Αριθμοί{CR}

Εως τώρα στην Ελλάδα έχουν διεξαχθεί πέντε ευρωεκλογές πριν από βουλευτικές εκλογές. Το 1984, το 1994, το 1999, το 2009 και το 2014.

Και στις πέντε αυτές εκλογές, ανεξάρτητα από το ποιος βγήκε πρώτος ή δεύτερος, η διαφορά των δύο πρώτων κομμάτων κινήθηκε μεταξύ 3% (1999) και 4,4% (2009). Ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο.

Συμπέρασμα; Μια διαφορά 3-4,5 μονάδων υπέρ του πρώτου κόμματος θεωρείται μια φυσιολογική διαφορά σε ευρωεκλογές. Ο πρώτος θα έχει κερδίσει και ο δεύτερος θα έχει χάσει, αλλά όπως είχαν και άλλοι κερδίσει ή χάσει πριν από αυτούς.

Ο,τι ξεφεύγει από το συνηθισμένο θα είναι πρωτοφανές. Είτε προς τα πάνω, είτε προς τα κάτω.

Αν δεχτούμε τα προγνωστικά (και του Πρωθυπουργού πλέον) ότι η ΝΔ θα κερδίσει τις ευρωεκλογές, τότε έχουμε δύο δρόμους.

– Με μια διαφορά πάνω από 4,5 μονάδες η κυβέρνηση θα έχει πρόβλημα.

– Με μια διαφορά κάτω των 3 μονάδων θα έχει πρόβλημα η ΝΔ.

Μεταξύ των δύο θα έχουμε μεν νικητή και ηττημένο, αλλά δεν θα υπάρξει φασαρία. Θα μπορούν και οι δύο να λένε ότι ελπίζουν στο δεύτερο ημίχρονο.

Δεν θα κάνω προγνωστικά. Απλώς έχω όλο και περισσότερο την αίσθηση ότι στις 26 Μαΐου οδηγούμαστε σε μια καθαρή εικόνα και σε ένα καθαρό αποτέλεσμα.

Σε όλες τις κάλπες, έστω και με αποκλίσεις.

Τα κόμματα φυσικά θα δώσουν τον αγώνα τους μέχρι τέλους. Εναν αγώνα ενίοτε ανόητων εντυπώσεων, υπερβολικών αντιδράσεων και επινοημένων αντεγκλήσεων. Λογικό. Εκλογές έχουμε.

Αλλά οι εκλογές ποτέ δεν έχουν κριθεί στην προεκλογική αντιπαράθεση. Εχουν κριθεί πολύ νωρίτερα.

Και η ερώτηση στην οποία θα απαντήσουν οι κάλπες στις 26 Μαΐου είναι εξαιρετικά απλή και εξαιρετικά σκληρή: Θα έχει επόμενη μέρα η κυβέρνηση Τσίπρα; Θα φύγει, θα μείνει ή θα πάρει παράταση έως τον Οκτώβριο;

Ολα τα άλλα είναι κουβέντα να γίνεται.

Προφανώς δεν ξέρω την απάντηση. Ελπίζω να είναι μια καθαρή και σαφής απάντηση.

Οχι για τον Τσίπρα, ούτε για τον Μητσοτάκη. Αλλά για τον τόπο. Ηδη η πολύμηνη αυτή προεκλογική εκστρατεία κοστίζει πολύ σε μια εύθραυστη χώρα. Η παράταση της αβεβαιότητας θα είναι πρόσθετο και ανώφελο κόστος.

Δεν σας κρύβω πως με αυτό ακριβώς το κριτήριο προτιμούσα να γίνουν όλες μαζί οι εκλογές τον Μάιο, να τελειώνουμε. Ο Πρωθυπουργός επέλεξε διαφορετικά, δικαίωμά του.

Με ρίσκο, φυσικά. Αλλά και με κίνδυνο να μας κοστίσει ο «μακρύς αποχαιρετισμός» του στην εξουσία περίπου όσο μας κόστισε και η έλευσή του.