθήματα δημοσιογραφικής νομιμοφροσύνης και γλωσσικής ακρίβειας στο φροντιστήριο του Γιώργου Μπαλάφα.

Εντάξει, το οργουελικό περιβάλλον του Μπαλάφα δεν είναι τρομακτικό. Στην πραγματικότητα είναι μια καρικατούρα με τον ίδιο στον ρόλο ενός μεγάλου αδελφού που δεν είναι λουλού αλλά του γιαπιού. Είναι μια καρικατούρα μεγάλου αδελφού με κουτσαβάκικο ύφος και γλωσσολογικούς ιδεασμούς. Δεν εμπνέει φόβο, δεν απειλεί τη γλώσσα, δεν την εμπλουτίζει, εμπλουτίζει απλώς τη γραφικότητα. Το νιουζ σπικ του Μπαλάφα έχει όμως την αξία του ως κομμάτι μιας αντίληψης που υπηρέτησε εμμονικά ο ΣΥΡΙΖΑ και λέει πως γίνεται να διατηρηθεί κανείς στην εξουσία δια της προπαγάνδας των μέσων ενημέρωσης και μόνο. Γίνεται; Γίνεται. Οσο και να διαμαρτυρηθεί κανείς στο όνομα της ελληνικής δια της κακοποιήσεώς της.