Κορόνες

Η ανησυχία διαφόρων συριζαίων, και του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα, για το άθλιο επίπεδο της δημόσιας συζήτησης στη Βουλή είναι, προφανώς, ακόμα μια εκδήλωση υποκρισίας. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, για πολλοστή φορά, έχει φροντίσει για την καταβαράθρωση του κοινοβουλευτικού επιπέδου. Εχοντας  κηρύξει την εχθροπάθεια κατά των αντιπάλων του, έχοντας έναντι υπουργείων εξαγοράσει τη δεδηλωμένη, έχοντας καλύψει και υιοθετήσει τη ρατσιστική χυδαιότητα του Πολάκη κατά ενός αναπήρου συμπολίτη μας που τυχαίνει να μην είναι συριζαίος, ο Τσίπρας αποδεικνύει με κάθε τρόπο ότι δεν περιφρονεί απλώς τους τρόπους μιας πολιτισμένης κοινωνίας αλλά την ίδια τη δημοκρατία.

Ωστόσο, προχθές, την πρώτη μέρα της κοινοβουλευτικής συζήτησης, ο Τσίπρας πέτυχε κάτι πολύ σημαντικό για το (μη) αξιακό του σύστημα: κατάφερε να τραβήξει τον Κυριάκο Μητσοτάκη σε μια αντιπαράθεση που δεν αρμόζει ούτε στο πολιτικό στίγμα του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης ούτε στην ποιότητα του λόγου του.

Φυσικά, είναι θέμα επιλογής πώς θα μιλήσει. Από τη στιγμή που η κοινοβουλευτική μάχη γίνεται με κορόνες και κραυγές, ο πρόεδρος της ΝΔ δικαιούται να απαντά σε ανάλογο τόνο. Για παράδειγμα, το σύνθημα «Νάτος, νάτος, ο Τσίπρας ο σκαφάτος», που ο Μητσοτάκης χρησιμοποίησε, είναι ακριβές στην ειρωνεία και τον χλευασμό του. Και πονάει. Τα κόμματα δεν είναι εκκλησίες. Μερικές φορές, και ο ευπρεπής πολιτικός χρειάζεται να μπει στην αρένα.

Σε μια περίπτωση, όμως, ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπερέβη τα εσκαμμένα. Ηταν η στιγμή που αναφέρθηκε στον πατέρα του Τσίπρα. Δικαίως; Αδίκως; Αλλά το πρόβλημά μας δεν είναι ο πατέρας. Το πρόβλημα είναι ο γιος. Οικογενειακή ευθύνη στην πολιτική δεν υπάρχει. Κι όταν επικαλείται την οικογενειακή ευθύνη ένας υπεύθυνος πολιτικός φαλτσάρει.

Βεβαίως, ο Μητσοτάκης δεν μίλησε εν κενώ. Η συριζαϊκή προπαγάνδα έχει ξεσκίσει τη ζωή του, τη ζωή της συζύγου του και όλης της οικογένειάς του. Κι ο πατέρας του εμφανίζεται, με μεταφυσικό τρόπο, ως το υπέρτατο κακό. Πασίγνωστο. Αλλά ο διαπαιδαγωγητικός ρόλος του πολιτικού δεν επιτρέπει την οργισμένη απάντηση στην πρόκληση.

Ακούγομαι λίγο ευσεβιστής, αλλά ο πολιτικός που υπερασπίζεται αρχές οφείλει να έχει γερά νεύρα για να μην τις παραβιάζει, ακόμα και σε περιπτώσεις ακραίας πρόκλησης. Δεν είναι κέρδος για τη δημόσια ζωή όταν ο Μητσοτάκης μετέρχεται, έστω και οργισμένος, τους τρόπους του Τσίπρα. Τους τρόπους αυτούς δεν τους υιοθετούμε. Τους αποδοκιμάζουμε και τους περιθωριοποιούμε.