Το Τσάμπιονς Λιγκ των ευρωεκλογών

Αν οι ευρωεκλογές ήταν ποδοσφαιρική διοργάνωση, ποιο θα ήταν το έπαθλο; Την 1η Ιουνίου, η Ευρώπη θα στηθεί στις οθόνες για να παρακολουθήσει τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Την Κυριακή, θα ανοίξει ξανά τις τηλεοράσεις – αυτή τη φορά, για να μάθει τα αποτελέσματα των πιο κρίσιμων ευρωεκλογών της Ιστορίας της.
Η πολιτική και το ποδόσφαιρο έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά – και ένα από αυτά είναι πως η νίκη δεν είναι ποτέ οριστική. Τα ελληνικά κόμματα ποντάρουν πολλά στις επιδόσεις της Κυριακής. Οχι μόνο γιατί θα είναι οι πρώτες εκλογές που θα λάβουν χώρα εδώ και τέσσερα χρόνια, αλλά γιατί η χρονιά τους βασίζεται σ’ αυτές. Υπό μια έννοια, το καθένα από αυτά θυμίζει μια διαφορετική ομάδα. Με άλλο ρόστερ, άλλη παράδοση και άλλη φανέλα, αλλά με έναν κοινό στόχο: την κατάκτηση της πρωτιάς.

Οταν δεν αποδίδει ο MVP

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιζε στα ευρωπαϊκά γήπεδα, θα ήταν μια από τις ομάδες που βασίζονται σε έναν μόνο παίκτη. Από εκείνες που δεν έχουν κόουτς, δεν έχουν στρατηγική – «κλέβουν» παίκτες τάζοντας μεγάλες αμοιβές, οι οποίοι μέχρι το τέλος της σεζόν «ζεσταίνουν» τον πάγκο. Κερδίζουν, όμως, τους αγώνες εξαιτίας ενός MVP. Οταν αυτός είναι σε καλή μέρα, τότε τα προβλήματα ως διά μαγείας εξαφανίζονται. Σουτάρει, κόβει, μοιράζει. Ξέρει να παίζει μπάλα, πιάνει πουλιά στον αέρα και βάζει το γκολ στο τέρμα. Ποιο είναι το μεγάλο πρόβλημα αυτής της ομάδας; Οταν το αστέρι της χάνει τη λάμψη του, κανείς δεν μπορεί να το αντικαταστήσει – και έτσι η ομάδα πνίγεται μέσα στην αλαζονεία της και, τελικά, χάνει το Κύπελλο.

Δυνατό χαρτί: Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος στην άμυνα των οικονομικών ευρωπαϊκών αγώνων.
Βασική αδυναμία: Οι παίκτες κάνουν καλή ζωή και δεν πάνε στην προπόνηση.
Θα ήταν: Η φετινή Μπαρτσελόνα. Oχι τόσο για το μπάτζετ και το ταλέντο, αλλά για τον μοιραίο ρόλο του Λιονέλ Μέσι.

Διεκδικεί ξανά τον θρόνο

Υπάρχουν ομάδες με ποδοσφαιρική παράδοση, με συγκεκριμένο χρώμα και φωνή. Η ΝΔ είναι αυτό που λέμε «παλιά καραβάνα». Εχει στην πλάτη της δεκαετίες εμπειρίας και τίτλων κι έχει ωριμάσει στις αντιδράσεις της. Μια πάει καλύτερα, μια χειρότερα, αναλόγως την εποχή και το ρόστερ. Δεν έφυγε ποτέ από τα μεγάλα σαλόνια. Η μεγάλη κρίση δεν την κατέστρεψε – αν και της επέβαλε συγκεκριμένες αλλαγές. Πλέον, ύστερα από τέσσερα χρόνια, θεωρεί πως είναι έτοιμη να διεκδικήσει ξανά τη μεγαλύτερη διάκριση – ακόμα και ξεχνώντας καμιά φορά το fair play. Στα τελευταία ματς έχει μπει με φόρα. Κι ο μεγαλύτερος φόβος της; Μήπως οι παίκτες ξεφουσκώσουν πριν από το τέλος της σεζόν.

Δυνατό χαρτί: Η καλή προετοιμασία.
Βασική αδυναμία: Δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τον αντίπαλο σε «βρεγμένο» γήπεδο.
Θα ήταν: Για ευνόητους λόγους, η Ρεάλ Μαδρίτης. Φέτος, όμως, θυμίζει περισσότερο την Τότεναμ, που, έπειτα από χρόνια, βρήκε τη συνταγή να επανέλθει στην ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική σκηνή – μένει να δούμε αν θα καταφέρει να κερδίσει και το Κύπελλο.

