H Σρι Λάνκα και η «κόπωση τρομοκρατίας» της Ουάσιγκτον

Μια ιδιαίτερα ανησυχητική πτυχή των επιθέσεων αυτοκτονίας στη Σρι Λάνκα είναι ότι η σφαγή των 359 ανθρώπων σε τρεις εκκλησίες και τέσσερα ξενοδοχεία της χώρας, ανήμερα της Κυριακής του Πάσχα των Καθολικών, ήρθε σε μία χρονική στιγμή που οι ΗΠΑ υποφέρουν από αυτό που η «Washington Post» χαρακτηρίζει ως «κόπωση της τρομοκρατίας». Οι πόλεμοι εναντίον της Αλ Κάιντα και του Ισλαμικού Κράτους είναι μέρος ενός τραυματικού παρελθόντος από το οποίο οι νομοθέτες και η κοινή γνώμη θέλουν να ξεφύγουν. Οι συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή υπήρξαν κοστοβόρες και αποπροσανατολιστικές και δεν έφεραν απτά κέρδη, παρά μόνο τον θάνατο τρομοκρατών. Μέσα σε αυτό λοιπόν το φάσμα η 11η Σεπτεμβρίου του 2001 φαίνεται πλέον μακρινή και δεν είναι λίγοι οι αμερικανοί πολιτικοί που θέλουν να προχωρήσουν.

Τα δίκτυα, όμως, των βίαιων εξτρεμιστών συνεχίζουν να υπάρχουν, φτάνοντας μάλιστα και σε γεωγραφικούς τόπους που δύσκολα θα φανταζόταν κανείς, όπως για παράδειγμα η Σρι Λάνκα. Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία, υπεύθυνες για τις βομβιστικές επιθέσεις εκεί είναι δύο τοπικές ισλαμιστικές οργανώσεις, ενώ το ISIS ισχυρίζεται ότι συμμετείχε και αυτό. Η τρομοκρατία, ιδίως μετά την εμπλοκή λευκών εθνικιστών μαχητών, μοιάζει να παίρνει άλλες μορφές, γεγονός που μοιάζει επίσης να επιβεβαιώνεται από τις υπόνοιες ότι η σφαγή στη Σρι Λάνκα αποτελεί απάντηση στη σφαγή της Νέας Ζηλανδίας.

«Είδαμε τη viral εξάπλωση της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος, που απλώνει τις ρίζες του σε ευαίσθητα περιβάλλοντα όπου οι άνθρωποι αισθάνονται αποκλεισμένοι και χωρίς δικαιώματα», δηλώνει η Νάνσι Λίντμποργκ, πρόεδρος του Αμερικανικού Ινστιτούτου Ειρήνης. Οπως εξηγεί, το παγκόσμιο δίκτυο του ISIS εξαπλώθηκε τόσο ραγδαία τα τελευταία πέντε χρόνια που σήμερα είναι μεγαλύτερο απ’ όσο υπήρξε ποτέ η Αλ Κάιντα. «Το να σκοτώνουμε όμως δεν είναι η λύση» υποστηρίζει, σημειώνοντας ότι η ύπαρξη ισχυρότερων κατασταλτικών δυνάμεων ασφαλείας σε μέρη όπως η Σρι Λάνκα απλώς θα έκανε τα πράγματα χειρότερα.

Σύμφωνα με στοιχεία του Ινστιτούτου από το 2001, ο πόλεμος για την τρομοκρατία έχει κοστίσει για τους Αμερικανούς 10.000 ζωές, 50.000 τραυματίες και 5,9 τρισεκατομμύρια δολάρια. Η λύση που προτείνεται είναι η αργή και όχι τόσο φανταχτερή διαδικασία της ενίσχυσης των αδύναμων κρατών προκειμένου να μην καταρρεύσουν. Αυτό που απαιτείται είναι δημιουργία κυβερνητικής και οικονομικής ανάπτυξης και όχι επιπλέον νυχτερινές καταδρομές των ειδικών δυνάμεων. Τα έθνη, όπως και οι άνθρωποι, συχνά δείχνουν καταδικασμένα να κάνουν τα ίδια λάθη ξανά και ξανά. Κάτι που σίγουρα συμβαίνει και στην αντιμετώπιση της τρομοκρατίας. Οι νομοθέτες στις ΗΠΑ και στις συμμαχικές χώρες έχουν μια θεωρητική προσέγγιση όσον αφορά στο τι χρειάζεται ένας ασφαλής και σταθερός κόσμος. Υποστηρίζουν ότι απαιτείται λογική διακυβέρνηση, δημόσια πίστη ότι υπάρχει αυστηρή δικαιοσύνη και αρκετές δουλειές ώστε να διασφαλιστεί ότι οι έφηβοι δεν θα μπαίνουν στον πειρασμό να ενταχθούν σε τρομοκρατικές ομάδες.

Οπως όμως σημειώνει και ο Ντέιβιντ Ιγκνέισους της «Washington Post», στόχος δεν θα πρέπει να είναι η επιβολή της δημοκρατίας ή το να μοιάσουν η Μέση Ανατολή και η Αφρική στην Ελβετία. Στόχος θα πρέπει να είναι τα βασικά: τροφή, νερό, πρόσβαση στη δικαιοσύνη και επαρκής κυβερνησιμότητα. «Τρομοκρατούμαστε», σημειώνει ο Ιγκνέισους, «όταν βόμβες καταστρέφουν χώρους λατρείας στην άλλη άκρη του πλανήτη. Οχι όμως αρκετά ώστε να κάνουμε το εξής βαρετό αλλά απαραίτητο πράγμα που κοιτάζει κατάματα τις ΗΠΑ εδώ και δεκαοκτώ χρόνια: να αρχίσουμε σιγά σιγά να χτίζουμε έναν δίκαιο και σταθερό κόσμο που θα ευημερεί».