Μια ήττα σημαντικότερη από τις ανατροπές

Είναι μεγαλύτερη η ανατροπή που πέτυχε η Τότεναμ στο Αμστερνταμ Αρίνα αποκλείοντας τον Αγιαξ ενώ βρέθηκε να χάνει με 2-0 στο πρώτο ημίχρονο ή μεγαλύτερη αυτή της Λίβερπουλ με αντίπαλο την Μπαρτσελόνα; Ή αυτή που έκανε η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο Παρίσι με την Παρί; Πρόκειται για ερωτήσεις που έχουν ενδιαφέρον, αλλά δεν έχουν νόημα.

Σπάνια

Στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ είδαμε ματς σχεδόν απίστευτα. Αν ψάξουμε την ποδοσφαιρική ιστορία θα βρούμε σίγουρα κι άλλα ανάλογα.

Η νίκη της Λίβερπουλ θύμισε τον περσινό αποκλεισμό της Μπαρτσελόνα από τη Ρόμα και για αυτό άλλωστε ο Ερνέστο Βαλβέρδε έχει καθίσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Η νίκη της Τότεναμ έφερε στο μυαλό μια ανάλογη ανατροπή που είχε πετύχει η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο Τορίνο με αντίπαλο τη Γιουβέντους: κι αυτή είχε προκριθεί στο δεύτερο ματς κερδίζοντας με 3-2, ενώ έχανε με 0-2. Στην ιστορία του ποδοσφαίρου έχουν συμβεί όλα: ακόμα και τα «γκολ πρόκρισης» στις καθυστερήσεις δεν είναι καθόλου σπάνια. Αλλά σπάνιο είναι να δεις τόσα πολλά απίθανα ματς στην ίδια χρονιά. Αυτή είναι η διαφορά του φετινού Τσάμπιονς Λιγκ από άλλα προηγούμενα.

Ξέχασαν

Πριν από τις ανατροπές της Λίβερπουλ και της Τότεναμ είχαν προηγηθεί οι μεγάλες εκτός έδρας νίκες του Αγιαξ στο Τορίνο (με τη Γιούβε) και στη Μαδρίτη (με τη Ρεάλ). Είχαμε δει την απίστευτη πρόκριση της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ που απέκλεισε την Παρί στο Παρίσι έχοντας χάσει το πρώτο ματς με 0-2. Λίγοι πλέον θυμόμαστε το καταπληκτικό come back της Γιουβέντους με πρωταγωνιστή τον Κριστιάνο Ρονάλντο, που έβαλε τρία γκολ στην Ατλέτικο Μαδρίτης και την απέκλεισε στους 16, μετά την ήττα της Κυρίας στο πρώτο ματς με 2-0. Οσα θαυμαστά ακολούθησαν εκείνο το ματς, μας έχουν οδηγήσει σχεδόν να το ξεχάσουμε, ενώ το να δεις ομάδα του Ντιέγκο Σιμεόνε να δέχεται τρία γκολ είναι σπάνιο. Τι έγινε φέτος; Ξέχασαν οι μεγάλες ομάδες την τέχνη που λέγεται «κρατάω στη ρεβάνς το αποτέλεσμα» ή έγραψε κάποιος το «εγχειρίδιο της ανατροπής» και το ακολουθούν όλοι κατά γράμμα; Νομίζω δεν έγινε τίποτα – απλά διανύουμε μια χρονιά στην οποία γίνεται κατανοητό το πόσο το ποδόσφαιρο άλλαξε.

Θρίαμβος

Καθεμία από τις απίστευτες αυτές ανατροπές είναι και μια διαφορετική ιστορία: καμία σχεδόν δεν μοιάζει με την άλλη. Εγώ θα ‘λεγα πως περισσότερο και από ανατροπές είχαμε το χρονικό κάποιων θριάμβων. Τον θρίαμβο του Ρονάλντο. Τον θρίαμβο της έδρας που λέγεται Ανφιλντ. Τον θρίαμβο της δουλειάς και της νοοτροπίας στην περίπτωση του Αγιαξ. Και τον θρίαμβο του σπουδαίου προπονητή, όταν μιλάμε για το Αγιαξ – Τότεναμ: την Τετάρτη ο Μαουρίτσιο Ποτσετίνο με το πέρασμα στο ματς του Λιορέντε (στο δεύτερο ημίχρονο…) άλλαξε τα δεδομένα εντός αγωνιστικού χώρου, σχεδίασε ξανά την επίθεση της ομάδας του αλλάζοντας θέσεις και στον σκόρερ Λούκας και στον οργανωτή Ερικσεν και μας έδειξε πώς ένας προπονητής μπορεί να παρέμβει καθοριστικά μετατρέποντας το γήπεδο σε σκακιέρα. Η ανατροπή ήταν το χρονικό: το μυστικό του θριάμβου ήταν, στην περίπτωση αυτή, η προπονητική παρέμβαση.

