Δεν πρόκειται {LF}για νουθεσίες

Ακόμα και ελάχιστα ευαίσθητος δεν μπορεί να μη στενοχωριέται ή να μη θλίβεται κανείς όταν χάνει, πέφτει, ηττάται. Και να μην αναρωτιέται, όσο οφθαλμοφανείς και χειροπιαστές και αν είναι οι αποδείξεις, γι’ αυτήν την πτώση, τι έφταιξε και πώς θα ήταν δυνατόν να έχουν δρομολογηθεί τα πράγματα προκειμένου να έχει αποφευχθεί η πτώση αυτή. Οσες διαφορές και αν έχει η ιδιωτική σε σχέση με τη δημόσια ζωή, οι απολογισμοί γίνονται σχεδόν με το ίδιο σκεπτικό και με τους ίδιους κανόνες όσο και αν η «στενότητα» της πρώτης και η «ευρύτητα» της δεύτερης κάνει τον καθένα να φαντάζεται πως οι μικρόχαροι και νοικοκυρίστικοι υπολογισμοί αφορούν περισσότερο σε έναν άγνωστο μικροαστό παρά σε έναν πολύ γνωστό πολιτικό.

Με την έννοια αυτή σκέφτεται κανείς πόσο ο Πρωθυπουργός και οι επιτελείς του θα αναρωτηθούν τώρα ή στο μέλλον σε ποιο βαθμό μπορεί να έφταιξαν για το αποτέλεσμα των εκλογών πράγματα που ειπώθηκαν κατά καιρούς, έστω και αν υποχωρούσαν, παρά τον σάλο που δημιουργούνταν καθώς αντικαθίστατο από εξίσου ηχηρές αμετροέπειες – πολύ επιεικής ο χαρακτηρισμός. Δεν συνιστά ειλικρίνεια ό,τι σκέφτεσαι να το λες, αφού πριν εκτιμηθεί οτιδήποτε ως ειλικρίνεια, είναι το περιεχόμενο αυτού που λέγεται που φαίνεται να μετρά με έναν τρόπο τελεσίδικο καθώς αντιβαίνει σε στοιχειώδεις κανόνες ανθρώπινης και ηθικής τάξεως.

Μακριά από μας να θέλουμε να συγκροτήσουμε μια Μαύρη Βίβλο σε σχέση με όσα ειπώθηκαν κατά καιρούς από διακεκριμένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά πώς θα ήταν δυνατόν να ξεχάσει κανείς αποστροφές όπως «έγινε μια στραβή στη βάρδια μου», όταν αυτό που χαρακτηρίζεται ως απλώς «στραβή» συμποσούται σε εκατό νεκρούς και μάλιστα με τον πιο εφιαλτικό τρόπο που θα μπορούσε να επιφυλαχτεί σε κάθε άνθρωπο; Πώς θα ήταν δυνατόν να μην ανατριχιάσει ή μάλλον να μη θυμώσει κανείς όσος χρόνος και αν θα είχε περάσει, με τη φράση «έπρεπε να τον χώσω τρία μέτρα κάτω από τη γη», ή με τον χαρακτηρισμό του Κυμπουρόπουλου ως «περιφερόμενης γλάστρας», όταν ο ανθρωποκτόνος και υβριστικός τόνος δεν διατυπώνεται σε μια εμπόλεμη περίοδο, αλλά σε μια περίοδο που όσο οξυμμένα και αν είναι τα πράγματα, εξακολουθεί ευτυχώς να μετρά πολύ περισσότερο ακόμα και στην «πολιτική» ζωή μια ευγένεια παρά μια συμπεριφορά ζούγκλας.

Πώς θα ήταν δυνατόν μια εκφορά της γλώσσας που νομιμοποιεί κάθε μορφής παραπλανητική χρήση της με την αλήστου μνήμης αποστροφή της συντρόφου του Πρωθυπουργού ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την κυβέρνηση αλλά δεν πήρε την εξουσία» (σάμπως αυτή καθεαυτή η κυβέρνηση, η οποιαδήποτε κυβέρνηση, να μη συνιστά εξουσία) να μην επανέρχεται ακόμα και να θα ήθελε να την ξεχάσει κανείς, κάθε φορά που η γλώσσα, οποιουδήποτε, και αν θα χρεώνεται με αυτό, θα συγκαλύπτει αντί να αποκαλύπτει με κάτι τόσο ηχηρό ώστε να μπερδεύεται ο καθένας και η σκέψη του να γίνεται θολή και συγχεχυμένη.

Η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να αποβεί ευεργετική για τον ίδιο αν στη συλλογική του συνείδηση γινόταν μια ανακεφαλαίωση της κακομεταχείρισης που επεφύλαξε στις λέξεις και κατά συνέπεια στο δημόσιο ήθος.