Μιλάει η φανέλα

Ας πάρουμε μια ομάδα με ιστορία, που στο παρελθόν αποτελούσε τον φόβο και τον τρόμο των ποδοσφαιρικών της αντιπάλων. Τα χρόνια πέρασαν, η ομάδα αποδυναμώθηκε – όπως αποδυναμώθηκε το ΠΑΣΟΚ μετά το 2012. Αντί, όμως, να κατέβει κατηγορία, ψάχνει καινούργιους παίκτες, βρίσκει νέο προπονητή και κατεβαίνει στο γήπεδο όχι ως πιθανός νικητής, αλλά ως σκληρός αντίπαλος. Σήμερα, το Κίνημα Αλλαγής θυμίζει μια ποδοσφαιρική ομάδα που προσπαθεί να επανασυστηθεί στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό. Δεν έχει μπάτζετ, χρωστάει ακόμα στις τράπεζες από τις παλιές, καλές εποχές. Εχει όμως πιστούς οπαδούς και μια έδρα – φωτιά. Εχει βάλει στοίχημα να επανεφεύρει τον εαυτό της. Θα το πετύχει; Θα φανεί στο εκλογικό γήπεδο.

Δυνατό χαρτί: Η βαριά φανέλα
Βασική αδυναμία: Οι παίκτες τσακώνονται συχνά μεταξύ τους την ώρα του αγώνα
Θα ήταν: Ο Αγιαξ. Ομάδα με μεγάλη παράδοση και αρκετά κύπελλα, που την τελευταία δεκαετία έχει υποστεί μεγάλες αλλαγές. Φέτος αποκλείστηκε από το Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά κέρδισε το ολλανδικό πρωτάθλημα.

Ρώσικη σταθερότητα

Είναι μια ομάδα γνώριμη σε όλους, με τη δική της ξεχωριστή πορεία. Προέρχεται από χώρα με βαρύ χειμώνα και έχει δύσκολο όνομα. Δεν μοιάζει με τις υπόλοιπες, έχει άλλες αναφορές – αλλά συμπληρώνει την εικόνα. Οπως το ΚΚΕ στην ελληνική Βουλή, είναι αναπόσπαστο κομμάτι στον ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό χάρτη. Κανείς δεν αμφισβητεί την τιμιότητα και την αγωνιστικότητά του. Μέχρι και πριν από μια εικοσαετία θεωρούταν το βασικό αντίπαλο δέος των ομάδων της Δύσης. Παίζει πολύ καλή άμυνα, έχει εξαίρετο τέρμα και αποφεύγει γκολ και αυτογκόλ. Ενίοτε βγαίνει επιθετικά μπροστά, προκαλώντας ζημιά με τη δυναμική της. Παρ’ ότι παίζει με το ίδιο σύστημα εδώ και έναν αιώνα την ώρα που το ποδόσφαιρο πια παίζεται αλλιώς, έχει οπαδούς που ορκίζονται στο όνομά του.

Δυνατό χαρτί: Η σταθερότητα του ρόστερ.
Βασική αδυναμία: Η σταθερότητα του ρόστερ.
Θα ήταν: Η ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Από τη Ρωσία με αγάπη, βρίσκεται συχνά – πυκνά στους ομίλους. Δεν πάει ποτέ πολύ μακριά, αλλά η παρουσία της δημιουργεί ενίοτε πονοκέφαλο στους διεκδικητές του τίτλου.

Η μάχη του υποβιβασμού

Υπάρχουν ομάδες που έχουν παράδοση στο ποδόσφαιρο. Και υπάρχουν κι αυτές που εμφανίζονται στα ξαφνικά, κάνοντας μια εξαιρετική χρονιά. Μια τέτοια χρονιά για το Ποτάμι ήταν το 2012. Μπαίνοντας στο κλαμπ των μεγάλων, προσπάθησε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις. Δεν το κατάφερε πάντα. Φέτος η χρονιά ήταν δύσκολη, με λάθη και κακές επιλογές. Το τελευταίο πλήγμα ήρθε όταν παίκτες ζήτησαν να λύσουν το συμβόλαιό τους πριν από το τέλος της σεζόν. Ομως όσοι έμειναν δεν το έβαλαν κάτω. Η ομάδα του Ποταμιού ξέρει πως δεν πάει για πρωτάθλημα. Φέτος παλεύει να μην υποβιβαστεί, έτσι ώστε στην επόμενη μάχη να διεκδικήσει κάτι περισσότερο.

Δυνατό χαρτί: Η φρέσκια ματιά του προπονητή της.
Βασική αδυναμία: Οι μεγάλοι τούς κλέβουν τα «τσικό».
Θα ήταν: Μονακό. Ομάδα με έδρα μια πόλη – κράτος που μάλλον δεν φημίζεται για το ποδόσφαιρό της. Προσπαθεί πάντα να είναι αξιοπρεπής, έχει κάνει και σημαντικές νίκες. Φέτος δεν ήταν η χρονιά της. Αποκλείστηκε στη φάση των ομίλων, με έναν μόλις πόντο.