Αξιζε

Να σημειώσω επί τη ευκαιρία κάτι: για μένα η μεγαλύτερη πρόκριση στη διαδρομή του φετινού Τσάμπιονς Λιγκ ήταν μια που ήρθε χωρίς ανατροπή. Αναφέρομαι στην πρόκριση της Τότεναμ επί της Μάντσεστερ Σίτι, που κατά τη γνώμη μου «χάλασε» τον τελικό που η διοργάνωση άξιζε. Σε μια χρονιά κυριαρχίας του αγγλικού ποδοσφαίρου (με τέσσερις αγγλικές ομάδες στα προημιτελικά και πλέον δύο στον τελικό), το απολύτως λογικό θα ήταν να βλέπαμε στον τελικό της Μαδρίτης τις δυο καλύτερες ομάδες της Πρέμιερ Λιγκ, δηλαδή τη Σίτι του Γκουαρντιόλα και τη Λίβερπουλ, που διεκδικούν και το πρωτάθλημα. Αν αυτό δεν συνέβη είναι γιατί η σχεδόν αποδεκατισμένη Τότεναμ, στη φάση των προημιτελικών, άντεξε το σφυροκόπημα της Σίτι στα μεταξύ τους ματς, κερδίζοντας με 1-0 το πρώτο και χάνοντας με 4-3 το δεύτερο. Αυτή η γλυκιά ήττα της, άλλαξε την ιστορία του φετινού Τσάμπιονς Λιγκ δίνοντάς της μια πρόκριση σχεδόν μυθιστορηματική. Μια πρόκριση, για μένα, με βάση τη δυναμικότητα των αντιπάλων, μεγαλύτερη και δυσκολότερη σίγουρα από αυτή που πήρε από τον Αγιαξ, που στο τέλος του ματς, κατάκοπος, δεν άντεξε την αγγλική πίεση κι έπαιζε απλώς για να κρατήσει το πολύτιμο 2-2. Στην όλη ιστορία υπάρχει και μια λεπτομέρεια από αυτές που δύσκολα θα καταγράψει η ιστορία. Ο Αγιαξ πήγε στο ματς αυτό έχοντας αγωνιστεί την Κυριακή στον τελικό του Κυπέλλου Ολλανδίας με τη Βίλεμ: οι Ολλανδοί δεν άλλαξαν τον τελικό για να του δώσουν μια μέρα παραπάνω ξεκούρασης ακολουθώντας το πρωτόκολλο. Σε αυτό το ματς ο Αγιαξ έχασε τον πολύτιμο εξτρέμ του Νέρες – η απώλεια πληρώθηκε ακριβά. Η Τότεναμ έχει παίκτες να αντικαταστήσουν τον Χάρι Κέιν, τον Ντάιερ, τον Λαμέλα – ο Αγιαξ δεν έχει πολυτέλειες.

Δοκάρι

Μια ακόμα λεπτομέρεια στους δυο ημιτελικούς έχει να κάνει με τα πρώτα ματς. Στη Βαρκελώνη ο Ντεμπελέ στο 94′ χάνει μια σπάνια ευκαιρία για να κάνει το 4-0 μόνος απέναντι από τον τερματοφύλακα της Λίβερπουλ: ο Μέσι δίπλα του «χτυπιέται» γεμάτος απογοήτευση γνωρίζοντας ότι πιθανότατα χάθηκε το γκολ που θα έκανε τη ρεβάνς τυπική διαδικασία. Στο ματς του Λονδίνου ο Νέρες έχει δοκάρι στο 78’ και δεν πετυχαίνει το 0-2: οι δυο φάσεις μετράνε τελικά πολύ. Αλλά είναι λάθος να βλέπει κανείς το πράγμα τόσο μονόπλευρα: και η Λίβερπουλ έχει ευκαιρίες στο Καμπ Νου και η Τότεναμ έχει τα δικά της δοκάρια στα δυο ματς. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι έπειτα από τέσσερα καταπληκτικά παιχνίδια πέρασαν οι καλύτεροι, δηλαδή οι δυο εκπρόσωποι της Πρέμιερ Λιγκ, που είναι το κορυφαίο πρωτάθλημα στον κόσμο. Οι Αγγλοι διαδέχονται τους Ισπανούς στον ρόλο των ηγεμόνων της Ευρώπης κι ενώ κατά τα άλλα στην επικαιρότητά τους είναι το Brexit. Εντυπωσιακό και ότι η αλλαγή σκυτάλης θα γίνει τυπικά στη Μαδρίτη: την 1η Ιουνίου οι ορδές 100 χιλιάδων Αγγλων θα κατεβούν στην Ισπανία για να φέρουν το μεγάλο τρόπαιο στο νησί έπειτα από 11 χρόνια.

Αφόρητα

Βέβαια μετά οι Αγγλοι θα πλήξουν αφόρητα. Ενώ εμείς όλες αυτές τις μέρες που είχαμε ιστορίες για τελικούς με άδεια γήπεδα, απαγορεύσεις της Αστυνομίας για συναθροίσεις στο κέντρο της Αθήνας, καβγάδες για προσκλήσεις, τσακωμούς στο μπάσκετ και άλλα πολλά εμπριμέ, δεν πλήττουμε ποτέ! Αυτοί βλέπουν εντυπωσιακά ωραίο ποδόσφαιρο. Εμείς one man show με άλλου τύπου ομορφιές – ίσως πιο σπάνιες αφού αυτά που γίνονται εδώ δεν τα βλέπεις πουθενά. Και δεν είναι σχήμα λόγου…