Κωνσταντίνα Πάλλα

Ενα 48ωρο σε σχεδόν ιλιγγιώδεις ρυθμούς, σε μια φάση της ζωής μου μεταβατική, ανάμεσα σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, είναι κάθε Σαββατοκύριακο για μένα. Δεν θα μπορούσαν, άλλωστε, αυτές οι δύο μέρες να ξεφεύγουν από τον γενικό κανόνα: μέσα στην εβδομάδα μπορεί να βρίσκομαι σε δύο ή τρεις διαφορετικές πόλεις της Ελλάδας. Και μέσα στο Σαββατοκύριακο θα μπω τουλάχιστον δύο φορές σε αεροπλάνο ή σε άλλο μεταφορικό μέσο, ενώ βλέπω σπάνια το σπίτι μου… Αξονας αυτού του έντονου προγράμματος είναι η μουσική. Ζω γι’ αυτήν και καθοδηγεί τα πάντα στη ζωή μου.

Το Σάββατό μου ξεκινά συνήθως γύρω στις 11.00-11.30. Παρότι έχω δουλέψει το προηγούμενο βράδυ, θέλω να ζω την ημέρα, μου αρέσει να βλέπω τον ήλιο. Πριν καν σηκωθώ από το κρεβάτι, η πρώτη μου κίνηση, σχεδόν αυτόματη, είναι να κοιτάξω το κινητό. Αμέσως μετά θα ξεκινήσω διατάσεις αυχένα καθώς έχω κι εγώ τη νόσο των μουσικών. Τις επόμενες δύο ώρες θα δουλέψω: απαντώ σε μέιλ, στέλνω μηνύματα, φτιάχνω αφίσες, οργανώνω τα επόμενα live. Κάπως έτσι δεν μένει καθόλου ελεύθερος χρόνος. Τόσο, που συνήθως παραλείπω τελείως το πρωινό και πάω κατευθείαν στο μεσημεριανό γεύμα…

Οταν προλαβαίνω, μου αρέσει να βγω έξω για φαγητό. Αγαπημένο μου στέκι στη Θεσσαλονίκη είναι το Καρνάγιο, ένα μέρος που το ξέρουν λίγοι και έχει πάντα φρέσκο ψάρι. Συνήθως θα φροντίσω να φάω με τους φίλους μου που τους παραμελώ εξαιτίας του φορτωμένου μου προγράμματος.

Αλλωστε, κάθε Σαββατοκύριακο δουλεύω. Αυτό συμβαίνει ασταμάτητα τα τελευταία 13 χρόνια, από τα 18 μου, όταν ξεκίνησα να τραγουδάω ενώ ήμουν ακόμη φοιτήτρια στην Εδεσσα. Πηγαινοέρχομαι ανά την Ελλάδα για εμφανίσεις, κατεβαίνω κάθε εβδομάδα στην Αθήνα. Αυτή την Κυριακή έχω εμφάνιση στη Σφίγγα μαζί με τη Φωτεινή Βελεσιώτου και τον Θοδωρή Νικολάου.

Αφού έχω ξεκουραστεί λίγο, κατά τις οκτώ θα βρίσκομαι στο μαγαζί όπου τραγουδάω. Μόλις ετοιμαστούν όλα, θα βγω να υποδεχτώ τον κόσμο που έρχεται να μας δει. Είναι μία από τις αγαπημένες στιγμές του Σαββατοκύριακου. Δεν θέλω να είμαι κλεισμένη πίσω στα καμαρίνια, θέλω να είμαι εκεί, να μιλάω με τους ανθρώπους, να έχω σχέση με τον κόσμο που έρχεται. Το ίδιο κάνω και μετά το τέλος της παράστασης – κατεβαίνω κατευθείαν στον κόσμο. Αυτά που λέμε πριν και μετά είναι αυτά που μου δίνουν δύναμη για να συνεχίζω… Κι όταν τελειώσει όλο αυτό, μετά τις δύο τη νύχτα, είναι η ώρα που γυρίζω σπίτι. Και η ώρα που θα δω κάποια σειρά στο Netflix για να χαλαρώσω!

Οι Κυριακές μου δεν είναι ποτέ ίδιες. Εξαρτάται από το πού θα έχω βρεθεί το Σάββατο. Αν είμαι σε κάποια πόλη της Ελλάδας για περιοδεία, η Κυριακή είναι η μέρα της επιστροφής. Αν έχω παραμείνει στη βάση μου, θα είναι μια μέρα βόλτας στη Θεσσαλονίκη. Εχει τόσο ωραία μέρη η πόλη για να περάσει κάποιος την Κυριακή του.

Ενας κυριακάτικος καφές – ίσως στο Αλέγκρο, ένα ωραίο μαγαζί που έχει ανοίξει στο Μέγαρο Μουσικής με φοβερή θέα στη θάλασσα – είναι μια ωραία πρόταση. Ακολουθεί ψαράκι και μετά, αν δεν δουλεύω και έχει καλό καιρό, θα πάω οπωσδήποτε με φίλους στο Modbar. Είναι ένα coffee-bike: δύο κοπέλες πάνω σε ένα ποδήλατο φτιάχνουν κοκτέιλ και έχει γίνει στέκι της παραλίας. Καθόμαστε όλοι γύρω γύρω στα παγκάκια, παίζει μουσική και περνάμε όμορφα τα καλοκαίρια μας.

Το απόγευμα της Κυριακής θα πάω κινηματογράφο ή θέατρο και όταν το βράδυ φτάνει, είμαι ευχαριστημένη με όλα όσα έχω ζήσει. Ταξίδια, πρόβες, επικοινωνία. Κοιτώντας στο μέλλον, πιστεύω ότι τα Σαββατοκύριακά μου δεν θα είναι ποτέ διαφορετικά. Παρότι σε έναν χρόνο η βάση μου θα είναι στην Αθήνα – το μέλλον για μένα από μουσικής πλευράς είναι εδώ, ειδικά μετά την κυκλοφορία του δίσκου μου -, έχω συνηθίσει αυτούς τους ρυθμούς. Αλλωστε, όταν δουλεύω το Σαββατοκύριακο, αισθάνομαι ότι έχω πάει βόλτα – είμαι παρέα με τόσο κόσμο και αυτή η επικοινωνία είναι μοναδική…