Χ-Men και Αγκαθα Κρίστι

«X-Men: Ο Μαύρος Φοίνικας» (Dark Phoenix, ΗΠΑ, 2019). Περιπέτεια φαντασίας του Σάιμον Κίνμπεργκ. Στην τελευταία ταινία από το σκοτεινό σύμπαν των μεταλλαγμένων χάρτινων ηρώων της Marvel Comics, βασικοί αντίπαλοι είναι γυναίκες: η «καλή» Τζιν Γκρέι (Σόφι Τέρνερ) που στρατολογήθηκε από τον καθηγητή Ξαβιέ (Τζέιμς Μακαβόι) το 1975, όταν ήταν ορφανό κοριτσάκι, και η Βουξ (η Τζέσικα Τσαστέιν «κλέβει» την παράσταση), κάτι σαν πνεύμα του Κακού, με την οποία θα επέλθει η σύγκρουση. Ενα «ταξίδι» αρκετά συναρπαστικό και όχι ανούσια θορυβώδες, όπως συμβαίνει στην πλειονότητα των ταινιών αυτού του τύπου. Γιατί το καλό με αυτή την ταινία (που διανέμεται δισδιάστατη και τρισδιάστατη σε παραπάνω από 140 αίθουσες της Ελλάδας) είναι ότι νοιάζεται και για όσους δεν έχουν εντρυφήσει στο σύμπαν της Marvel. Ο σκηνοθέτης Σάιμον Κίνμπεργκ είναι αρκετά προσεκτικός ώστε να μην αφήσει να χαθεί στα εφέ, που δεν είναι τελικά και τόσο καταιγιστικά.

Βαθμολογία: 6

«Η κομπίνα» (The Hustle, ΗΠΑ, 2019). Κομεντί του Κρις Αντισον. Καθόλου άσχημη αυτή η εκσυγχρονισμένη, «θηλυκή» εκδοχή μιας παλιάς ιστορίας με άντρες, του «Απατεώνες με τζέντλεμαν» του Φρανκ Οζ, όπου ο Μάικλ Κέιν και ο Στιβ Μάρτιν έπαιξαν ένα ντουέτο διαφορετικής νοοτροπίας απατεώνων που αλωνίζουν στη Γαλλική Ριβιέρα (ριμέικ της κωμωδίας του 1964  «Ιστορίες κρεβατιού» με τους Ντέιβιντ Νίβεν, Μάρλον Μπράντο). Καλοκαίρι στη Γαλλική Ριβιέρα λοιπόν και οι κομπίνες με θύματα πάμπλουτους τουρίστες που στήνει η Τζόζεφιν (Αν Χάθαγουεϊ) την έχουν κάνει προύχοντα της περιοχής. Να όμως που ο θρόνος της θα κινδυνεύσει από την Πένι (Ρέμπελ Γουίλσον), μια άξεστη, άγαρμπη και αμόρφωτη Αυστραλέζα με ένα σώμα που φωνάζει «χρειάζομαι γυμναστήριο!». Με ξύπνιο χιούμορ και καλή χημεία ανάμεσα στις δύο πρωταγωνίστριες, το φιλμ είναι ό,τι πρέπει για χαλαρό βράδυ σε θερινό.

Βαθμολογία: 6

«Σύνορα» (Border / Gräns, Σουηδία / Δανία, 2018). Δραματική του Αλί Αμπάσι. Η ταινία που απέσπασε πέρυσι το πρώτο βραβείο στο τμήμα Ενα Κάποιο Βλέμμα του Φεστιβάλ Καννών έχει σε πρώτο πλάνο μια γυναίκα με πολύ ασυνήθιστο, σχεδόν παραμορφωμένο πρόσωπο (Εύα Μελάντερ) και ευαίσθητες αισθήσεις. Υπεύθυνη τελωνείου σε λιμάνι της Σουηδίας, η Τίνα έχει το ταλέντο στην ανακάλυψη ύποπτων μεταφορών χάρη στην όσφρησή της. Οι καθημερινές ανθρώπινες σχέσεις της (πατέρας, φίλος, συνάδελφοι, διερχόμενοι επιβάτες) κινούν μέχρις ενός σημείου το ενδιαφέρον, αλλά η μεγάλη ανατροπή θα γίνει όταν μπει στη ζωή της κάποιος που της μοιάζει (Εερον Μίλονοφ). «Σκληρός» ρεαλισμός από τη μια πλευρά και κάτι σαν σύγχρονο παραμύθι από την άλλη, η ταινία δείχνει τραχιά αλλά διακρίνεται από μια ευαισθησία που συγκινεί χωρίς να αλλοιώνει τον ωμό χαρακτήρα της με επίπλαστες καταστάσεις.

Βαθμολογία: 7

«Καζανόβα, η τελευταία αγάπη» (Dernier Amour, Γαλλία, 2019). Εποχής, του Μπενουά Ζακό. Ηθοποιός αδιάφορης ομορφιάς, ο Βενσάν Λιντόν («Ο νόμος της αγοράς») δεν είναι ακριβώς ο τύπος άντρα που φέρνεις στο μυαλό σου όταν σκέφτεσαι τον θρυλικό εραστή Τζάκομο Καζανόβα. Αυτό όμως ήταν και το στοίχημα του σκηνοθέτη Μπενουά Ζακό που στη συγκεκριμένη ταινία αφηγείται τα κατορθώματα ενός μάλλον βαρετού, απελπιστικά κοινού ανθρώπου με γελοία λευκή περούκα, που τρώει τον αγλέουρα, τζογάρει διαρκώς και ξημεροβραδιάζεται σε οίκους ανοχής, όπου και ερωτεύεται μια κατά πολύ νεότερή του πόρνη (Στέισι Μάρτιν). Καταλήγουμε λοιπόν σε μια ιστορία πλήρους απομυθοποίησης, μέσα από την οποία ο Ζακό αναμοχλεύει μια παλιά ιστορία: το πώς ο δάσκαλος πιάνεται κορόιδο από τη μαθήτριά του…

