Ξαναψάχνει {LF}για κορόιδα

Στις εκλογές της Κυριακής ο Αλέξης Τσίπρας θα αναμετρηθεί πια εφ’ όλης της ύλης με τα λόγια και τα έργα του και, κυρίως, με τον ελληνικό λαό που υπήρξε ο αποδέκτης τους. Και είναι βέβαιο ότι θα ηττηθεί. Το ξέρει ο ίδιος, το ξέρουν οι δικοί του, το ξέρουν όλοι. Προς συζήτηση είναι η έκταση της ήττας, όχι το αν αυτή θα επέλθει. Για να του κάνει όμως κανείς τη χάρη (και να μη λέει ότι του φταίνε όλο οι άλλοι, μα ποτέ ο ίδιος…), ας εξετάσουμε λίγο το θεωρητικό ενδεχόμενο να μην έχανε αυτές τις εκλογές, όπως και τις επόμενες. Τότε θα βρισκόταν πια αντιμέτωπος με όσα έχει κάνει από τα μέσα του 2018 και έπειτα: με τους διορισμούς, με το κόστος της ψηφοθηρίας, με τον νέο εκτροχιασμό που μόνος του δρομολόγησε προκειμένου να εξαγοράσει καμιά ψήφο. Τι σημαίνουν όλα αυτά για τον ίδιο;

Προφανώς, απολύτως τίποτα. Με την ίδια ευκολία που έταξε, έτσι και θα… ξετάξει ό,τι υποσχέθηκε μόλις κάνει τη δουλειά του. Τι, θα τον κυνηγάει η συνείδησή του; Αν είχε τέτοιου είδους προβλήματα, θα είχε αποσυρθεί εδώ και πολύ καιρό με όλη τη ζημιά που προκάλεσε με τα ψέματα που είπε, όσα ουδείς άλλος προκάτοχός του. Ή μήπως θα ανησυχήσει επειδή μπορεί να του ζητήσουν τον λόγο εκείνοι τους οποίους και πάλι έβαλε πλώρη να κοροϊδέψει; Ο Τσίπρας είναι σιδερόφρακτος. Είναι ο πρώτος Πρωθυπουργός που πάει για προεκλογικές ομιλίες και όπου βρεθεί δεν μπορεί να πλησιάσει ούτε κουνούπι – όχι, δεν είναι αυτός ο λόγος για τον οποίο δεν μπορεί να γεμίσει πια ούτε κλειστές αίθουσες. Τους δικούς του, άμα βρουν, τους αφήνουν να μπουν μέσα. Οσους του κάνουν κριτική διώχνουν μερικά χιλιόμετρα πιο πέρα, ή, ενίοτε, τους κάνουν προληπτικές προσαγωγές. Δεν έχει κόσμο επειδή ουδείς τον πιστεύει πια.

Επιπλέον, όσο κι αν είναι φίλοι του οι δανειστές και ό,τι κι αν κάνουν για να τον κρατήσουν όρθιο στις εκλογές, του έχουν, έστω και διακριτικά, ήδη τραβήξει το αφτί για τις νέες κούφιες υποσχέσεις. Δεν του τραβάνε το χαλί γιατί τον θέλουν να είναι εκεί και να τους κάνει τα πάντα χωρίς να λέει κουβέντα – από τη μόνιμη επιτροπεία της χώρας μέχρι τη Συμφωνία των Πρεσπών, είναι ο απόλυτος άνθρωπός τους. Ομως μετά τις εκλογές θα απαιτήσουν συμμόρφωση – και θα τη λάβουν. Ο Τσίπρας το ξέρει και η στρατηγική του είναι σαφής: να φέρει την επόμενη κυβέρνηση σε αυτή τη θέση, την ώρα που ο ίδιος θα έχει υποσχεθεί τα πάντα.

Οι άνθρωποι που περιμένουν να δουν κάτι από όλα αυτά που τους έχει τάξει ο Τσίπρας τους τελευταίους μήνες καλό θα ήταν να μην αυταπατώνται. Αν τον ψηφίσουν, απλώς σύντομα θα επιβεβαιώσουν με πικρό τρόπο ότι θα κάνει το ίδιο ακριβώς που έκανε και την προηγούμενη φορά. Μόλις τους χρησιμοποιήσει, θα τους σφάξει στο γόνατο χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό. Θα πετάξει και πάλι ένα «δεν είχα καταλάβει ακριβώς τον συσχετισμό δυνάμεων», ή κάτι τέτοιο, και θα μείνουν να τον κοιτάνε πληρώνοντας νέους φόρους – το μόνιμο «καταφύγιό του» που έχει ερημώσει τα πάντα. Και δεν θα είναι ούτε η πρώτη, ούτε η δεύτερη φορά. Ο άνθρωπος ξαναψάχνει για κορόιδα. Απλώς αυτή τη φορά δεν θα τα βρει. Και το ξέρει.