Δίπολα

Για το ότι η Μαργκρέτε Βεστάγκερ θα ήταν πολύ καλή δεν υπήρχε αμφιβολία – κι ας λάμβανε πρώτη φορά μέρος σε ντιμπέιτ. Η δανή επίτροπος Ανταγωνισμού έχει λάμψει στην υπόθεση της φορολογίας των πολυεθνικών. Και προχθές το βράδυ στις Βρυξέλλες έδειξε ότι σε περίπτωση μετεκλογικού αδιεξόδου αποτελεί μια σοβαρή εναλλακτική λύση για την προεδρία της Κομισιόν.

Απροσδόκητα κακός, αντίθετα, ήταν ο Μάνφρεντ Βέμπερ. Χωρίς προτάσεις, και με ένα μόνιμο συγκαταβατικό χαμόγελο του τύπου «το ΕΛΚ θα βγει πρώτο και θα αναγκαστείτε να με βγάλετε πρόεδρο είτε σας αρέσω είτε όχι», έχασε όλες τις αντιπαραθέσεις, είτε επρόκειτο για τη λιτότητα είτε για το κλίμα. Οι δημοσκοπήσεις δίνουν στο κόμμα του και στους φυσικούς του συμμάχους 250 έδρες στο επόμενο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, πολύ μακριά από την πλειοψηφία των 376 εδρών. Καλό λοιπόν το σύστημα του spitzenkandidat, αλλά πώς θα βγουν τα κουκιά;

Εδώ μπαίνει στην εξίσωση ο Φρανς Τίμερμανς και το ανοιχτό του φλερτ με τους Πράσινους και τους Αριστερούς. Ο υπολογισμός του είναι ότι οι Σοσιαλιστές μπορεί να έρθουν δεύτεροι, το «μέτωπο από τον Τσίπρα ώς τον Μακρόν» όμως, στο οποίο αναφέρθηκε στο ντιμπέιτ, θα κατακτήσει την πρώτη θέση σε επίπεδο συμμαχιών, απέχοντας μόλις καμιά εικοσαριά έδρες από τη μαγική πλειοψηφία. Αρα θα μπορέσει να διεκδικήσει εκείνος την προεδρία της Επιτροπής, επιβεβαιώνοντας τη σοσιαλδημοκρατική άνοιξη που κήρυξε πρώτος ο Πέδρο Σάντσεθ.

Δεν θα είναι εύκολο. Ούτε πολύ δημοκρατικό: πώς θα παρακαμφθεί ο υποψήφιος του πρώτου κόμματος υπέρ του υποψηφίου του δεύτερου; Θα ανάψουν τα αίματα, οι Φαρατζικοί και λοιποί ακροδεξιοί θα τρίβουν τα χέρια τους, κι εκεί θα πέσει η συμβιβαστική λύση του Μισέλ Μπαρνιέ, ο οποίος συμπτωματικά θα ολοκληρώνει τότε τις διαπραγματεύσεις για το Brexit. Η τοποθέτηση ενός Γάλλου στη θέση που θα αφήσει κενή ο Γιούνκερ θα ανοίξει τον δρόμο για να αναλάβει ένας Γερμανός την προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Που δεν θα είναι φυσικά ο άχρωμος Βέμπερ, αλλά η παθιασμένη Μέρκελ.

Εδώ υπάρχουν δύο προβλήματα. Πρώτον, ένα τέτοιο σενάριο είναι ακόμη λιγότερο δημοκρατικό. Δεύτερον, η γερμανίδα καγκελάριος διέψευσε χθες κατηγορηματικά ότι ενδιαφέρεται για οποιαδήποτε πολιτική θέση μετά την ολοκλήρωση της θητείας της. «Δεν είμαι διαθέσιμη», είπε. Μπορεί βέβαια να αλλάξει άποψη, κρίνοντας ότι η πολιτική της κληρονομιά δεν έχει κλείσει. Η δημοτικότητά της, όμως, δεν βρίσκεται ακριβώς στα ύψη.

«Η διαφορά ανάμεσα στον Βέμπερ και τον Τίμερμανς είναι η ίδια μ’εκείνη ανάμεσα στην Coca zero και την Coca Light», έγραφε τις προάλλες η Süddeutsche Zeitung. Δεν έχει δίκιο βέβαια. Είναι αλήθεια όμως ότι η μάχη για την ηγεσία της Κομισιόν δείχνει να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από αυτό το δίπολο. Και να πλησιάζει το δίπολο Βεστάγκερ – Μπαρνιέ.