Βαθμολογία: 5

«Ενα αγγελικό πρόσωπο» (Angel Face, Γαλλία, 2018). Δραματική της Βανέσα Φίλο. Σύγχρονο δράμα όπου η βραβευμένη με Οσκαρ Μαριόν Κοτιγιάρ παίζει μια όμορφη αλλά ασταθή γυναίκα, ανίκανη να σταθεί όπως θα όφειλε δίπλα στην οκτάχρονη κόρη της (Αϊλίν Αξοϊ – Ετέξ). Ρόλος δευτεραγωνιστικός, κάποια στιγμή μάλιστα η μάνα εξαφανίζεται εντελώς από την ιστορία, οπότε βλέπουμε το παιδί να προσπαθεί να τα βγάλει πέρα, μόνο και παντού αβοήθητο. Θα περάσει πολύς χρόνος μέχρι να γίνει πραγματικά κάτι στην ιστορία, εκείνο που θα της δώσει την ανάσα που τόσο πολύ χρειάζεται: ένας καινούργιος χαρακτήρας, ένας άλλος «πατέρας» (Αλμπάν Λενουάρ) στη θέση του ανύπαρκτου βιολογικού. Ομως αυτό θα γίνει με καθυστέρηση και σε μια ιστορία που, ενώ διαρκεί κοντά δύο ώρες, θα έπρεπε να κλείνει στη μία.

Bαθμολογία: 4

«Ποιος σκότωσε τη λαίδη Γουίνσλεϊ;» (Who Killed Lady Winsley?, Αγγλία / Τουρκία / Βέλγιο, 2018). Του Χινέρ Σαλίμ. Εδώ εκτιμάς κυρίως τη φαντασία του σκηνοθέτη που αξιοποιεί έξυπνα τον χώρο γυρισμάτων, μια Πριγκιπόννησο έξω από την Κωνσταντινούπολη. Το ερώτημα του τίτλου απασχολεί τον διάσημο επιθεωρητή Φεργκάν (Μεχμέτ Κουρτούλους), ο οποίος στέλνεται στο νησί για να βοηθήσει τις τοπικές Αρχές στην επίλυση της υπόθεσης. Με αρκετούς υπόπτους και έναν μεθοδικό αλλά εκκεντρικό αστυνομικό, ο Σαλίμ στήνει μια ταινία που αναμειγνύει ευχάριστα μια υπόθεση α λα Αγκαθα Κρίστι με ένα κινηματογραφικό ύφος που παραπέμπει στο αμερικανικό φιλμ νουάρ περασμένων εποχών.

Βαθμολογία: 5

«Αγκαθα: Η εξιχνίαση ενός φόνου» (Agatha and the Truth of Murder, Αγγλία, 2018). Του Τέρι Λόουν. Αξιοπρεπής, xαμηλού προϋπολογισμού παραγωγή, αναφέρεται στην ίδια την Κρίστι, αλλά γυρίστηκε χωρίς την έγκριση των κληρονόμων της. Στηρίζεται εν μέρει σε μια πραγματική ιστορία, τη μυστηριώδη ολιγοήμερη εξαφάνιση της συγγραφέως τη δεκαετία του 1920, και η  εκδοχή της ταινίας είναι ότι εκείνες τις ημέρες η Κρίστι λειτούργησε η ίδια ως ντετέκτιβ για να λύσει μια ξεχασμένη υπόθεση δολοφονίας. Υποπτοι  συγκεντρωμένοι μέσα σ’ ένα σπίτι και η Κρίστι (Ρουθ Μπράντλεϊ) σε ρόλο θηλυκού Πουαρό να προσπαθεί να καταλάβει ποιος μπορεί να είναι ο/η ένοχος. Ταινία ερμηνειών κυρίως από άγνωστους κατά βάση ηθοποιούς, που είναι όλοι τους εξαιρετικοί.

Βαθμολογία: 4

«Αντίο, φίλε» (Adieu l’ Ami, Γαλλία, 1968). Το φιλμ του Ζαν Ερμάν είναι το χρονικό μιας ανδρικής φιλίας που διαρκεί λίγο αλλά δεν θα ήθελες να τελειώσει ποτέ. Ο ωραίος Αλέν Ντελόν και ο macho Τσαρλς Μπρόνσον είναι βετεράνοι μισθοφόροι του πολέμου στην Αλγερία που θα πιαστούν στη φάκα μιας παράξενης συνωμοσίας, όταν για διαφορετικούς λόγους ο καθένας αποπειρώνται να διαρρήξουν ένα χρηματοκιβώτιο. Κλειστοφοβικό και άκρως ατμοσφαιρικό (τα ομόλογα που είναι η λεία της διάρρηξης καταλήγουν δάδες στο απέραντο σκοτάδι του υπογείου), σκοτεινό, αλλά συγχρόνως εύθυμο (περιέργως ο Μπρόνσον είναι εκείνος με το χιούμορ). Το «Αντίο, φίλε» συγκαταλέγεται στις πιο αγαπημένες ταινίες μου όλων των εποχών.

Bαθμολογία: 8