Η διοργάνωση των ανατροπών

Το εφετινό, ασφαλώς και δεν έχει προηγούμενο. Ουδέποτε το συναντήσαμε στο παρελθόν. Τόσες ανατροπές μαζεμένες, τόσοι κολοσσοί να πέφτουν νοκάουτ σαν ζαλισμένα κοτόπουλα, λες και μπήκαν στη μάχη ολότελα ανυποψίαστοι.
Το Τσάμπιονς Λιγκ με τον τρόπο που εξελίσσεται τούτη τη σεζόν, ανακτά μπόλικη από την αίγλη του, ή για να ειπωθεί σωστότερα, ο κόσμος το προσεγγίζει ξανά με αυξημένο ενδιαφέρον. Γιατί διαπιστώνει ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο και μπορεί ακόμη και ο φτωχότερος να κοιτά στα μάτια τον δυνατό. Και να του κλέβει τη δόξα ακριβώς στο φινάλε ενός αγώνα. Να νικά ο αδύναμος (στα χαρτιά) τον ισχυρότερο.

Στη φάση των «16», η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ήταν τελειωμένη μετά το 0-2 στο Ολντ Τράφορντ από την Παρί. Στο Παρίσι, όμως, η κατάσταση άλλαξε άρδην. Το 3-1 έκανε κρότο μεγάλο και μάλιστα με γκολ στο τέλος! Η Ρεάλ πέρασε από το Αμστερνταμ (2-1), πλην όμως στη Μαδρίτη είδε τον ουρανό …σφοντύλι (1-4)! Και η Λίβερπουλ, παρά το 0-0 στο Αντφιλντ με τη Μπάγερν, έδειξε πόσο καλή είναι η εφετινή της ομάδας και πέρασε σαν σίφουνας από το Μόναχο (3-1). Ολα αυτά ήταν τα προεόρτια. Γιατί μετά άρχισε το αληθινό πάρτι των ανατροπών…

Ο Αγιαξ σκόνταψε και πάλι στην έδρα του απέναντι στη Γιουβέντους (1-1) και η πρόκριση ήρθε στον επαναληπτικό (2-1) της Ιταλίας. Οσο για τον γύρο των ημιτελικών, τα ζήσαμε αυτή την εβδομάδα και δεν έχει νόημα να τα επαναλάβει κάποιος. Μόνο να θυμίσει ότι τέτοια πάνω – κάτω δεν βιώνουμε συχνά ούτε στα πιο τρελά μας όνειρα. Κάπως έτσι, δύο ομάδες (Λίβερπουλ – Τότεναμ) που ελάχιστοι ανέμεναν να είναι το ζευγάρι του τελικού, έφτασαν μέχρι το τέλος στο Τσάμπιονς Λιγκ. Ισως δεν είναι οι καλύτερες. Μπορεί να μη διαθέτουν τους ακριβότερους ποδοσφαιριστές, αυτούς με τα ιλουστρασιόν εξώφυλλα. Ωστόσο, έχουν ταυτότητα και είναι αυτό που απαιτεί η εποχή: ομάδες του προπονητή τους. Τόσο η Λίβερπουλ όσο και η Τότεναμ, έχουν τον σταρ τους στον πάγκο. Οι Κόκκινοι τον Κλοπ, τα Σπιρούνια τον Ποτσετίνο. Ενας Γερμανός και ένας Αργεντινός βάζουν τα γυαλιά σε όλους τους συναδέλφους τους, διδάσκοντας τους ποδοσφαιριστές τους να παίζουν με ιερό φανατισμό και δίχως να τα παρατούν ποτέ. Να πιστεύουν στην επιτυχία ακόμη και λίγο προτού εκπνεύσει ο χρόνος των καθυστερήσεων. Η δικαίωσή τους είναι άκρως εντυπωσιακή!